Uzasadnienie
Postanowieniem z 17 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 3823/14, odmówił J. O. – nazywanemu dalej "Skarżącym", wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, Skarżący nie wykazał przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 1311, z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Skarżący wskazał jedynie, że jej wykonanie spowodowałoby utratę płynności finansowej i uniemożliwiłoby dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Stąd też, zdaniem Sądu pierwszej instancji, poza ogólnikowymi stwierdzeniami o grożącej mu niewypłacalności, strona nie przedstawiła żadnych konkretnych okoliczności. Sąd zauważył przy tym, że dokumentacja obrazująca sytuację majątkową Skarżącego, załączona do wniosku o udzielenie prawa pomocy, również nie potwierdza tezy o ewentualnej konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej.
W zażaleniu Skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji, że niewystarczająco wnikliwie oceniły jego wniosek. Dalej wyjaśnił, że od wielu miesięcy nie osiąga dochodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej z powodu zajęcia rachunku bankowego. Skarżący podał, że jest zatrudniony w T. sp. z o.o. na stanowisku prezesa zarządu, niemniej jednak z uwagi na liczne postępowania podatkowe, spółka ta nie dysponuje środkami finansowym. Skarżący dodał, że z tytułu pełnienia "funkcji reprezentacyjnych" w A.sp. z o.o. nie osiąga dochodów, ponieważ jej konta są zajęte. Stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji już doprowadziło go do zapaści finansowej, a dalsze utrzymywanie takiego stanu zmusi go do zamknięcia działalności gospodarczej.
30 grudnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęły dokumenty dotyczące zajęć komorniczych wobec T. sp. z o.o. oraz A. sp. z o.o. Skarżący przedłożył również umowę o pracę i zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji dokonał w sprawie rzetelnej analizy wniosku Skarżącego, opierając się nie tylko na informacjach zawartych w tym wniosku, ale i na danych wynikających z dokumentów załączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy (prawomocnie oddalonego). Sąd pierwszej instancji na podstawie dokumentów i twierdzeń Skarżącego prawidłowo przyjął, że nie wykazał on, by w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji powstało ryzyko wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena ta wynika z faktu, że skarżący przedstawił swoją sytuację materialną wybiórczo i nierzetelnie, w konsekwencji niemożliwe było stwierdzenie, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokumenty, które strona złożyła 30 grudnia 2015 r. nie dowodzą, że wykonanie zaskarżonej decyzji zmusiłoby go do "zamknięcia działalności gospodarczej" (tj. najpewniej V. J. O.), czy doprowadziłoby do jego "zapaści finansowej". W dwóch wyżej wymienionych spółkach Skarżący jest, jak oświadczył, odpowiednio prezesem zarządu oraz prezesem zarządu i wspólnikiem. Skarżący nie wyjaśnił, w jaki sposób zajęcia komornicze dokonane w tych spółkach wpływają na jego sytuację finansową czy sytuację jego przedsiębiorstwa.
Przede wszystkim jednak Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie jest środkiem odwoławczym od orzeczenia sądu pierwszej instancji, co oznacza, że służy ono zainicjowaniu kontroli legalności tego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można w zażaleniu przedstawiać nowej argumentacji oraz załączać do niego obszernego materiału dowodowego, które miałyby wspierać bezpośrednio wniosek oddalony w pierwszej instancji postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż kontrola rozstrzygnięcia, na które wniesiono zażalenie, nie polega na ponownym rozpatrzeniu wniosku, lecz na sprawdzeniu, czy zasadnie - zgodnie z prawem i wymogami racjonalności oraz doświadczenia życiowego - oceniono, że wniosek o takiej a nie innej treści nie może być uwzględniony. Możliwość podnoszenia w postępowaniu zażaleniowym nowych argumentów i przedstawiania nowych dowodów na poparcie wniosku oznaczałaby zaprzeczenie funkcji kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który byłby podmiotem ponownie oceniającym sam wniosek.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. zażalenie oddalił.