Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2680/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, zawartego w skardze E. M. P. Sp. z o. o. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 25 czerwca 2010 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej interpretacji indywidualnej.
W uzasadnieniu, w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") Sąd I instancji uznał, że sąd administracyjny może orzekać wyłącznie o wstrzymaniu wykonania decyzji, która nadaje się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania w drodze egzekucji. Nie jest natomiast uprawniony do wstrzymania wykonania decyzji odmawiającej zmiany lub uchylenia postanowienia dotyczącego interpretacji przepisów prawa podatkowego.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Strona złożyła zażalenie, w którym wniosła o wstrzymanie i uchylenie decyzji Ministra Finansów w części dotyczącej odpowiedzi na pytanie 1 uznania premii pieniężnych za wynagrodzenie z tytułu świadczenia usług wraz z ich dokumentowaniem fakturą VAT.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.
W myśl art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając na uwadze treść powyższych regulacji podnieść należy, że w przedmiotowej sprawie wskazane wyżej przesłanki nie zachodzą, przede wszystkim ze względu na charakter aktu, będącego przedmiotem skargi.
Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Nie można natomiast mówić o wykonaniu aktu, jeżeli nie ma on przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu). Instytucja unormowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki.
Jest to stanowisko dawno już ugruntowane zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów administracyjnych (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 295). Warto tu zwrócić uwagę na postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt I OZ 371/2005, z dnia 9 maja 2005 r., sygn. akt II FZ 250/2005 https://cbois.nsa.gov.pl, również: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05, LEX nr 220325 i z 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 559/10, LEX nr 659339).
W rozpoznawanej sprawie wniosek strony skarżącej odnosi się do interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Jest to rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności. Wynika to już z samej tylko istoty tego rozstrzygnięcia, które ma charakter informacyjny i na jego podstawie nie można nadać stronie uprawnień bądź ustalić obowiązków o charakterze prawno-materialnym, takich jak np. nałożenie zobowiązań pieniężnych. Taki też formalny charakter ma przedmiotowe rozstrzygnięcie, w którym wskazany organ nie uznał stanowiska Spółki za prawidłowe oraz przedstawił swoją interpretację przepisów prawa podatkowego.
W związku z tym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał wniosek złożony przez Spółkę za bezzasadny, natomiast w zażaleniu nie podniesiono żadnych nowych okoliczności, które podważałyby zaskarżone rozstrzygnięcie.
Kierując się przytoczonymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.