Uzasadnienie
Decyzją z dnia 18 listopada 2008 roku Dyrektor Izby Skarbowej w L. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2002 roku w kwocie 28. 794 zł.
Na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącego w dniu 27 grudnia 2008 roku wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 stycznia 2009 roku pełnomocnik G. T. - radca prawny L. C. - został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego oraz złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym i wskazanie adresu skarżącego. Wezwania opatrzono rygorem odrzucenia skargi.
W dniu 4 lutego 2009 roku doręczono przedmiotowe wezwanie pełnomocnikowi skarżącego. Wpis od skargi uiszczono w dniu 6 lutego 2009 roku. Pozostałe braki skargi, pełnomocnik skarżącego usunął w dniu 12 lutego 2009 roku, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do ich uzupełnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wskazuje sąd, o braku zawinienia strony w uchybieniu terminu można mówić wyłącznie wówczas, gdy skarżący przekracza termin pomimo dochowania należytej staranności w dbałości o własne sprawy i przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak należytego porozumienia między pełnomocnikiem a stroną nie może w tej sytuacji stanowić argumentu świadczącego o braku winy pełnomocnika - profesjonalisty. Kłopoty związane z przepływem informacji między stroną, a jej pełnomocnikiem nie mogą być uznane za okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Pismem z dnia 19 marca 2009 r. Strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie sądu I instancji o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Pełnomocnik Strony podniósł, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu, bowiem ze swojej strony uczynił wszystko, co w jego mocy, by na czas uzupełnić braki formalne skargi. Wskazał m.in. na to, że uiścił w wymaganym terminie wpis od skargi, co samo w sobie powinno być okolicznością przemawiającą na rzecz braku winy przy niespełnieniu pozostałych wymogów
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - P.p.s.a.), w razie uchybienia przez stronę terminu procesowego, stronie przysługuje prawo do wnioskowania o przywrócenie takiego terminu, o ile wniosek złoży w terminie 7 dni od dnia ustania przeszkody, wykonując jednocześnie czynność, której uchybiła, a przyczyny uchybienia terminu były niezawinione.
Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że stroną w niniejszym postępowaniu jest G. T., a nie jego pełnomocnik. Wprawdzie Stronę obciążają skutki prawnoprocesowe działania jej pełnomocnika, jednakże zawinione działanie samej Strony nie może być sanowane przez działającego w dobrej wierze pełnomocnika, choćby temu ostatniemu nie można było postawić zarzutu niestarannego działania.
Z zażalenia Strony wynika, że pełnomocnik podjął wszelkie możliwe kroki w celu skontaktowania się ze swoim mocodawcą oraz w celu terminowego uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżącego jednak - jako stronę postępowania - nie można postrzegać jako podmiot, który nie zawinił przy uchybieniu terminu. Wskazuje na to wyraźnie treść zażalenia, z której wynika, że pełnomocnik Strony nie posiadał aktualnego adresu swego mocodawcy. Jak wskazuje pełnomocnik - kontakt ze Skarżącym jest utrudniony nawet dla osób dla niego najbliższych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przemawia to ewidentnie za tym, że Strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Niezależnie bowiem od tego, czy pełnomocnik dołożył należytej staranności, jeżeli Strona nie zadbała o możliwość kontaktu z pełnomocnikiem, to trudno uznać, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Nie zostały przy tym wskazane żadne okoliczności, które usprawiedliwiałyby takie działanie Skarżącego albo wskazywały na obiektywną niemożliwość kontaktu z mocodawcą.
Mając na uwadze powyższe, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.