Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z 16 lutego 2015 r., VIII SA/Wa 1047/14, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał A. W. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 1500 zł, na zasadach określonych w art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej Ppsa.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie art. 216 i art. 218 Ppsa poprzez wadliwe przyjęcie jako wartości przedmiotu zaskarżenia całości kwoty podatku, który został zdaniem organów zaniżony przez skarżącego oraz nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do wysokości kwoty spornej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Jak trafnie zauważa skarżący w motywach zażalenia, w zaskarżonym zarządzeniu przyjęto wartość przedmiotu zaskarżenia wskazaną przez organ w odpowiedzi na skargę (60.593 zł), co wynika z zastosowania przez Przewodniczącego § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Jest to, zgodnie z treścią zażalenia, wartość zaniżonego podatku należnego, wynikająca z zaskarżonej decyzji.
Nie ma jednakże racji skarżący twierdząc, że tak określona wartość przedmiotu zaskarżenia nie jest adekwatna w sprawie. Przeciwnie, jak deklaruje w zażaleniu skarżący, "kwestionuje (on) wysokość zaniżenia podatku, podnosząc m.in. argumenty dotyczące liczby transakcji, czy ponoszonych kosztów". Wynika z tego, że sporna w sprawie jest w istocie właśnie owa kwota 60.593 zł, niezasadnie zdaniem skarżącego uznana przez organy za wartość zaniżonego podatku należnego.
W takiej sytuacji brak jest podstaw do przeprowadzania postępowania sprawdzającego, o którym mowa w art. 218 Ppsa, tym bardziej, że skarżący wyraźnie zanegował też w zażaleniu poprawność wskazanej przez siebie (w skardze) kwoty spornej, w wysokości 171.046 zł. Tym samym również wskazane żądanie skarżącego wydaje się opierać na niezrozumieniu treści normatywnej art. 216 ww. ustawy.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 Ppsa.