Uzasadnienie
Wyrokiem z 15 grudnia 2005 roku; sygn. akt IIISA/Wa 2291/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. P. Zakład Produkcyjno-Handlowo-Usługowy T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z [...]; nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że T. P. 4 lutego 2005 r. złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. wniosek o wznowienie na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej postępowania podatkowego, zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. Do wniosku załączył odpis zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, kserokopie opisu zmian dokonanych w pojeździe, dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu oraz wniosku leasingowego.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. decyzją z [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej w zakresie podatku od podatku od towarów i usług za luty 2004 r. podnosząc jako, że nie istnieją fałszywe dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne oraz że nie wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy dowody.
T. P.i w odwołaniu od tej decyzji, wniósł o jej uchylenie oraz orzeczenie, że za luty 2004 r. w złożonej deklaracji VAT-7 nie została zawyżona kwota podatku naliczonego do odliczenia.
Dyrektor Izby Skarbowej wskazaną wyżej decyzją podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji organu I instancji stwierdzając, że nie mają znaczenia w sprawie przedstawione przez podatnika nowe dowody, ponieważ organ podatkowy nie jest związany zawartym w dowodzie rejestracyjnym ustaleniem, czy dany pojazd jest typem samochodu osobowego, czy też ciężarowego. Kwalifikacji danego pojazdu dokonuje świadectwo homologacji, które producent lub importer pojazdów samochodowych jest obowiązany uzyskać od Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej. Również pozostałe załączone do odwołania dodatkowe dowody nie zastępują świadectwa homologacji i nie mają wpływu na kierunek rozstrzygnięcia sprawy. Zmiana rodzaju pojazdu może nastąpić jedynie w trybie postępowania homologacyjnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję organu odwoławczego T. P. zarzucił tej decyzji naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej oraz art. 25 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja jest sprzeczna z prawem materialnym i procesowym. Niezgodność z prawem materialnym polega na błędnej subsumcji z faktami udowodnionymi w postępowaniu przed organem I instancji. Natomiast naruszenie prawa procesowego polega na powołaniu błędnej podstawy prawnej. Zdaniem skarżącego skoro rozporządzenie z 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie obowiązywało w dniu pierwszej rejestracji pojazdu w 2000 r., to podatek VAT powinien podlegać obniżeniu również po wejściu w życie tego rozporządzenia, na podstawie jego § 10 ust. 4.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym wyżej wyrokiem oddalając skargę stwierdził, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania jest odrębnym od postępowania zwykłego postępowaniem nadzwyczajnym, które nie może być poświęcone ponownej ocenie zasadności rozstrzygnięć merytorycznych zapadłych w postępowaniu zwykłym. Uchylenie ostatecznej decyzji w wyniku wznowienia postępowania może nastąpić tylko w przypadkach ściśle określonych w ustawie i po spełnieniu koniecznych warunków. Zarzuty, odnoszące się do wad materialnoprawnych decyzji, muszą być ocenione jako bezprzedmiotowe w sprawie o wznowienie postępowania.
Sąd ten przywołał przy tym wyroki NSA z 3.04.2001 r., sygn. akt V SA 419/00, LEX nr 50125, z 1.02.2001r., sygn. akt IV SA 2436/98, LEX nr 55759. Dlatego m. in. pośrednio postawiony zarzut dotyczący niezastosowania w sprawie postanowień § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie może być wg tego Sądu rozważony.
W rozpatrywanej sprawie zarówno Dyrektor Izby Skarbowej, jak i Naczelnik Urzędu Skarbowego stanęli na stanowisku, że dokumenty przedłożone przez skarżącego wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania nie spełniają jednej z przesłanek art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a mianowicie nie są istotne, ponieważ pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Zwrócili uwagę, że zgodnie z dyspozycją § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, oraz o podatku akcyzowym, obowiązującego w dacie składania przez podatnika deklaracji VAT-7, podatnikom nabywającym samochody inne niż osobowe, które nie posiadają homologacji producenta lub importera wymaganej dla tego rodzaju samochodów, nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego oraz do zwrotu różnicy podatku, o kwotę podatku naliczonego związanego z nabyciem tych samochodów. Żaden dokument nie może zastąpić świadectwa homologacji i tym samym rodzaj samochodu nie może być ustalony na podstawie żadnego innego dokumentu.
Przywołany przepis § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym warunkował prawo do obniżenia podatku należnego oraz do zwrotu różnicy podatku o kwotę podatku naliczonego związanego z nabyciem samochodu innego niż osobowy, od posiadania świadectwa homologacji. Zakupiony przez podatnika samochód został wyprodukowany jako samochód osobowy i w związku z zamontowaniem siatki stalowej w tylnej części samochodu w celu wydzielenia powierzchni do przewozu towaru miał być on traktowany jako samochód ciężarowy, skarżący nie posiada jednak homologacji.
Ani w/w przepis § 10 ust. 3, ani żaden inny przepis nie przewidywał odstąpienia od spełnienia tego wymogu i nie dopuszczał możliwości zastąpienia świadectwa homologacji innym dokumentem. Wobec tego zdaniem Sądu pierwszej instancji jedynie ujawnienie w postępowaniu wznowieniowym świadectwa homologacji i wykazanie jego istnienia w chwili wydawania decyzji z 7 lipca 2004 r. mogło doprowadzić do uchylenia tej decyzji w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Istnienie bądź nieistnienie innych dowodów w sprawie pozostaje bez znaczenia.
Za niezrozumiały Sąd pierwszej instancji uznał zarzut skargi dotyczący błędnej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, gdyż jest ona prawidłowa. Wprawdzie nie wskazano w niej konkretnego punktu art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, ale nie jest to uchybienie na tyle istotne, by decyzję tę uchylić. Z uzasadnienia decyzji jasno wynika, jakie przesłanki tego przepisu były badane i nie budzi wątpliwości, iż przesłanki te odpowiadały treści wniosku podatnika o wznowienie postępowania.
Od wskazanego wyżej wyroku pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną zaskarżając wyrok ten w całości. Skargę tę oparł na zarzutach naruszenia:
przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) przez mylne przyjęcie, że przesłanki opisane w tym przepisie nie zachodzą w niniejszej sprawie.
Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że celem postępowania wznowieniowego jest usunięcie istotnych naruszeń proceduralnych popełnionych przy wydawaniu decyzji merytorycznej mających wpływ na wynik sprawy. W tej sprawie spełniono wszystkie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał na podstawie § 10 ust.3 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002 r., że nie są istotne dla sprawy dowody przedstawione przez skarżącego: odpis zaświadczenia o wykonanym badaniu technicznym pojazdu, kserokopie opisów zmian dokonanych w pojeździe, które uczyniły go samochodem ciężarowym, dowód rejestracyjny, karta pojazdu oraz wniosek leasingowy opierając to uznanie na mylnych przesłankach. Zdaniem skarżącego przepis § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002 r. dotyczy wyłącznie nowych pojazdów. Dlatego też świadectwo homologacji dla samochodu fabrycznie nowego jest nieadekwatne dla samochodu, który został poddany modyfikacji i zarejestrowany po przeróbce jako ciężarowy. Stanowisko skarżącego w tej kwestii zgodne jest z opinią Zakładu Homologacji i Badań Pojazdu Instytutu Transportu Samochodowego w Warszawie, ul. Jagiellońska 80.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu odparł zawarte w skardze zarzuty i podtrzymał stanowisko wyrażone w jego decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. Poza wymaganiami przewidzianymi dla pisma w postępowaniu sądowym stosownie do treści art. 176 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwana dalej P.p.s.a.) powinna ona zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Te ostatnie wymagania są wymaganiami materialnymi, co oznacza, że braki w tym zakresie nie podlegają sanacji. Wskazane w skardze kasacyjnej podstawy tej skargi powinny określać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który został naruszony. Nie wystarczy przy tym przytoczyć przepis ustawy, należy wskazać na czym polegało naruszenie przepisów prawa materialnego i formalnego oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa lub właściwe zastosowanie.
Cechą charakterystyczną kontroli kasacyjnej jest związanie sądu rozpoznającego tę skargę jej granicami (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Oznacza to w związku z treścią art. 176 tej ustawy związanie określonymi w tej skardze podstawami i wnioskami. Zarzuty wykraczające poza powołane podstawy skargi kasacyjnej nie mogą być brane pod uwagę przez Naczelny Sąd Administracyjny poza takimi wadami zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającego go postępowania sądowego, które skutkują nieważnością tego orzeczenia (art. 183 § 1 i 2 tej ustawy). Przy ocenie, czy skarga kasacyjna oparta jest na ustawowych podstawach trzeba mieć na uwadze kompetencje sądownictwa administracyjnego określone w ustawach z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) i P.p.s.a. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej.
Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Podobnie kompetencje sądów administracyjnych określone zostały w P.p.s.a.. W art. 3 § 1 tej ustawy wskazano, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ze względu na wskazane wyżej kompetencje sądów administracyjnych przy zarzucie naruszenia przepisów postępowania należy wskazać jaki konkretnie przepis P.p.s.a został przez Sąd naruszony i powiązać naruszenie przepisów P.p.s.a. z odpowiednimi przepisami ustawy Ordynacja podatkowa jako, że sądy administracyjne nie stosują bezpośrednio przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, a jedynie kontrolują prawidłowość ich zastosowania przez organy. W sformułowanej podstawie skargi kasacyjnej brak jest wskazania jakie to przepisy P.p.s.a zostały przez Sąd pierwszej instancji naruszone przy kontroli legalności decyzji organu odwoławczego. Samo wskazanie przepisów Ordynacji podatkowej ze względu na powyższe wywody nie jest wystarczające.
Wobec powyższego skargę kasacyjną jako niezasadną należało na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalić. O kosztach orzeczono na podstawie art 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy.