Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Linii Lotniczych "S." Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że skarżąca Spółka nie wykonała wezwania Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 listopada 2005 r. Nie przesłała bowiem w zakreślonym w wezwaniu terminie aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, jak również nie wykazała, iż Eugeniusz P., wskazany przez prezesa zarządu spółki jako jej pełnomocnik, jest osobą uprawnioną do występowania w imieniu strony w charakterze pełnomocnika procesowego na podstawie art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a./. Wobec powyższego, Sąd I instancji uznał, że zaszły przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi na podstawie art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a.
Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia. Jako podstawę wskazała naruszenie art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarżący nie usunął braków formalnych skargi w postaci wykazania, iż osoba udzielająca pełnomocnictwa była upoważniona do jego udzielenia oraz naruszenie art. 49 par. 1, art. 67 par. 5 oraz art. 163 par. 2 tej ustawy poprzez przyjęcie, że wobec stwierdzenia braku formalnego skargi wystarczającym było doręczenie postanowienia o odrzuceniu skargi jedynie pełnomocnikowi. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd dokonał błędnego ustalenia, że nie doszło do uzupełnienia wskazanych braków, gdyż z pisma spółki z dnia 6 grudnia 2005 r. jednoznacznie wynika, że został do niego załączony odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Ponadto wskazano, że wobec stwierdzenia braków w udzielonym pełnomocnictwie tego rodzaju, że nie doszło do ustanowienia pełnomocnika, wezwanie do ich usunięcia powinno zostać doręczone bezpośrednio skarżącemu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.
Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, że aby sąd mógł ocenić skuteczność umocowania osób składających pisma procesowe koniecznym jest, aby osoba składająca pismo wykazała swoją legitymację procesową poprzez dostarczenie odpowiedniej dokumentacji, co wynika z treści art. 29 p.p.s.a.
Ustawodawca w art. 28 par. 1 p.p.s.a. wskazał, iż osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest to jej zarząd, w związku z czym członkowie zarządu podejmując jakiekolwiek czynności przed sądem obowiązani są wykazać swoje umocowanie w tym zakresie. Dokumentem potwierdzającym to umocowanie jest wyciąg z Krajowego Rejestru Sądowego. Brak udokumentowania prawidłowości umocowania członka zarządu do reprezentowania spółki niewątpliwie stanowi brak formalny skargi podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 par. 1 p.p.s.a. pod rygorem odrzucenia skargi. Podobnie brakiem takim jest niewykazanie, iż osoba występująca w charakterze pełnomocnika procesowego jest do tego uprawniona na podstawie art. 35 par. 2 p.p.s.a., w myśl którego pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy może być pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego.
W przedmiotowej sprawie skarga do Sądu pierwszej instancji została podpisana przez Eugeniusza P., który - jak wynika z treści pełnomocnictwa udzielnego mu przez osobę podającą się za prezesa zarządu spółki - w okresie objętym kontrolą, tj. od stycznia do grudnia 2002 r. pełnił funkcję prezesa zarządu Linii Lotniczych "S." sp. z o.o. Pełnomocnictwo datowane było na dzień 20 października 2005 r. Sąd pierwszej instancji pismem z dnia 28 listopada 2005 r. wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych skargi w ww. zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach słusznie uznał, iż strona nie uzupełniła braków skargi w zakreślonym terminie. W piśmie bowiem z dnia 6 grudnia 2005 r. strona oświadczyła, że do tego pisma dołączyła wymagany wyciąg z KRS. Jednakże wskazać należy, że na złożonym do Sądu pierwszej instancji egzemplarzu tego pisma widnieje prezentata Biura Podawczego Sądu z dnia 12 grudnia 2005 r., na której wyraźnie odnotowano, że brak było jakichkolwiek załączników przy piśmie z 6 grudnia 2005 r.
Ponadto, strona nie udokumentowała, iż Eugeniusz P. jest osobą, która na podstawie art. 35 p.p.s.a. może w ogóle występować w roli pełnomocnika osoby prawnej, jaką jest skarżąca spółka. Nie przedstawiono bowiem dokumentów, z których wynikałoby, iż Eugeniusz P. jest pracownikiem spółki lub jej organu nadrzędnego. Za chybiony należy zatem uznać zarzut strony w kwestii naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a.
Co do zarzutu naruszenia art. 49 par. 1, art. 67 par. 5 oraz art. 163 par. 2 p.p.s.a., w pierwszej kolejności należałoby wskazać na treść art. 174 powołanej ustawy. Zgodnie z tym przepisem skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/ lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/. Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych elementów skargi kasacyjnej /art. 176 p.p.s.a./.
Należy zatem dokładnie wskazać podstawę kasacyjną i określić te przepisy prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadniając kasację należy rozwinąć zarzuty skargi przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub - uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu. W przypadku naruszenia przepisów procesowych koniecznym jest wykazanie, iż uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nie każde zatem naruszenie przepisów prawa procesowego będzie stanowiło podstawę kasacyjną.
W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej wskazał, iż Sąd, poddając w wątpliwość prawidłowość umocowania Eugeniusza P. do reprezentowania spółki, kierował do niego pisma procesowe. Eugeniuszowi P. doręczono także odpis zaskarżonego postanowienia. W związku z powyższym Sąd dopuścił się naruszenia ww. przepisów p.p.s.a.
W ocenie tutejszego Sądu omawiany zarzut uchybienia przepisom procesowym nie może zostać uwzględniony. Strona nie wykazała bowiem wpływu owego naruszenia na wynik sprawy. Nie wskazano na jakiekolwiek negatywne względem strony skutki doręczeń dokonywanych przez Sąd. Wręcz przeciwnie, z akt sprawy wynika, iż strona faktycznie miała możliwość zapoznania się z treścią pism kierowanych do Eugeniusza P., o czym świadczy fakt, iż wszelkie pisma spółki były wnoszone do Sądu w odpowiednim terminie /bez znaczenia jest tutaj treść owych pism/.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 par. 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. W związku z treścią art. 209 p.p.s.a. nie zasądzono kosztów postępowania.