Uzasadnienie
Wyrokiem z 18 lutego 2005 r. /III SA/Wa 497/04/ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę "H." Sp. z o.o. w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 5 marca 2004 r. stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego w P. z 1 lipca 2003 r. ustalające skarżącej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 roku.
W uzasadnieniu wyroku wskazano, że Dyrektor Izby Skarbowej ustalił, iż decyzja Urzędu Skarbowego w P. została doręczona pełnomocnikowi strony 10 lipca 2003 r. w jego ówczesnym miejscu pracy, tj. do siedziby "E." Sp. z o.o." do rąk osoby upoważnionej do odbioru korespondencji, natomiast odwołanie od decyzji zostało złożone 11 grudnia 2003 r., czyli z uchybieniem ustawowemu terminowi, który upłynął 24 lipca 2003 r.
W skardze od tego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 121 par. 1, art. 122 i art. 187 par. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, pełnomocnik spółki podniósł, że doręczenie decyzji, na które powołał się organ było nieskuteczne, ponieważ przesyłka nadesłana do siedziby spółki "E." mimo wskazania, że zawiera cztery, faktycznie zawierała jedynie trzy decyzje podatkowe. Wywiódł stąd, że termin do zaskarżenia przedmiotowej decyzji nie rozpoczął biegu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Stwierdził, że decyzja urzędu skarbowego została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi spółki na wskazany przez nią adres. Treść zwrotnego odbioru świadczy o tym, że przesyłka nadesłana przez organ zawierała także sporną decyzję. Sąd uznał również, że pocztowy dowód doręczenia jest dokumentem urzędowym, co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Wskazane w skardze przepisy nie zostały zatem - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - naruszone i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargę oddalono.
W skardze kasacyjnej od tego orzeczenia, pełnomocnik spółki zarzucił "naruszenie prawa a w szczególności" art. 144, art. 127, art. 220 par. 1 oraz art. 121 par. 1 Ordynacji podatkowej, po raz kolejny stwierdzając, że decyzja urzędu skarbowego nie została mu skutecznie doręczona, ponieważ pod jego adres doręczono kopertę, która mimo wskazania, że zawiera cztery, faktycznie zawierała tylko trzy decyzje urzędu skarbowego. O fakcie tym informował pisemnie organ podatkowy. Uznał, że sformułowane przez sąd domniemanie o faktycznym przesłaniu pisma o którym mowa w zwrotnym potwierdzeniu odbioru, jest uprawnione w przypadku wysłania jednego egzemplarza pisma, to jednak w przypadku, gdy w jednej przesyłce ekspediuje się większą ilość pism domniemanie to nie jest trafne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga okazała się bezzasadna.
Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej cyt. jako "p.p.s.a."/, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1. na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2. na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Natomiast zgodnie z art. 183 par. 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę nieważność postępowania. Oznacza to, że obok oceny istnienia przesłanek nieważności postępowania bada, czy zaskarżone orzeczenie nie narusza wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów i to w sposób w niej określony.
Analiza treści skargi kasacyjnej złożonej w niniejszej sprawie świadczy, iż jej autor kwestionował zaaprobowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a sformułowane przez organ podatkowy ustalenie o prawidłowym doręczeniu decyzji urzędu skarbowego. Twierdził mianowicie, że decyzja ta w ogóle nie została mu -jako pełnomocnikowi skarżącej spółki, doręczona.
Zastrzeżenia tego rodzaju w istocie stanowią zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd kasacyjny będąc jednak związany granicami skargi kasacyjnej nie bada trafności ustaleń faktycznych poczynionych w zaskarżonym wyroku, jeżeli skarżący skutecznie nie zarzucił - w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ustawy procesowej - że przy ich dokonaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania /zob. wyrok NSA z 30.03.2004 r. GSK 19/04 - Wokanda 2004 nr 9 str. 34/.
Ocenia przy tym jednak tylko zarzuty naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, ponieważ skarga kasacyjna zwrócona jest przeciwko wyrokowi sądu I instancji, którego postępowanie regulują przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołanie zatem w skardze kasacyjnej art. 144, art. 127, art. 220 par. 1 i art. 121 par. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ w oderwaniu od przepisów postępowania sądowego nie pozwala traktować ich jako podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ przepisy te regulują postępowanie podatkowe, nie sądowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie mógł ich zatem naruszyć /zob. wyrok NSA z 21.04.2004 r. FSK 181/04 - ONSAiWSA 2004 Nr 2 poz. 36/.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.