Uzasadnienie
Postanowieniem z 5 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Rz 29/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę W. B. (dalej "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. z 8 listopada 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2012 r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 13 lutego 2018 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 108 zł. Odpis wezwania doręczono jego pełnomocnikowi w dniu 15 lutego 2018 r. Z uwagi na okoliczność, że nie zastosowano się do wezwania zaszły podstawy z art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.; dalej "p.p.s.a.") do odrzucenia skargi.
Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie: art. 125 § 1 p.p.s.a. przez zaniechanie zawieszenia z urzędu postępowania, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie dotyczące skargi było zależne od innego postępowania, tj. postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, art. 243 § 1 p.p.s.a. przez zaniechanie przyznania skarżącemu prawa pomocy, art. 220 § 3 p.p.s.a. przez zaniechanie wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi.
W uzasadnieniu dodano, że wezwanie o opłatę doręczono skarżącemu, jednak następnie zostało ono cofnięte przez Sąd pierwszej instancji, gdyż błędnie je wysłano przed rozpatrzeniem wniosku o udzielenie prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu.
Odnosząc się do stawianych w zażaleniu zarzutów należy wyjaśnić, że na etapie realizowania wezwania wynikającego z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału WSA w Rzeszowie z 13 lutego 2018 r. skarżącemu nie przysługiwało zwolnienie od kosztów sądowych, gdyż postępowanie zainicjowane jego wnioskiem w przedmiocie prawa pomocy zostało prawomocnie zakończone negatywnym dla niego rozstrzygnięciem. Postanowienia Sądu I instancji o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy zostały wydane zanim wystosowano wezwanie do uiszczenia wpisu. W tym świetle za niezrozumiałe należało uznać wywody autora zażalenia odnoszące się do obowiązku Sądu pierwszej instancji rozpatrzenia złożonego w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, o czym już wyżej wzmiankowano, zakończył bowiem postępowanie wpadkowe w przedmiocie owego wniosku, nie pozostawiając go tym samym bez rozpoznania i dopiero po tym wezwał pełnomocnika strony do uiszczenia wpisu.
Bezzasadne okazały się również te motywy zażalenia, w których wskazano na cofnięcie przez Sąd pierwszej instancji wezwania do uiszczenia wpisu. Nie odnosiły się bowiem do zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 13 lutego 2018 r., którym wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi (zarządzenie to doręczono jego pełnomocnikowi). Niewypełnienie obowiązku nałożonego właśnie tym zarządzeniem doprowadziło w efekcie do wydania zaskarżonego postanowienia, którym odrzucono skargę. Z akt sądowych wynika, że skarżącego prawidłowo wezwano do uiszczenia wpisu od skargi, lecz mimo to nie uiścił on żądanej opłaty. Zgodnie natomiast z treścią art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Stwierdzić zatem należało, że autor zażalenia nie dostrzegł w sposób należyty okoliczności towarzyszących tej sprawie. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę, ale dopiero po wydaniu ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i po niezastosowaniu się przez skarżącego do zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu z 13 lutego 2018 r. Wywody pełnomocnika skarżącego zaprezentowane w zażaleniu nie mogły w takim stanie rzeczy prowadzić do wzruszenia zaskarżonego postanowienia.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.