Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Łd 1034/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w L. z dnia 29 czerwca 2007 r. nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu importu.
Jak wynika z orzeczenia Sądu I instancji pismem z dnia 23 listopada 2007 r. Dyrektor Izby Celnej w L. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt I Sa/Łd 882/07, w której to sprawie występują takie same okoliczności sporne jak w niniejszej sprawie.
W świetle tego faktu Sąd I instancji uznał zawieszenie postępowania za zasadne.
W zażaleniu na powyższe postanowienie strona wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zdaniem strony żalącej rozstrzygnięcie sprawy nie zależy od wyniku postępowania sądowoadministracyjnego w innej sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w L. Stanowisko zaprezentowane przez Sąd I instancji może doprowadzić do stwierdzenia, że sądy administracyjne pierwszej instancji mają podstawę do wstrzymywania się z wydawaniem orzeczeń poprzez zawieszenie postępowań w sprawach dotykających zagadnienia, które po raz pierwszy będzie rozpatrywane przez sąd kasacyjny.
Końcowo podkreślono, że sam fakt tożsamości stanu faktycznego i prawnego w niniejszej sprawie i sprawie, w której wniesiono skargę kasacyjną, nie może powodować zawieszenia przedmiotowego postępowania, bowiem wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest niezbędny do stwierdzenia czy zaskarżona w tej sprawie decyzja odpowiadała prawu oraz nie będzie on miał dla jej rozstrzygnięcia mocy wiążącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl przepisu, tj. art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej; u.p.p.s.a.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w postępowaniu zawieszonym. Oznacza to, że regulacja ww. przepisu dotyczy kwestii prejudycjalnej (zagadnienia wstępnego), czyli sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, będzie miało wpływ na wynik innego postępowania. W postępowaniu sądowoadministracyjnym pojęcie zagadnienia wstępnego należy rozumieć jako przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik postępowania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie nie zachodziły przesłanki do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. Sąd podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 17 maja 1985 r., III CZP 69/84, zgodnie z którym ze względów celowościowych nieuzasadnione jest zawieszenie postępowania do czasu wydania orzeczenia w innym postępowaniu przed sądem administracyjnym, gdy można samodzielnie dokonać ustaleń potrzebnych do rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie było celowe zawieszenie postępowania, gdyż postępowanie sądowe, na które powoływała się strona, nie stanowi przyczyn prejudycjalnych, które powinny być rozstrzygnięte przed rozstrzygnięciem sporu w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art.185 § 1 w związku z art. 197 § 2 u.p.p.s.a.
Odnosząc się zaś do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie kosztów postępowania należy stwierdzić, że nie znajduje on uzasadnienia. Stosownie do art. 209 u.p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o których mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 u.p.p.s.a. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach.