Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 października 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1863/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: spółka, skarżąca, strona) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 31 maja 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2016 r.
Uzasadniając postanowienie sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia 31 maja 2019 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. z dnia 29 listopada 2017 r. wydaną dla spółki w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2016 r. W decyzji pouczono stronę o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 czerwca 2019 r. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, wniosła za pośrednictwem organu skargę na przedmiotową decyzję w dniu 30 lipca 2019 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przypomniał, że stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - dalej P.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym, w myśl art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
W rozpoznawanej sprawie, decyzję stanowiącą przedmiot skargi wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 czerwca 2019 r. Oznacza to, że termin 30 dni na złożenie skargi przypadał na dzień 7 lipca 2019 r. i był ostatnim dniem na uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie. Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarga została nadana w dniu 30 lipca 2019 r., czyli już po upływie terminu do wniesienia skargi. W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżąca wniosła skargę z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a, co czyni skargę spóźnioną. Mając zatem na uwadze, że czynność w postępowaniu podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, WSA skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez wynikające z nieuzasadnionego zastosowania tego przepisu odrzucenie skargi, będące skutkiem błędnego uznania, że skarga została złożona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 §1 P.p.s.a., podczas gdy nie doszło do prawidłowego doręczenia decyzji, w związku z czym w dacie jej odbioru w dniu 7 czerwca 2019 r. nie rozpoczął bieg termin na jej zaskarżenie do sądu administracyjnego.
Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Kwestią wymagającą bowiem wyjaśnienia pozostaje określenie właściwego umocowania pełnomocnika spółki działającego w sprawie oraz – będące tego konsekwencją – ustalenie, czy decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 31 maja 2019 r. została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi, a co za tym idzie, czy rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu rozważył jedynie kwestię terminowości skargi, bez zweryfikowania prawidłowości doręczenia decyzji. W opinii NSA wyjaśnienia wymaga, czy A. K., której doręczono decyzję, była upoważniona do działania w tym zakresie w imieniu spółki. Jak zauważono w zażaleniu, organ źródła umocowania A. K. upatrywał w pełnomocnictwie ogólnym PPO-1, które zostało udzielone na jej rzecz w dniu 2 lutego 2017 r. przez innego pełnomocnika spółki – A. G., za pośrednictwem Portalu Podatkowego Ministerstwa Finansów. A. G. zaś wywodziła swoje upoważnienie do działania w imieniu spółki z pełnomocnictwa udzielonego jej w imieniu spółki w dniu 12 maja 2016 r. przez Ł. P., ustanowionego w tym dniu pełnomocnikiem przez zarząd spółki.
Biorąc pod uwagę znaczenie prawa do sądu, sąd I instancji powinien zweryfikować zatem zakres przedmiotowy udzielanych w sprawie kolejnych pełnomocnictw, zakres możliwości udzielania przez pełnomocników dalszych pełnomocnictw oraz ich poprawność formalną. Dopiero ustalenie stanu sprawy w tym zakresie pozwoli orzekać o terminowości skargi.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 orzeczono jak w sentencji.
Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem art. 203 i art. 204 P.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie sądu I instancji.