Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt I SA/Po 521/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. z dnia 4 grudnia 2007 r., w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 27 lutego 2009r.
2. W podjętym rozstrzygnięciu Sąd I instancji wyjaśnił, że użyty w treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: u.p.p.s.a.) zwrot: "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2, który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i art. 135 u.p.p.s.a., które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga (...). W związku z tym, treścią art. 61 § 3 u.p.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w I instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym. Odnosząc te stwierdzenia do realiów sprawy, Sąd wskazał, że dopuszczalne było wstrzymanie wykonania aktu wskazanego we wniosku przez R. W., a mianowicie decyzji wydanej przez organ podatkowy w postępowaniu zwykłym, tj. decyzji, mocą której orzeczono o jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki.
Sąd I instancji jednak odmówił wstrzymania wykonania aktu wskazanego we wniosku. Za taką oceną przemawiało uznanie, że skarżący nie uzasadnił wniosku z punktu widzenia spełnienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a.
- 3. W zażaleniu na powyższe postanowienie wniesiono o jego uchylenie i wstrzymanie decyzji.
Żalący zaznaczył, że wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję co spowodowało, że zaskarżone postanowienie pozostaje w sprzeczności z tym wyrokiem. Dodał, że nie posiada środków finansowych a ewentualna egzekucja może się sprowadzić tylko i wyłącznie do zajęcia ruchomości o znikomej wartości finansowej, przy czym ruchomości te mają walory użytkowe.
- 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Nie można zgodzić się z żalącym, że postanowienie Sądu pierwszej instancji które odmawiało wstrzymania wykonania aktu wskazanego we wniosku pozostaje w sprzeczności z wyrokiem tegoż Sądu, którym uchylono zaskarżoną decyzję. Zauważyć należy, że Sąd pierwszej instancji rozpoznawał wniosek skarżącego o wstrzymanie decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P., którą orzeczono o odpowiedzialności wyżej wymienionego - jako członka zarządu. Zaskarżona zaś przez stronę decyzja wydana została w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją, którą to orzeczono o odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości w podatku od towarów i usług. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, uchylający zaskarżoną decyzję nie eliminował więc z obrotu prawnego rozstrzygnięcia orzekającego o odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu.
Odnosząc się do wniosku skarżącego o wstrzymanie aktu, to zwrócić należy uwagę, że skarżący we wniosku nie uczynił nic, aby wykazać, że istotnie zachodzą przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast w zażaleniu ograniczył się do stwierdzenia, że nie posiada środków finansowych a ewentualna egzekucja może się sprowadzić tylko i wyłącznie do zajęcia ruchomości o znikomej wartości finansowej, przy czym ruchomości te mają walory użytkowe. Zaprezentowane argumenty, skarżący nie poparł żadnymi dokumentami źródłowymi.
Wskazać więc należy, że z ogólnikowej argumentacji strony trudno wywieść, że wykonanie decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Sam zaś fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie stanowi przesłanki uzasadniającej wniesienie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Słusznie podnosi się w literaturze, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188). W przedmiotowej sprawie nie można zatem było uznać, że strona wykazała, iż zachodzą przesłanki wskazane w przepisie art. 61 § 3 u.p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 u.p.p.s.a. w związku z art. 197 tej ustawy orzekł jak w sentencji.