Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2006 r., sygn. akt I SA/Ke 71/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę spółki A [S.A. w K.] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z dnia [...] stycznia 2006 r., nr: [...] oraz zwrócił uiszczony wpis w kwocie 100 zł., w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za listopad 2004 r. zobowiązania podatkowego oraz ustalenia za ten miesiąc dodatkowego zobowiązania podatkowego.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarżące przedsiębiorstwo pismem z dnia 15 marca 2006 r. zostało wezwane do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu, z którego wynikałoby uprawnienie do podpisania skargi (wypisu z KRS, statutu, uchwały o powołaniu zarządu) w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone osobie uprawnionej do odbioru przesyłki w dniu 21 marca 2006 r., a wyznaczony przez Sąd termin upłynął z dniem 28 marca 2006 r. i mimo upływu zakreślonego terminu braki formalne skargi nie zostały uzupełnione.
W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie w każdym z wyżej wymienionych przypadków na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarga kasacyjna oparta została na naruszeniu przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej u.p.p.s.a, polegające na niezgodnym z przepisami prawa dokonaniu doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. W ocenie strony wadliwość działania sądu polegała na rzeczywistym nie dołączeniu do "Zarządzenia Przewodniczącego Wydziału" wzywającego do usunięcia braków formalnych skargi oraz do "Wezwania do uiszczenia wpisu sądowego" wezwania do uzupełnienia skargi poprzez uzupełnienie jej o dokument, z którego wynikałoby uprawnienie do jej podpisania, pomimo, iż sąd powoływał się na takie doręczenie.
Autor skargi kasacyjnej podniósł, że w dniu 21 marca 2006 r. otrzymał przesyłki, które niezawierały wezwania do usunięcia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu, z którego wynikałoby uprawnienie osób do reprezentacji spółki A. Skarżący wskazał, że wpis sądowy uiścił w terminie, tj. 24 marca 2006 r. Podniósł, że nie było żadnego powodu dla którego miałby z własnej winy uchybić terminowi. Ponadto wskazał, że hipotetyczną przeszkodą nie był także brak aktualnego wypisu z KRS skarżącego gdyż uzyskał od jego odpis w dniu 13 marca 2006 r., a zatem na 8 dni przed rzekomym wezwaniem go do jego złożenia. Zdaniem strony z całokształtu okoliczności sprawy, twierdzeń zawartych w niniejszym uzasadnieniu, faktu bardzo szybkiego uzupełnienia innego braku formalnego skargi, tj. wpisu od skargi, należy wnioskować, że do przedmiotowego uchybienia nie doszło z winy skarżącego.
Skarżący kolejno podniósł, że skarga kasacyjna jest tym bardziej uzasadniona, gdyż WSA postanowieniem z dnia 30 maja 2006 r. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wskazał, że Sąd I instancji w tym uzasadnieniu stwierdził, że niedopuszczalny jest wniosek o przywrócenie terminu, gdyż skoro strona skutecznie nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braków to tym samym nie mogła uzupełnić braków w terminie, a w związku z powyższym nie mógł rozpocząć się bieg terminu do uzupełnienia braków i w konsekwencji skarżący nie może wnosić o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków. Strona kolejno stwierdziła, że WSA naruszył również art. 86 § 2 u.p.p.s.a., bowiem uchybienie terminu, nie z winy strony, spowodowało dla niej ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Kielcach wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 183 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku, a nie - postępowania administracyjnego i wydanych w nim orzeczeń. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2004 r. sygn. akt GSK 10/04, opubl. w: Monitor Prawn. 2004/9/392). Kontrola kasacyjna dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje stosowanie prawa procesowego i materialnego (art. 174 u.p.p.s.a.).
Odnosząc się do zarzutu skarżącego naruszenia przepisu, tj. art. 49 u.p.p.s.a. to należy stwierdzić, że jest on nie zasadny. Zgodnie z § 1 tego przepisu jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej, § 2 jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie, § 3 pismo poprawione lub uzupełnione w terminie wywołuje skutki od dnia jego wniesienia. W petitum skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że naruszenie tego przepisu polega na niezgodnym z przepisami prawa dokonaniu doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Wskazać tutaj należy, że zarzut ten nie można uznać za trafny bowiem przywołany przez skarżącego przepis dotyczy braków pisma, natomiast regulacja dotycząca doręczeń to art. 65-81 u.p.p.s.a. Kolejno należy stwierdzić, że dalsza część zarzutu oraz uzasadnienie skargi kasacyjnej sprowadzają się w istocie do zakwestionowania wysłania przez Sąd I instancji wezwania do uzupełnienia skargi poprzez uzupełnienie jej o dokument, z którego wynikałoby uprawnienie do jej podpisania. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że w aktach sprawy jest zarządzenie Przewodniczącego Wydziału WSA w Kielcach z dnia 14 marca 2006 r. wzywające do złożenia dokumentu, z którego wynikałoby uprawnienie do podpisania skargi (wypisu z KRS, statutu, uchwały o powołaniu zarządu). Jest wezwanie z dnia 15 marca 2006 r. wzywające skarżącego do uzupełniania wyżej wymienionych braków w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Znajduje się również zwrotka potwierdzająca odbiór wezwania. W świetle powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób przyjąć, iż Sąd I instancji naruszył art. 49 u.p.p.s.a.
Nadmienić należy, że nie są trafne argumenty strony wskazujące, iż skarga kasacyjna jest tym bardziej zasadna, gdyż WSA w uzasadnieniu postanowienia z dnia 30 maja 2006 r. wskazał, że niedopuszczalny jest wniosek o przywrócenie terminu, gdyż skoro strona skutecznie nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braków to tym samym nie mógł rozpocząć się bieg terminu do uzupełnienia braków i w konsekwencji skarżący nie może wnosić o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków. Wskazać bowiem należy, że w powyższym postanowieniu Sąd I instancji zbadał dopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu a nie przesądzał o tym czy Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków od skargi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego za nie zasadny należy uznać także zarzut strony naruszenia art. 86 § 2 u.p.p.s.a. Przepis ten dotyczy przesłanki przywrócenia terminu. Zgodnie z nim przywrócenie terminu jest niedopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.
Wskazać tutaj należy, że przedmiotowa skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od postanowienia z dnia 28 kwietnia 2006 r., a orzeczenie to dotyczyło odrzucenia skargi z uwagi na niezłożenie przez skarżącego braków formalnych skargi. WSA nie badał w tym orzeczeniu przesłanek przywrócenia terminu.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.