Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił I.B. (dalej skarżący) przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący wnosił o przywrócenie terminu, który rozpoczął bieg 24 września 2014 r. i upłynął 24 października 2014 r. W treści wniosku skarżący powoływał się na okoliczności, które miały miejsce zanim jeszcze termin rozpoczął bieg (przebywanie poza miejscem zamieszkania, informacja organu odwoławczego o przewidywanym terminie zakończenia sprawy). W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, zarzucając naruszenie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej P.p.s.a.) oraz w związku z art. 121 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej Ordynacja podatkowa) przez odmowę przywrócenia terminu mimo uprawdopodobnienia przez skarżącego, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniesiono także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
W uzasadnieniu zażalenia podkreślono przede wszystkim, że skarżący został pouczony o przedłużeniu trwania postępowania do dnia 29 września 2014 r. wobec czego nie spodziewał się otrzymania wskazanej decyzji w okresie wcześniejszym niż ten dzień. Ponadto skarżący przebywał poza miejscem zamieszkania z uwagi na natłok prac i wydarzenia nadzwyczajne, a ponadto w okresie od 26 września do 10 października 2014 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Wskazano, że skarżący wiązał brak winy w niedochowaniu terminu do złożenia skargi przede wszystkim błędnie interpretując informację uzyskaną od Dyrektora Izby Skarbowej w L. o przedłużeniu postępowania.
Skarżący założył, że z informacji tej wynika, że decyzja zostanie wydana w tym określonym dniu, a nie prawie cztery tygodnie wcześniej. Wobec zaś nielojalnego zachowania organu podatkowego, błąd skarżącego należy uznać za usprawiedliwiony w okolicznościach sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zagadnienie prawne odnoszące się do przywrócenia terminu zostało uregulowane w art. 86 i 87 P.p.s.a. Wskazane przepisy ustawowe uzależniają przywrócenie terminu od uprawdopodobnienia przez stronę, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącego. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że okolicznością usprawiedliwiającą niedokonanie czynności w terminie było otrzymanie od organu pisma o przedłużeniu postępowania do dnia 29 września 2014 r. W ocenie skarżącego decyzja powinna być wydana właśnie w tym dniu, a nie jak zrobił organ - o wiele wcześniej. Jak sam skarżący wskazuje w piśmie organu z 24 lipca 2014 r. został pouczony o przedłużeniu trwania postępowania do dnia 29 września 2014 r. Zakreślenie terminu "do dnia" wskazuje, że dane zdarzenie najpóźniej będzie miało miejsce tego dnie, jednakże nic nie stoi na przeszkodzie aby miało miejsce wcześniej. Nie można zatem przyjąć, że skarżący został wprowadzony w błąd co do terminu zakończenia postępowania. Wydanie decyzji 5 września 2014 r. mieściło się we wskazanym przez organ terminie.
Ponadto skarżący wskazał, że w dniach 26 września – 10 października 2014 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Jednakże z załączonej do wniosku kserokopii zwolnienia lekarskiego wynika, że "chory może chodzić". Należy zaznaczyć, że aby zaistniała przesłanka do przywrócenia terminu strona musiałaby uprawdopodobnić, że stan zdrowia uniemożliwił jej dokonanie czynności w przewidzianym terminie. W orzecznictwie dominuje pogląd, że nie każda choroba jest przeszkodą do dokonania określonej czynności procesowej. Jest nią z reguły nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Nawet taka choroba, która wymaga leżenia, nie uzasadnia przywrócenia terminu, jeżeli przykładowo strona mogła nadać pismo w ustawowym terminie, korzystając z pomocy domowników (por. post NSA: z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 809/04; z dnia 30 maja 2012, sygn. akt I OZ 389/12, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o sprawach na stronie internetowej www.orzecznictwo.nsa.gov.pl).
W świetle powyższych rozważań, zdaniem NSA, na poparcie zasługuje stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Mając powyższe na uwadze, wobec niestwierdzenia aby Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył prawo zaskarżonym postanowieniem, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.