Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 6 lutego 2007 r., B. W. w imieniu B. sp. z o.o. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wykładnię wyroku tego sądu o sygn. akt III SA 112/02 z dnia 29 października 2003 r.
W ocenie strony wątpliwości budzą następujące fragmenty uzasadnienia tegoż wyroku:
- 1. "łączne przedłużenie terminu przedawnienia nie przekraczało dodatkowych 5 lat" (str. 4 uzasadnienia). W zakresie tego fragmentu strona wnosi o wyjaśnienie, czy oznacza ono, że: przerwanie biegu przedawnienia następuje raz, czy też wiele razy; określa sposób jego obliczenia w ten sposób, że początkiem tego terminu jest pierwsza czynność egzekucyjna i następne nie mają znaczenia dla biegnącego od nowa przedawnienia, czy też każda czynność egzekucyjna;
- 2. "wprawdzie zaskarżone postanowienie Izby Skarbowej zostało wydane po 25 października 2001 r., ale w tym czasie w Sądzie Rejonowym dla Warszawy
Mokotowa VII Wydział Ksiąg Wieczystych znajdowały się już wnioski urzędu skarbowego z dnia 13 grudnia 1996 r. i 17 kwietnia 2001 r. i 1 października 2001 r. o wpis hipoteki przymusowej na należącej do B. sp. z o.o.
(strona 4 uzasadnienia). Strona powzięła wątpliwość, czy według Sądu stanowcza dla ocenienia tego podania jest chwila wniesienia go do sądu wieczystoksięgowego, czy też stan rzeczy istniejący w chwili prawomocnego orzekania przez ten sąd;
3. "czynności egzekucyjne dokonywane były w czasie obowiązywania ustawy o zobowiązaniach podatkowych, wpływały zatem na przedawnienie zobowiązań podatkowych na zasadach w tej ustawie określonych" (strona 4 uzasadnienia). W ocenie strony przytoczony fragment uzasadnienia budzi wątpliwości, czy do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed 1 stycznia 1998 r. stosuje się przepisy dotychczasowe ustawy o zobowiązaniach podatkowych, czy też
Ordynacji podatkowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek strony podlega oddaleniu, gdyż uzasadnienie przedmiotowego wyroku zostało sformułowane w sposób jasny, nie budzący wątpliwości.
Na wstępie należy podkreślić, że instytucja rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku, przewidziana w art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o
Sygn. akt I FW 1/07 postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwana dalej P.p.s.a. - nie może prowadzić do jakiejkolwiek modyfikacji orzeczenia będącego przedmiotem wyjaśnień, ani tym bardziej do wydania nowego orzeczenia.
Przechodząc do wątpliwości strony należy stwierdzić, co następuje.
Ad.
1. Na stronie 3 uzasadnienia wyroku Sąd wyjaśnił zasady związane z biegiem terminu przedawnienia i jego przerwaniem. Sąd powołał się na treść art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm.) i wskazał, że "zastosowanie środka egzekucyjnego i odebranie zajętych ruchomości były czynnościami egzekucyjnymi (...) powodującymi, że od każdej kolejnej daty bieg przedawnienia rozpoczynał się na nowo (...)". Przywołany przez stronę fragment uzasadnienia nie dotyczył natomiast tych kwestii.
Ad.
2. Podobnie jak w punkcie poprzednim należy stwierdzić, że odpowiedź na pytanie strony znajduje się w innej części uzasadnienia wyroku, tj. w zdaniu następnym po przytoczonym we wniosku. Sąd w tym zdaniu stwierdza, że: "Art. 29 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361) stanowił, że wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu.".
Ad.
3. Fragment uzasadnienia wyroku przytoczony przez stronę w tym punkcie nie budzi żadnych wątpliwości. Sąd stwierdził bowiem wyraźnie, że czynności egzekucyjne, które zostały dokonane pod rządami ustawy o zobowiązaniach podatkowych, wpływały na przedawnienie zobowiązań w sposób określony w tejże ustawie. Sąd odniósł się w tej części uzasadnienia do konkretnych czynności egzekucyjnych, które zostały dokonane, a więc wykładnia, której oczekuje skarżący od tutejszego Sądu, wykracza poza treść uzasadnienia wyroku będącego przedmiotem wniosku.
Mając na uwadze powyższe, tj. fakt, że uzasadnienie przedmiotowego wyroku nie budziło wątpliwości wskazanych przez stronę, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił wniosek strony w oparciu o art. 158 w zw. z art. 193 P.p.s.a. oddalić.