Uzasadnienie
Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
Wyrokiem z dnia 6 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 954/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną przez M. B. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 30 czerwca 2008 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2004 r.
Stan sprawy przedstawiony przez Sąd I instancji:
Skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych. W toku postępowania podatkowego ustalono, że ujął w rejestrze zakupów za maj 2004 r. dwie faktury VAT dokumentujące nabycie w sumie 7.000 litrów oleju napędowego od A. M. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą PHU,,A.". Na podstawie włączonych do sprawy dowodów w postaci protokołów przesłuchania A. M., sporządzonych przez organy ścigania w toku postępowania przygotowawczego, organ podatkowy ustalił, że firmowała ona swoim nazwiskiem fikcyjną działalność gospodarczą, polegającą na wystawianiu przez zięcia – S. J. pustych faktur sprzedaży oleju napędowego, które następnie podpisywała in blanco.
Skarżący w toku postępowania wyjaśniał, że paliwo zostało faktycznie nabyte i zużyte do napędu samochodów Wskazał również, że w sprawie zamówienia oleju napędowego kontaktował się telefonicznie z Panem Ż. z Ł., natomiast nigdy nie kontaktował się z A. M., nie zna także S. J. Zamówione telefonicznie paliwo było przywożone przez kierowcę - Ż. Dostawy oleju napędowego były realizowane bezpośrednio do zbiorników znajdujących się w samochodach po uprzednim telefonicznym ustaleniu miejsca dostawy. Tankowanie oleju do samochodów odbywało się w miejscu parkowania pojazdów.
Skarżący wyjaśnił, iż faktury były przywiezione przez kierowcę dostarczającego paliwo, którego danych personalnych nie zna. Płatności za dostarczony olej napędowy Skarżący dokonywał przy odbiorze faktur bezpośrednio u kierowcy.
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w W. nie dał wiary wyjaśnieniom Skarżącego, uznając je za sprzeczne z resztą materiału dowodowego. Wskazał, iż sprzedawca towaru wskazany na fakturach nie był jego właścicielem, zarówno w kontekście posiadania prawa własności jak i posiadania władztwa w sensie ekonomicznym, zaś sporne faktury wystawiał dla ukrycia rzeczywistego dostawcy. W ocenie organu I instancji, posiadacz takich faktur nie mógł, zatem odliczyć podatku naliczonego od takiej transakcji. Opierając się na powyższych ustaleniach Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. decyzją z 8 kwietnia 2008 r. określił Skarżącemu rozliczenie podatku od towarów i usług za maj 2004 r. i czerwiec 2004 r. w kwotach odmiennych od deklarowanych.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie podzielił zarzutów M. B. zawartych w złożonym przez niego odwołaniu i decyzją z dnia 30 czerwca 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego, A. M. nie była faktycznym dostawcą oleju, nie posiadała koncesji oraz warunków do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu paliwami, a faktury przez nią wystawianie nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Co oznacza, że skarżący nie nabywał paliwa od podmiotu wskazanego jako wystawca faktur. Skoro więc wykazane zostało, że działalność A. M. w zakresie handlu paliwami miała charakter fikcyjny, to w konsekwencji, zgodnie z art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm., zwanej dalej ustawą VAT) podatnik nie był uprawniony do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w fakturach sprzedaży wystawionych przez A. M. W szczególności zwrócił uwagę, że skarżący zeznał, iż w sprawie spornego paliwa kontaktował się z Ż. z Ł. natomiast A. M. zeznała, że spotykała się Ż. z J. Zdaniem organu odwoławczego, skarżący nie dokonał żadnych czynności w celu sprawdzenia rzetelności kontrahenta, który jako sprzedawca figurował na spornych fakturach.
Organ odwoławczy zaznaczył również, że Skarżący nie składał żadnych zastrzeżeń do protokołu kontroli oraz nie wnosił żadnych wniosków dowodowych w sprawie. Ustosunkowując się do zarzutu nieprzesłuchania Ż. z Ł. organ wskazał, iż w jego ocenie biorąc pod uwagę występujące sprzeczności w składanych zeznaniach, nie można uznać że przesłuchanie niezidentyfikowanego bliżej Pana Ż. mogłoby wyjaśnić wszystkie sporne okoliczności sprawy a w szczególności, czy Skarżący nie wiedział, iż sporne faktury wystawiła osoba niebędąca właścicielem oleju. Ponadto organ odwoławczy uznał, że faktu, iż zakwestionowane faktury zostały wystawione przez podmiot, który faktycznie nie był stroną transakcji, nie mogą zmienić zeznania osób trzecich, skoro figurująca jako sprzedawca A. M. konsekwentnie utrzymywała, że firmowała swoim nazwiskiem działalność gospodarczą polegającą na fikcyjnej obrocie paliwami.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego, został on pozbawiony swoich praw, bowiem A. M. nie była przesłuchana w tym postępowaniu, w którym wydana została zaskarżona decyzja. Z tych samych powodów, w ocenie skarżącego, zeznania złożone w trakcie postępowania przygotowawczego prowadzonego przez prokuraturę nie mogą zastąpić dowodu przeprowadzonego bezpośrednio postępowaniu podatkowym z zachowaniem procedury wskazanej w Ordynacji podatkowej, tym bardziej, że A. M. złożyła zeznania w charakterze podejrzanej, a wiec jako podejrzana wcale nie musiała zeznawać prawdy, a jej zeznania nie były złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań. Dlatego też ustalenia prokuratury nie są wiążące dla żadnych organów.
Ponadto, zdaniem Skarżącego, organ podatkowy nie udowodnił tezy, że A. M. nie mogła sprzedać mu paliwa dlatego, że nie była jej właścicielem. Skarżący podniósł także, że nie został przesłuchany w charakterze świadka Pan Ż. Skarżący zarzucił, że wbrew dyspozycji art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, żaden z organów nie wypowiedział się, czy skarżący otrzymał olej napędowy ujęty w spornych fakturach ale nie był to olej napędowy należący do A. M., czy też wcale nie otrzymał tego oleju. W ocenie skarżącego, okoliczności nabycia paliwa wskazują, że nie można mu stawiać zarzutu, że nie dołożył należytej staranności w ustaleniu pochodzenia paliwa.
Odnosząc się natomiast do przyczyny niskiej ceny paliwa wskazał, iż istnieje wiele firm, które zajmują się sprzedażą paliw płynnych bezpośrednio ze specjalistycznych cystern do samochodów. Z uwagi na niższe koszty prowadzenia takich przedsiębiorstw, mogę pozwolić sobie na oferowanie niższych cen. Dzięki niższym cenom oraz tankowaniu samochodów w miejscu wyznaczonym przez zamawiającego ich oferty są często wybierane, w szczególności przez przedsiębiorców prowadzących działalności gospodarczą polegającą na świadczeniu usług transportowych, które dokonują zakupu paliw płynnych w dużych ilościach.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Rozważania Sądu I instancji:
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że organy podatkowe nie kwestionowały, iż fizycznie dostawa towarów w ilościach wynikających z zakwestionowanych faktur rzeczywiście miała miejsce, ani okoliczności, że wystawca faktur zadeklarował i zapłacił podatek od towarów i usług wynikający z tych faktur. Zdaniem Sądu I instancji, skoro podatek wynikający z faktur został prawidłowo przez wystawcę zapłacony, podstawowa zasada konstrukcyjna podatku od wartości dodanej jaką jest neutralność i potrącalność tego podatku nakazuje aby nabywca miał prawo do odliczenia.
Ponadto Sąd wskazał, że organy nie wyjaśniły w sposób dostateczny jaka działalność była prowadzona przez firmę PHU "A" A. M. w okresie wystawienia spornych faktur. Do akt sprawy nie włączono całości materiałów zebranych w toku tej kontroli, a jedyne protokół przesłuchania A. M. w charakterze strony. Brak jest natomiast w aktach całości materiałów protokołów kontroli oraz poczynionych w nich ustaleń co do rozliczeń podatku od towarów i usług oraz zgromadzonych w postępowaniu kontrolnym dokumentów. Brak także informacji od osoby faktycznie prowadzącej działalność gospodarczą, tj. S. J. oraz od osoby, która dostarczała skarżącemu olej napędowy - pana Ż. Zdaniem Sądu I instancji, w istocie organ wsparł się wyłącznie na piśmie Naczelnika Skarbowego Urzędu Skarbowego w W., informującego o wyniku kontroli oraz na zeznaniach A. M., które organ I instancji przytacza w całości. Zeznania te są jednak ograniczone do okresu, kiedy A.M. podpisywała osobiście faktury dla podmiotów innych niż skarżący.
W zakresie objętym postępowaniem podatkowym prowadzonym wobec skarżącego A. M. ma ubogą wiedzę, bowiem jak wynika z jej zeznań, faktycznie działalność prowadzona była przez jej zięcia S.J., od maja 2004 na podstawie udzielonych pełnomocnictw. Organ prowadzący postępowanie nie dokonał również żadnych ustaleń w przedmiocie zakupu przez PHU A. dystrybuowanych później paliw. Pominięcie tej okoliczności sprawia, iż trudno stan faktyczny niniejszej sprawy uznać za w pełni wyjaśniony.
Sąd zaznaczył, że organ winien był zatem zbadać, a także stosownie udokumentować, iż kwestionowane dostawy paliw, były obiektywnie niemożliwe (fikcyjne) ze względu na bazę materiałowa, uwarunkowania techniczne lub prawne w jakich prowadzona jest działalność. Wykazanie zaś samego jedynie faktu, iż realizowane dostawy towaru pochodziły w rzeczywistości od innego podmiotu, nie stanowi o dopuszczalności przyjęcia, iż odbiorca wzmiankowanego towaru o fakcie tym wiedział, lub mógł się z łatwością dowiedzieć.
Sąd przychylił się również do zarzutu skarżącego, iż organ podatkowy wydając decyzję przekroczył zakreśloną ramami przepisu art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005r., Nr 8 poz. 60 ze zm.) Ordynacji podatkowej swobodę oceny zgromadzonych dowodów. W sytuacji, gdy w istocie podstawowym dowodem powołanym przez organy są złożone przez jedną osobę zeznania, oparcie się wyłącznie na odpisach protokołów z innych postępowań w istocie wykluczyło podatnika z udziału w gromadzeniu tych dowodów.
Skarga kasacyjna
Dyrektor Izby Skarbowej w W. zarzucił powyższemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) przepisu art. art. 133 § 1 w zw. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) w związku z przepisami art. 122, 123, 187 § 1, 190 § 2, 191, 192 Ordynacji podatkowej poprzez;
- – błędne przedstawienie stanu sprawy i uznanie, że organ odwoławczy naruszył wymienione wyżej przepisy Ordynacji podatkowej, czyli że decyzja organu drugiej instancji zapadła w sprawie została wydana z naruszeniem zasad postępowania podatkowego, tj zasady prawdy materialnej, czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, zupełności postępowania podatkowego, swobodnej oceny dowodów,
- – uznanie, że w sprawie koniecznym jest przeprowadzenie dalszego postępowania dowodowego poprzez włączenie do akt pełnego materiału z kontroli prowadzonej wobec A. M. uzupełniając je - z uwzględnieniem zapewnienia stronie udziału w postępowaniu - o wyjaśnienia osób bezpośrednio prowadzących działalność gospodarczą w jej imieniu i uczestniczących w realizacji transakcji,
- – poprzez wydanie wyroku nie znajdującego odzwierciedlenia w aktach sprawy, poprzez uznanie, iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. wydana została z naruszeniem zasad postępowania podatkowego, tj. zasady prawdy materialnej, czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, zupełności postępowania podatkowego, swobodnej oceny dowodów oraz, że zachodzi konieczność dalszego uzupełniającego posterowania dowodowego.
- 2) art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z przepisami art. 122, 123,187 § 1, 190 § 2, 191, 192 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe wykonanie kontroli decyzji pod względem jej zgodności z prawem i uznanie, że decyzja organu odwoławczego zapadła w sprawie narusza wyżej wskazane przepisy Ordynacji podatkowej, co doprowadziło do wyeliminowania z obrotu prawnego rozstrzygnięcia organu podatkowego zgodnego z prawem,
- 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z § 2 p.p.s.a. w związku z przepisami art. 122, 123, 187 § 1, 190 § 2, 191, 192 Ordynacji podatkowej poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. i uznanie, że organ ten naruszył wyżej wymienione przepisy posterowania podatkowego w sprawie,
- 4) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122, 123, 187 § 1, 190 § 2, art. 191, 192 Ordynacji podatkowej poprzez nieoddalenie skargi w sytuacji, gdy w postępowaniu przed organem odwoławczym nie doszło do naruszenia wyżej wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej,
- 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z przepisami art. 122, 123, 187 § 1, 190 § 2, 191, 192 Ordynacji podatkowej poprzez błędne wskazania co do dalszego postępowania.
W oparciu o ten zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
W odpowiedzi M.B. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
W skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Warto w tym miejscu przypomnieć, że do odliczenia podatku naliczonego nie wystarczy samo posiadanie umowy oraz faktury, lecz muszą istnieć dowody, że dana umowa została wykonana. Faktura powinna bowiem odzwierciedlać rzeczywisty przebieg procesów gospodarczych. W myśl art. 86 ust. 1 ustawy VAT z 2004 r., podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, jeśli te były wykorzystane do czynności opodatkowanych. Obniżenie kwoty podatku należnego możliwe jest zatem wtedy, gdy istnieje nabycie towarów lub usług. Taki sam warunek obowiązywał pod rządami uprzednio obowiązującej ustawy akcyzowym z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku (art. 19 ust. 1 tej ustawy). Słusznie zatem Sąd I instancji podkreślił, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy sporne faktury, którymi dysponuje Skarżący, wystawione przez firmę PHU "A." A. M. dokumentują rzeczywiście dokonane transakcje.
Zgodnie z artykułem 19 ust. 1 u.p.t.u., podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego w tej ustawie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury, dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Dysponowanie w tym przypadku przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi sam w sobie uprawnienia do odliczenia podatku jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy.
Niewystarczającym przy tym jest dla prawa do odliczenia podatku z danej faktury jedynie ustalenie, że dany towar znalazł się w posiadaniu nabywcy, jeżeli nie zostanie wykazane, że to w wyniku czynności udokumentowanej tą właśnie fakturą, rodzącej u sprzedawcy powstanie obowiązku podatkowego, doszło do nabycia tego towaru.
Jednolite w tym zakresie orzecznictwo traktuje, że faktura nieodzwierciedlająca rzeczywiście dokonanej czynności, która rodziłaby u wystawcy obowiązek podatkowy, nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku, nawet gdy pozostaje on w dobrej wierze, że wszedł w posiadanie towaru wykazanego na fakturze na podstawie skutecznej czynności cywilnoprawnej mającej miejsce pomiędzy nim a wystawcą faktury. Przyznanie bowiem prawa do odliczenia podatku w takim przypadku oznaczałoby, że prawo do odliczenia przysługuje z tytułu samego posiadania faktury z wykazanym podatkiem, który nie jest należny od podmiotu, który fakturę taką wystawił, jako nie realizującym czynności opisanej w tej fakturze (innym zagadnieniem jest obowiązek uiszczenia przez ten podmiot podatku wykazanego na fakturze bez obowiązku podatkowego). Tymczasem prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego z tytułu faktycznej czynności podatnika wystawiającego fakturę, czyli obowiązku podatkowego powstałego na poprzednim etapie obrotu. Jeżeli brak takiej faktycznej czynności u wystawcy faktury, nie może z jej tytułu powstać obowiązek podatkowy, a tym samym brak prawa do odliczenia podatku z takiej faktury.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę powyżej zaprezentowane poglądy w pełni podziela. Powoduje to uznaniem, że wadliwe jest stanowisko Sądu I instancji wskazujące na konieczność badania jaką działalność prowadziła firma PHU "A." A.M. w okresie wystawienia spornych faktur, jak również, czy kwestionowane dostawy paliwa były obiektywnie niemożliwe (fikcyjne) ze względu na bazę materiałową, uwarunkowania techniczne lub prawne w jakich prowadzona jest działalność, z zaleceniem aby włączyć do akt pełne materiały z kontroli prowadzonej wobec A. M., uzupełniając je - z uwzględnieniem zapewnienia stronie udziału w postępowaniu - o wyjaśnienia osób bezpośrednio prowadzących działalność w imieniu A. M. i uczestniczących w realizacji transakcji.
Słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, że pozbawienie strony skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikało przede wszystkim z ustaleń organów podatkowych, stwierdzających, że zakwestionowane faktury VAT wystawione przez firmy A. M. nie dokumentują faktycznego nabycia paliwa. Okoliczność tę potwierdza analiza zebranego materiału dowodowego w postaci zeznań A. M., z których wynika, że na prośbę znajomego zięcia rozszerzyła prowadzoną działalność gospodarczą - kiosk "Ruch" - o handel paliwami, polegająca na wystawianiu "pustych faktur" (in blanco) sprzedaży oleju napędowego, które jedynie podpisywała, raz spotkała się z Panem D. i dwukrotnie z Panem Ż. dla których faktury sprzedaży oleju wystawiał zięć A. M. Jak wynika ponadto z materiału dowodowego zebranego w sprawie karnej przez Prokuraturę okręgową w Legnicy A. M. nie posiadała majątku trwałego, nie prowadziła ksiąg podatkowych, nigdy również nie miała do czynienia z przechowywaniem i dystrybucją oleju napędowego. Na części faktur w tym dwóch spornych wystawionych dla Skarżącego nie rozpoznała swojego podpisu.
Zasadnie również podniesiono w skardze kasacyjnej, że Skarżący przyznał, iż nigdy nie kontaktował się z A. M., ani nie zna jej zięcia, co wynika z materiału dowodowego. W sprawie nabycia paliwa kontaktował się wyłącznie z Panem Ż. telefonicznie, a przywożone przez kierowcę, którego danych nie zna, paliwo było bezpośrednio tankowane do zbiorników w samochodach na parkingach, zaś płatności dokonywane były kierowcy gotówką przy odbiorze faktur. Znamienne jest również, że Skarżący nabywał olej napędowy z uwagi na niższą, korzystną cenę, którą to okoliczność sam podał.
Należy wyraźnie zaakcentować, że jak słusznie zauważył autor skargi kasacyjnej prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony nie przysługuje, gdy faktura nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczej. Dotyczy to między innymi sytuacji, w której dokumentuje ona zdarzenie gospodarcze zaistniałe pomiędzy innymi niż w rzeczywistości podmiotami. Jeżeli zatem sprzedawcą był w rzeczywistości inny podmiot, niż wskazany na fakturze, faktura taka nie uprawnia do dokonania odliczenia podatku w niej wykazanego.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd I instancji dokonując kontroli decyzji organu podatkowego powinien ocenić, czy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że sprzedawcą paliwa była firma wystawiająca sporne faktury co powoduje, że Skarżący miał prawo dokonywania odliczenia podatku wykazanego na fakturach otrzymanych od tej firmy. Sąd I instancji zakwestionował ustalenia organów podatkowych, że faktury dokumentują czynności (tj. zakup paliwa), które nie zostały dokonane, zaś strona skarżąca ustaleń tych w sposób skuteczny nie podważyła.
Odnosząc się zatem do zarzutów dotyczącego naruszenia 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a w związku z naruszeniem art. 122, art. 123, art. 187 § 1, art. 190 § 2, art. 191, art. 192 Ordynacji podatkowej uznać je należy za słuszne. W świetle wskazanych wyżej okoliczności faktycznych podzielić należy argumenty zawarte w skardze kasacyjnej, że naruszenie wspomnianych przepisów polega na błędnym ustaleniu przez Sąd pierwszej instancji, że materiał dowodowy w sprawie jest niepełny i zachodzi konieczność jego uzupełnienia oraz niewłaściwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego w sposób istotny wpływający na wynik sprawy. Pogląd o możliwości obniżania podatku należnego o podatek wykazany w fakturach wystawionych przez firmanta jest błędny. Przy pełnym respektowaniu zasady neutralności podatku od towarów i usług i prawa do jego obniżenia, należy podkreślić, że prawo to związane jest z rzeczywistymi a nie fikcyjnymi zdarzeniami gospodarczymi.
Z tych powodów nie można podzielić stanowiska Sądu I instancji, że organy podatkowe winny uzupełnić materiał dowodowy o zeznania osób bezpośrednio prowadzących działalność w imieniu A. M. oraz uczestniczących w realizacji transakcji, jak również dołączyć do materiału dowodowego całe akta z kontroli przeprowadzonej w firmie A. M. Organy prowadzące postępowanie powinny uczynić zadość nałożonym na nie obowiązkom procesowym wynikającym z obowiązujących przepisów, nie można jednak nakładać na nie obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów świadczących na korzyść Podatnika, tym bardziej, że On sam nie przedsięwziął żadnych starań, aby zadbać o swoje interesy i nie przedłożył stosownych dowodów uzasadniających słuszność jego twierdzeń. Postępowanie podatkowe powinno się bowiem ograniczać do zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego, a więc obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia, a w konsekwencji udowodnić zajście przesłanek wskazanych w normie prawnej będącej podstawą prawną tego rozstrzygnięcia.
Powyższe powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny za zasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszenia przez Sąd I instancji prawa procesowego, tj. art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a. art. 141 § 4 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu ponownie rozpoznając sprawę zobowiązany będzie uwzględnić przedstawiony wyżej pogląd i dokonać oceny czy zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organom podstawę do twierdzenia, że sporne faktury nie odzwierciedlały rzeczywiście dokonanych czynności.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną uwzględnił i uchylił zaskarżony wyrok przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. O kosztach postępowania NSA orzekł zgodnie z art. 203 pkt 2 P.p.s.a.