Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 989/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę R. L. (dalej: Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: Dyrektor IS) z dnia 2 czerwca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do września 2008 r.
2. W motywach takiego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że: - w świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), sąd nie może podjąć żadnej czynności na skutek skargi, od której nie został uiszczony wpis; - Skarżący został wezwany do uiszczenia opłaty od wniesionej skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania; - wezwanie skutecznie doręczono jego pełnomocnikowi; - wpisu Skarżący jednak nie uiścił; - w tych okolicznościach zachodziły podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.
3. Na powyższe postanowienie Skarżący złożył zażalenie, wnosząc o uchylenie orzeczenia Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz ponownie o zwolnienie z kosztów sądowych w całości.
Sądowi zarzucił naruszenie art. 220 P.p.s.a. przez odrzucenie skargi mimo złożenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz występowania w sprawie istotnych okoliczności przemawiających za zwolnieniem go z tych kosztów.
- 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 4.1. Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu.
- 4.2. Zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. Skarżący został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu od skargi, ale nie uiścił żądanej opłaty. Okoliczności tej nie kwestionował w zażaleniu, w którym wprost wskazał, że: "(...) nie uiściłem opłaty od tak ważnej skargi dotyczącej nałożonego na mnie zobowiązania podatkowego (...)".
- 4.3. Z akt sprawy wynika również, że na etapie wzywania o wpis i następnie odrzucenia skargi Skarżącemu nie przysługiwało zwolnienie od kosztów sądowych. Wprawdzie występował on z wnioskiem o takie zwolnienie, lecz złożony wniosek nie doprowadził do oczekiwanego przez niego rezultatu. Postępowanie o przyznanie prawa pomocy zostało bowiem zakończone pozostawieniem wniosku w tym przedmiocie bez rozpoznania z uwagi na niezastosowanie się do wezwania referendarza sądowego o własnoręczne jego podpisanie bądź nadesłanie własnoręcznie podpisanego odpisu wniosku. Rozstrzygnięcie o takiej treści zawarto w zarządzeniu referendarza sądowego z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt III SA/Gl 989/16, które zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu pierwszej instancji z dnia 28 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Gl 989/16.
- 4.4. Motywy zażalenia odnoszące się do sytuacji majątkowej Skarżącego w kontekście przyczyn, które spowodowały odrzucenie skargi, pozostawały bez znaczenia. Sytuacja finansowa Skarżącego mogłaby stać się przedmiotem merytorycznej analizy w postępowaniu wpadkowym, jakim jest postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący oczekując nadal skutecznego wszczęcia takiego postępowania mógł złożyć ponowny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w trakcie biegu terminu, który został mu wyznaczony do uiszczenia wpisu od skargi. Brak takiego wniosku i zarazem jakiejkolwiek reakcji Skarżącego na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, oznaczał, że w sytuacji jej nie opłacenia, Sąd pierwszej instancji miał obowiązek odrzucić skargę.
Uznać zatem należało, że zawarte w zażaleniu wywody mające uzasadniać potrzebę zwolnienia Skarżącego z kosztów sądowych, nie przystawały do przyczyn wydania zaskarżonego postanowienia, którym to Sąd odrzucił skargę z powodu braku uiszczenia wymaganego wpisu na żądanie wystosowane po tym, jak już prawomocnie pozostawiono bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Argumentacja Skarżącego nie mogła więc wpłynąć na zmianę poprawnego stanowiska Sądu pierwszej instancji co do odrzucenia skargi z uwagi na jej nieopłacenie.
- 4.5. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ab initio w związku z art. 197 § 1 i § 2 orzekł jak w sentencji.