Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Gl 1070/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił bez rozpoznania wniosek M. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 czerwca 2008 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżący, mimo stosownego wezwania, nie uzupełnił w terminie braków złożonego na formularzu PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy przez jego podpisanie i wypełnienie rubryk od 4 do 11. W sprzeciwie od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania skarżący podniósł, iż uzupełnił dane wskazane we wniosku. Wskazując na art. 252 § 1 oraz art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej jako ppsa) Sąd I instancji podniósł, iż wniosek złożony na formularzu powinien być podpisany oraz w całości wypełniony, a ponieważ skarżący w terminie braków formalnych nie uzupełnił, stosownie do art. 257 ppsa wniosek należało pozostawić bez rozpoznania.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, iż narusza ono art. 257 i art. 258 § 3 ppsa, gdyż skarżący uzupełnił wniosek o przyznanie prawa pomocy w wyznaczonym terminie i zakresie poprzez złożenie dodatkowych oświadczeń i przedłożenie posiadanych dokumentów. Skarżący uzupełnił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w tej sprawie wraz z pozostałymi wnioskami, które podlegały uzupełnieniu, tj. wnioski złożone do spraw od sygn. akt III SA/Gl 1071/08 – III SA/Gl 1073/08.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżone postanowienie należy uchylić.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie nie spełnia wymogów uzasadnienia, o których mowa w art. 141 § 4 ppsa, a tym samym niemożliwe jest merytoryczne odniesienie się do argumentacji podniesionej w zażaleniu.
Wskazać bowiem należy, iż Sąd I instancji w żaden sposób nie odniósł się w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia do argumentu podniesionego w sprzeciwie od zarządzenia referendarza (identycznego w swej treści z przywołanym wyżej argumentem zażalenia), iż brak wniosku został uzupełniony wraz z brakami wniosków złożonych w innych sprawach skarżącego. Co prawda skarżący wskazuje, iż uzupełnił wnioski w zakresie przedłożenia dodatkowych oświadczeń i posiadanych dokumentów, o co w przedmiotowej sprawie nie był wzywany, niemniej Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien był zbadać, czy zgodne z wezwaniem uzupełnienie formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie zostało rzeczywiście nadane przez skarżącego, a zostało np. pomyłkowo dołączone do akt innej sprawy skarżącego. Nieodniesienie się do tej okoliczności w jakikolwiek sposób w części merytorycznej uzasadnienia sprawia, iż niemożliwe jest zbadanie merytorycznej zasadności zażalenia.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien w swym rozstrzygnięciu odnieść się w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną do twierdzeń skarżącego o uzupełnieniu w żądany sposób wniosku o przyznanie prawa pomocy w przedmiotowej sprawie.