Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Go 54/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wstrzymał wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 14 listopada 2008 r., [...], zaskarżonej przez Spółkę z o.o. G. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd wskazał na przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: u.p.p.s.a.) podnosząc, że we wniosku zawartym w piśmie z dnia 22 grudnia 2008 r. skarżąca Spółka przekonująco uargumentowała wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, co przekłada się w szczególności na zagrożenie utraty płynności finansowej w warunkach finansowania działalności tylko własnymi środkami, bez udziału kredytów (niemożność ich uzyskania m.in. z uwagi na egzekucję należności podatkowych).
Na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej wniósł zażalenie zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów;
- - art. 61 § 3 u.p.p.s.a. przez uznanie, że skarżąca spółka we wniosku o wstrzymanie wykonalności wskazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków pomimo, iż w uzasadnieniu wniosku skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek konkretnych okoliczności potwierdzających zasadność złożonego wniosku;
- - art. 141 § 4 w zw. z art. 166 u.p.p.s.a. poprzez nie przedstawienie w uzasadnieniu skarżonego postanowienia argumentów faktycznych, które w sposób logiczny i spójny uzasadniałyby zasadność opartego rozstrzygnięcia.
Za niepoparte żadnymi dowodami organ podatkowy uznał twierdzenia strony jakoby wydatki przewyższały jej aktualne przychody. Spółka nie wykazała wysokości wydatków, które zmuszona jest pokrywać. Wydatki na modernizacje stacji, które to powoływała skarżąca jako główny argument, zostały przez nią poniesione przed złożeniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Spółka nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów potwierdzających tezę o nie posiadaniu oszczędności.
Ponadto spółka dysponuje potężnym majątkiem o wartości ponad 5 000 000 zł, a zatem posiada środki, z których może ewentualnie ponieść aktualne wydatki.
Żalący zaznaczył, że z uzasadnienia nie wynika dlaczego Sąd uznał, iż zachodzi zagrożenie utraty płynności finansowej. Sam fakt finansowania działalności własnymi środkami, bez udziału kredytu, nie powoduje przecież automatycznie zagrożenia utratą płynności finansowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Za zasadny należało uznać podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 § 4 u.p.p.s.a., gdzie w zdaniu pierwszym tej regulacji wskazano, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wyjaśnienie podstawy prawnej powinno zawierać ustalenie, jaki przepis obowiązuje i jakie jest jego znaczenie, a w dalszej kolejności wywód prawny, jaki przeprowadził sąd w odniesieniu do przyjętej podstawy rozstrzygnięcia (por. Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, B. Dauter, Warszawa 2008 r., str. 307).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, po za wskazaniem przez Sąd pierwszej instancji obowiązującego przepisu, tj. art. 61 § 3 u.p.p.s.a., zabrakło wyjaśnienia znaczenia podstawy prawnej, a dalej, wywodu prawnego, który by w pełni uzasadniał podjęte rozstrzygnięcie. Jak słusznie podniósł żalący, po za jednym zdaniem Sądu sprowadzającym się do stwierdzenia; że Spółka przekonująco uargumentowała wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, co przekłada się w szczególności na zagrożenie utraty płynności finansowej w warunkach finansowania działalności tylko własnymi środkami, bez udziału kredytów, brak jest w uzasadnieniu argumentów faktycznych, które w sposób logiczny uzasadniałyby zasadność opartego na uznaniu Sądu rozstrzygnięcia.
Ocenę taką determinują również liczne okoliczności faktyczne sprawy, wskazane we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji czy też uwypuklone w zażaleniu (takie jak np. majątek spółki, poniesione nakłady na inwestycje, działalność sezonowa, dowody popierające twierdzenia) a nie wzięte pod uwagę przez Sąd pierwszej instancji. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostawienie poza rozważaniami Sądu wskazanych okoliczności mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.