Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 8 listopada 2007 r. o sygn. akt I SA/Wr 1534/05 - powołując jako podstawę prawną regulację zawartą w art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) - odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia 4 listopada 2005 r. o nr [...] w sprawie ze skargi D. J. i S. J. s. c. "S." [...] z siedzibą w R. w przedmiocie uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji uregulowana przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Taka sytuacja zaś nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie, w związku z czym wniosek skarżących nie może być uwzględniony. Ponadto skarżący nie uzasadnili, w jaki sposób wykonanie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. spowoduje skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na poparcie swoich twierdzeń strona skarżąca nie przywołała bowiem żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby sugerować taki stan sprawy i nie przedstawiła dowodów potwierdzających to.
Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli zażalenie, zaskarżając je w całości i domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zwolnienie z kosztów wpisu od zażalenia. Postanowieniu WSA zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mającą wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że organ podatkowy pierwszej i drugiej instancji nie dokonał, czy też nie zmienił decyzji wymiarowej względem skarżących. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu podatkowego znali treść wystawionych tytułów wykonawczych i wysokość egzekwowanych należności. Podniesiono, że organ egzekucyjny zajął majątek skarżących, w tym dom mieszkalny. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że wykonanie egzekucji spowoduje u skarżących znaczne straty finansowe.
W związku z wnioskiem o zwolnienie z wpisu zawartym w treści zażalenia strona została poinformowana, że została już zwolniona od ponoszenia kosztów w całości postanowieniem z dnia 23 lipca 2007 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. Użyte w wymienionym przepisie prawa wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc może, lecz nie musi, być wydane nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków.
Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 495-497/04; z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, niepubl.).
W rozpatrywanej sprawie podatnicy nie uprawdopodobnili wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ogólne stwierdzenia, że wykonanie egzekucji spowoduje u strony znaczne straty finansowe oraz że został zajęty majątek skarżących, w tym dom mieszkalny, nie są wystarczającą przesłanką do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Słusznie też Sąd pierwszej instancji wskazał, że instytucja unormowana art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenie, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania znajduje też potwierdzenie w piśmiennictwie (por. T Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 295). W niniejszej sprawie zaś postanowieniami organów podatkowych obu instancji nie został w ogóle dokonany czy zmieniony wymiar zobowiązań skarżących. Organy podatkowe dokonały jedynie oceny zarzutów podatników wobec sposobu egzekwowania istniejących już zobowiązań podatkowych.
Tak więc argument podniesiony w zażaleniu, że składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia skarżący znali treść wystawionych tytułów wykonawczych i wysokość egzekwowanych należności nie zasługuje na uwzględnienie.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.