Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 30 czerwca 2017 r., sygn. akt I FZ 117/17

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt I SAB/Lu 18/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę kasacyjną A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. wniesioną od wyroku tego Sądu z dnia 20 września 2016 r. w sprawie o sygn. akt I SAB/Lu 18/16.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braków skargi kasacyjnej poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego uprawniającego do sporządzenia skargi kasacyjnej i występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej przekazano pełnomocnictwo substytucyjne udzielone przez doradcę podatkowego G.P. z treści którego wynikało, że jest uprawniona do występowania w imieniu spółki A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. w sprawie na przewlekłe prowadzenie postępowania kontrolnego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. w przedmiocie towarów i usług.

W ocenie Sądu przedłożone pełnomocnictwo substytucyjne jest nie jasne i z jego treści nie wynika wprost, umocowanie do reprezentowania ww. spółki w zakresie sporządzenia skargi kasacyjnej i występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w związku z powyższym Sąd odrzucił skarg kasacyjną.

Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie, w którym zarzucił naruszenie:

1. - art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej jako: P.p.s.a. poprzez niezasadne odrzucenie skargi kasacyjnej;
2. - art. 177a w zw. z art. 176 § 2 w zw. z art. 176 § 2 w zw. z art. 46 § 3 w zw. z art. 178 P.p.s.a. oraz art. 133 § 1 w zw. z art. 166 w zw. z art. 178 P.p.s.a. poprzez stwierdzenie obowiązku złożenia pełnomocnictwa mimo, że skarga kasacyjna z dnia 19 grudnia 2016 r. nie była obarczona brakiem formalnym albowiem pełnomocnictwo substytucyjne zostało złożone wcześniej na rozprawie w dniu 25 maja 2016 r. i znajduje się w aktach sprawy;
3. - art. 141 § 4 w zw z art. 166 w zw. z art. 178 P.p.s.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia konkretnych przepisów prawa oraz nie przedstawienie analizy prawnej, które ujawniałby tok rozumowanie Sądu pierwszej instancji i z których wynikałoby dlaczego Sąd ten znał, że przedłożone pełnomocnictwo z dnia 24 maja 2016 r. oraz z dnia 19 grudnia 2016 r. nie uprawnia pełnomocnika substytucyjnego do sporządzenia odrzuconej skargi kasacyjnej i do występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym;
4. - art. 35 § 1, art. 36 pkt 2, art. 39 pkt 1 i 2, art. 175 § 1 i § 3 pkt 1 oraz art. 41 ust. 1, 2 i 5 ustawy z dnia 5 iipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 794 ze zm.) w zw. z art. 178 P.p.s.a. poprzez uznanie, że udzielone pełnomocnictwo substytucyjne radcy prawnemu przez doradcę podatkowego do prowadzenia poszczególnej sprawy nie uprawnia radcy prawnego do sporządzenia skargi kasacyjnej i występowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a także, że pełnomocnictwo substytucyjne z dnia 24 maja 2016 r. i z dnia 19 grudnia 2016 r. nie uprawniają pełnomocnika substytucyjnego do sporządzenia skargi kasacyjnej i występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym;
5. - art. 65 § 1 i art. 106 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 380 ze zm.) w zw. z art. 40 w zw. z art. 178 P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe odczytanie treści i zakresu pełnomocnictwa podstawowego i pełnomocnictwa substytucyjnego z dnia 24 maja 2016 r. i z dnia 19 grudnia 2016 r. skutkujące uznaniem, że pełnomocnik substytucyjny nie jest uprawniony do sporządzenia skargi kasacyjnej i do występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Postanowienie zaskarżono w całości i wniesiono o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 37 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Na podstawie art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 P.p.s.a.).

Jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik spółki został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, poprzez złożenie pełnomocnictwa do sporządzenia skargi kasacyjnej oraz reprezentowania strony skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej przekazano pełnomocnictwo z dnia 19 grudnia 2016 r. gdzie wyraźnie zakreślono granice umocowania dla pełnomocnika substytucyjnego, w którym upoważniono go do "występowania w imieniu spółki A. Sp. z o.o. w B. w sprawie na przewlekłe prowadzenie postępowania kontrolnego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do 2009 roku do grudnia 2010 roku".

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na aprobatę zasługuje stanowisko Sądu pierwszej instancji, że ze sformułowania zawartego w treści pełnomocnictwa w żaden sposób nie wynika, aby radca prawny została umocowana do sporządzenia skargi kasacyjnej oraz do występowania w imieniu skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Należy zatem przyjąć za Sądem pierwszej instancji, że nie zostało wykonane wezwanie Sądu o uzupełnieniu wskazanych braków skargi kasacyjnej. Wezwanie pełnomocnikowi skarżącej zostało doręczone w sposób prawidłowy, zawierało wyraźne wskazanie jakie braki ma uzupełnić i do jakich czynności ma go upoważniać pełnomocnictwo oraz zawierało stosowne pouczenie o konsekwencjach nie uzupełnienia wymienionych braków.

Powyższe braki, co wskazano powyżej, nie zostały uzupełnione, zatem za prawidłowe należy uznać stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Podkreślić należy, że nie ma racji pełnomocnik spółki wskazując, na błędnie odczytanie zakresu złożonego pełnomocnictwa substytucyjnego z dnia 24 maja 2016 r. (karta 199). Pełnomocnictwo to zostało złożone do postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w związku z wniesioną skargą kasacyjną, a w jego treści wyraźnie zostało wskazane, że zostaje złożone do sprawy o sygn. akt I FSK 222/15, powyższe oznacza, że uprawniało to pełnomocnika do działania w konkretnie oznaczonej sprawie. Stanowi to istotny element ograniczający reprezentowanie skarżącej wyłącznie na etapie sprawy toczącej się do podanej sygnatury. W tym kontekście nie mogą znaleźć uzasadnienia zarzuty naruszenia w zaskarżonym postanowieniu przepisów art. 65 § 1 i art. 106 Kodeks cywilny w zw. z art. 40 w zw. z art. 178 P.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 166 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że przedmiotowe uzasadnienie spełnia w istocie wszystkie przesłanki ustawowe określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. Przede wszystkim jego treść odzwierciedla przyjętą przez Sąd I instancji argumentację prawną. Rozważania są na tyle jasno i precyzyjnie sformułowane, że umożliwiają poznanie sposobu rozumowania Sądu I instancji. Zatem uzasadnienie to poddaje się kontroli instancyjnej.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, a zarzuty podniesione w zażaleniu za niezasadne. Tym samym zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.

Odnośnie wniosku dotyczącego zasądzenia zwrotu kosztów postępowania wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, co do zasady nie jest uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 P.p.s.a. Brak jest zatem w tym przepisie podstaw do zamieszczania orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, aniżeli wymienione w tym przepisie.