Uzasadnienie
W wyniku wstępnego badania zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej w W. na zawarte w punkcie 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 stycznia 2011 r., III SA/Wa 449/10, postanowienie o zasądzeniu od organu na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania sądowego, Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł, iż zażalenie to nie spełnia wszystkich wymagań koniecznych do jego merytorycznego rozpatrzenia, nie został mianowicie uiszczony wpis od tego zażalenia.
W związku z tym wskazać należy przede wszystkim na ogólną regułę, zgodnie z którą strony są zobowiązane ponosić koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, w tym są zobligowane do opłacania wpisów od wnoszonych przez siebie pism, wśród nich - zażaleń (por. art. 199 i art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.). W świetle art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Ustawa przewiduje wyjątki od tej zasady, powinny być one jednak interpretowane ściśle. Stąd też warto zauważyć, że zgodnie z art. 227 § 2 P.p.s.a. opłat sądowych nie pobiera się od zażaleń na zarządzenia przewodniczącego oraz postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy.
Zarówno wykładnia językowa, jak i systemowa wskazuje jednak, że przepis ten nie znajduje zastosowania w przypadku zażalenia na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania. Zażalenie takie nie jest bowiem zażaleniem wniesionym na podstawie art. 227 § 1 P.p.s.a. (do którego to przepisu odnosi się zwolnienie z art. 227 § 2), lecz na podstawie art. 194 § 1 pkt 9 tej ustawy. Konieczność rozróżnienia omawianych środków zaskarżenia potwierdza też to, że pojęcia kosztów postępowania, o których mowa w art. 194 § 1 pkt 9 P.p.s.a. i kosztów sądowych, do których odwołuje się art. 227 tej ustawy, nie mogą być ze sobą utożsamiane. Kategoria kosztów postępowania jest pojęciem szerszym, obejmującym swym zakresem, obok kosztów sądowych (opłaty sądowe i zwrot wydatków – art. 211 P.p.s.a.), również inne należności wymienione w art. 205 § 1 i 2 P.p.s.a. (np. wynagrodzenie pełnomocnika, koszty przejazdów).
Nie bez znaczenia pozostaje również umiejscowienie art. 227 § 2 P.p.s.a. w rozdziale 2 zatytułowanym "Koszty sądowe", stanowiącym wyróżnioną i odrębną od rozdziału dotyczącego zwrotu kosztów postępowania (rozdział 1) część działu V poświęconego problematyce kosztów postępowania.
W świetle powyższych uwag uznać trzeba, że zwolnienie przewidziane w art. 227 § 2 ustawy dotyczy jedynie postanowień (zarządzeń) wydanych w przedmiocie kosztów sądowych. Wyłączenie - w oparciu o analizowany przepis - obowiązku uiszczenia opłaty sądowej (wpisu) w przypadku zażaleń na postanowienia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania pozostawałoby w sprzeczności z literalnym brzmieniem tej regulacji i systematyką aktu prawnego, prowadząc tym samym do zakwestionowania racjonalności rozwiązań prawnych przyjętych przez ustawodawcę.
Analogiczne stanowisko wyrażone zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 10 lipca 2008 r., II FZ 284/08, jak i w postanowieniu z 23 kwietnia 2010 r., II OZ 374/10 – poglądy w tym orzeczeniach zaprezentowane Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę podziela w pełni.
Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że nie ulega wątpliwości, iż od wniesionego przez Dyrektora Izby Skarbowej zażalenia na zawarte w punkcie 3 wyroku z 31 stycznia 2011 r. postanowienie dotyczące zwrotu kosztów postępowania nie został uiszczony należny wpis stały (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Stąd też zażalenie obarczone jest brakiem, uniemożliwiającym nadanie prawidłowego biegu temu pismu procesowemu. Wskazany brak powinien być uzupełniony w trybie określonym w art. 220 § 1 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.