Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 985/12, oddalił skargę kasacyjną Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 52/12, wydanego w sprawie ze skargi H. M. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 5 października 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Wnioskiem z dnia 18 września 2013 r. (nadanym w dniu 19 września 2013 r. w placówce pocztowej) pełnomocnik H. M. zwrócił się o uzupełnienie ww. wyroku NSA z dnia 4 czerwca 2013 r. w zakresie kosztów postępowania, poprzez zasądzenie od Ministra Finansów na rzecz skarżącego kwoty 120 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Wniosek podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z § 2 wymienionego artykułu, wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym.
W sprawie bezsporne jest, że pełnomocnik strony skarżącej sformułował wniosek o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w sporządzonej odpowiedzi na skargę kasacyjną z dnia 23 lipca 2012 r. Należy jednocześnie podkreślić, że pełnomocnik nie brał udziału w postępowaniu prowadzonym przed NSA, a sporządzona przez niego odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona po terminie czternastu dni, o którym mowa w art. 179 P.p.s.a. Została ona bowiem nadana w placówce pocztowej w dniu 24 lipca 2012 r. (data stempla pocztowego znajdującego się na kopercie, k. 15 akt sądowych), podczas gdy pełnomocnik skarżącego otrzymał odpis skargi kasacyjnej w dniu 6 czerwca 2012 r.
Przekroczenie czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 179 P.p.s.a. determinuje ocenę zasadności złożonego wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Powyższa konstatacja wynika z wykładni przepisów rozporządzenia z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu dokonanej w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt I FSK 1045/10 oraz z 30 września 2010 r., sygn. akt I FSK 1544/09, wskazano, że przekroczenie terminu, w którym złożenie wypowiedzi procesowej w formie odpowiedzi na skargę kasacyjną jest dopuszczalne, stanowi przeszkodę do zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego za pismo procesowe traktowane przez stronę jako taką odpowiedź. Początku nurtu orzeczniczego uznającego udzielenie przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną jako zdarzenia mającego wpływ na zasądzane koszty, należy upatrywać w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2004 r., FSK 80/04.
Wyrok ten powoływany jest z aprobatą także w piśmiennictwie prawniczym (zob. B. Gruszczyński, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX a Wolters Kluwer business, Warszawa 2011, str. 545; J. Jagielski, M. Jagielska, P. Gołaszewski, [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2011, str. 662; B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis, Warszawa 2009, str. 641 - 642).
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w sprawie z dnia 4 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 985/12, mając na uwadze powyższe stanowisko sądów administracyjnych oraz okoliczność przekroczenia przez pełnomocnika strony skarżącej terminu, o którym mowa w art. 179 P.p.s.a. przy jednoczesnym braku wykonania innych czynności uzasadniających zasądzenie kosztów, słusznie zatem postanowił o niezamieszczaniu w wydanym wyroku rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.
Z tego względu, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 i § 2 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.