Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28.11.2007 r., sygn. akt III SA/Wa 711/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek Sławomira B. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi.
Sąd wskazał, że wniosek skarżącego ulega odrzuceniu na podstawie art. 88 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "popsa" jako niedopuszczalny z mocy ustawy. Sąd zauważył, że postanowieniem z dnia 25.09.2007 r., sygn. akt I FSK 1232/07, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Sławomira B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którym odrzucono jego skargę z powodu nie uiszczenia w zakreślonym terminie wpisu sądowego. Zatem w ocenie Sądu postępowanie sądowe w sprawie zostało prawomocnie zakończone i przez to żądanie strony Sąd ocenił jako nieaktualne.
Od powyższego postanowienia zażalenie złożył pełnomocnik skarżącego, który wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia i przekazane sprawy do ponownego rozpoznania, wskazał na naruszenie:
- 1. art. 88 popsa w zw. z art. 89 popsa przez przyjęcie, że po prawomocnym zakończeniu postępowania wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu jako spóźniony,
- 2. art. 220 § 1 i art. 227 § popsa przez uznanie, że skarżący domaga się przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie w przedmiocie wpisu od skargi, który upłynął wcześniej niż termin do jego uiszczenia, mimo iż bieg tych terminów rozpoczął się równocześnie z chwilą doręczenia wezwania z art. 220 § 1 popsa,
- 3. art. 86 § 1 w zw. z art. 174 pkt 2 popsa przez wniosek, że "argumentacja skarżącego, która wychodzi poza uprawdopodobnienie, iż nie dotarło do niego zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki zawierającej wezwanie w placówce pocztowej mogłaby stanowić uzasadnienie skargi kasacyjnej, nie zaś wniosku o przywrócenie terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje
Zażalenie uzasadnione nie jest, co nie oznacza jednak, że Naczelny Sąd Administracyjny w pełni zgadza się z poglądami wyrażonymi w zaskarżonym postanowieniu.
Podkreślić bowiem należy, że spór między skarżącym a Sądem I instancji ogniskuje się wokół kwestii wpływu, jaki wywiera fakt prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego na możliwość żądania przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Sąd I instancji ocenił wniosek strony złożony po prawomocnym zakończeniu postępowania jako niedopuszczalny z mocy ustawy i odrzucił go na podstawie art. 88 popsa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja prezentowana w zaskarżonym orzeczeniu jest nietrafna. Okoliczność zakończenia postępowania nie jest bowiem przesłanką, którą Sąd bierze pod uwagę, decydując o dopuszczalności przywrócenia terminu. Jeżeli strona wniesie środek odwoławczy, który zostanie oddalony, a następnie zażąda przywrócenia terminu, to wniosek zawierający takie żądanie należy ocenić jako spóźniony a nie jako niedopuszczalny z mocy ustawy.
Kierując się powyższymi względami, należało uznać, że złożony przez skarżącego wniosek podlegał odrzuceniu jako spóźniony. Sam skarżący we wniosku podał, że o przyczynie odrzucenia jego skargi (brak uiszczenia wpisu w terminie) dowiedział się w momencie doręczenia mu postanowienia Sądu w tym przedmiocie, co nastąpiło w dniu 30.05.2007 r. Od tego dnia rozpoczął bieg 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, który upłynął w dniu 06.06.2007 r. Tymczasem wniosek taki skarżący złożył dopiero w dniu 24.10.2007 r. (data nadania), co oznacza, że w sposób oczywisty przekroczył ustawowy termin.
Pozostałe zarzuty podniesione w zażaleniu i zgłoszona na ich poparcie argumentacja w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczy kwestii ubocznych pozostających bez wpływu na istotę sporu.
Odnośnie zaś powołanego przez żalącego wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21.02.2007 r., sygn. I CNP 71/06, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie znajduje on zastosowania w rozpatrywanym przypadku, albowiem jego trafna teza zasługująca na pełną aprobatę postawiona została w zgoła odmiennym stanie faktycznym (strona po powzięciu informacji o odrzuceniu zarzutów od nakazu zapłaty od razu złożyła wniosek o przywrócenie terminu, a więc było możliwe jego merytoryczne rozpoznanie).
W świetle powyższy uwag Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Błędna ocena przyczyn niedopuszczalności żądania strony nie zmieniła trafności rozstrzygnięcia Sądu I instancji. W takich zaś okolicznościach tut. Sąd zobligowany był, po myśli art. 184 w zw. z art. 197 § 2 popsa, orzec jak w sentencji.