Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 774/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. P.– dalej jako Strona lub Skarżący – na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 17 grudnia 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Od powyższego wyroku Skarżący, działając przez pełnomocnika (doradcę podatkowego), złożył skargę kasacyjną, w której zarzucił błędną wykładnię art. 118 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako Ordynacja podatkowa) i aprobatę dla naruszenia przepisów postępowania, art. 123 Ordynacji podatkowej, poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie Stronie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszenia żądań przed wydaniem decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niespełniająca wymagań formalnych przewidzianych w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), których usunięcie na wezwanie sądu nie jest dopuszczalne.
Na wstępie należy zauważyć, że skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest sformalizowanym środkiem odwoławczym. Art. 176 p.p.s.a. ustanawia dla skargi kasacyjnej szczególne wymagania, od których spełnienia zależy skuteczność wszczęcia postępowania kasacyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wskazany środek odwoławczy powinien odpowiadać wymaganiom formalnym (czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym) oraz wymaganiom materialnym (konstrukcyjnym), tj. zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Braki w zakresie wymagań materialnych skargi kasacyjnej nie podlegają sanacji, czyniąc skargę kasacyjną niedopuszczalną, co skutkuje jej odrzuceniem przez sąd.
Skargę kasacyjną może sporządzić wyłącznie podmiot wskazany w art. 175 p.p.s.a. Ustanowienie tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego w sądowoadministracyjnym postępowaniu kasacyjnym ma zapewnić skardze kasacyjnej profesjonalny poziom merytoryczny i formalny. Od fachowego pełnomocnika należy bowiem oczekiwać znajomości przepisów procedury obowiązującej w postępowaniu sądowym. Jak wskazuje się w piśmiennictwie "przymus adwokacki związany jest z wysokimi wymaganiami formalnymi stawianymi skardze kasacyjnej [...], których niezachowanie grozi jej odrzuceniem bez merytorycznego rozpoznania [...]. Fachowy pełnomocnik powinien uchronić stronę przed takim niebezpieczeństwem."(por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.).
Powołany powyżej art. 176 p.p.s.a. wyraźnie stanowi, iż jednym z konstrukcyjnych elementów skargi kasacyjnej jest wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Zawarcie w skardze kasacyjnej tego wniosku jest niezbędne do wyznaczenia jej granic, w ramach których podlega ona rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 432). Brak skargi kasacyjnej w tym zakresie obliguje sąd do jej odrzucenia.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna sporządzona przez doradcę podatkowego obarczona jest nieusuwalnym brakiem materialnym, bowiem nie zawiera wniosku o uchylenie lub zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Z uwagi na to, iż skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 176 p.p.s.a. dla tego środka zaskarżenia Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 p.p.s.a. postanowił o jej odrzuceniu.