Uzasadnienie
Postanowieniem z 13 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Po 157/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił P. J. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 12 grudnia 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2006 r. do sierpnia 2007 r. oraz od października do grudnia 2007 r.
Sąd podał w uzasadnieniu, że podatnik w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż kwota zobowiązania podatkowego objętego tą decyzją znacznie przekracza jego aktualne możliwości finansowe. Podkreślił, że przedsiębiorstwa z branży transportowej znajdują się obecnie w ciężkiej sytuacji finansowej albowiem kryzys gospodarczy dotknął je w pierwszej kolejności. Nadto skarżący podał, iż cały czas ponosi stratę w działalności gospodarczej a kwota zobowiązania podatkowego jest w stosunku do jego możliwości płatniczych znaczna i nie ma możliwości jej uiszczenia bez poniesienia znacznego uszczerbku zarówno dla siebie jak i dla rodziny.
Wobec tego, że skarżący we wniosku zawarł jedynie ogólne stwierdzenia odnośnie jego trudnej sytuacji materialnej i zaniechał przedłożenia jakiejkolwiek dokumentacji w tym zakresie, Sąd uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie ww. postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Skarżący podniósł, że – wbrew stanowisku Sądu – uprawdopodobnił spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej "P.p.s.a."). Skarżący we wniosku wskazał bowiem, że kwota zobowiązania podatkowego określona w kwestionowanej decyzji przekracza jego możliwości płatnicze, a egzekucja tej kwoty spowoduje szkodę w jego majątku i znaczny uszczerbek w prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Strona podniosła, że w świetle ww. przepisu nie ma ona obowiązku udowodnienia okoliczności podanych we wniosku, gdyż nie sposób dowodzić zdarzeń przyszłych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kwestionowane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu.
Przepis art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") przewiduje możliwość wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. To strona zatem, formułując wniosek o wstrzymanie wykonania aktu bądź decyzji, powinna wskazać na okoliczności, które – jej zdaniem – uzasadniają przyznanie jej ochrony tymczasowej, jednakże to sąd ostatecznie ocenia, czy okoliczności te stanowią przesłankę do wstrzymania wykonania skarżonego aktu, czy decyzji.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie trafnie uznał, że skarżący nie wykazał, iż egzekucja należności objętych sporną decyzją podatkową spowoduje dla skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że skarżący we wniosku wprawdzie ogólnie zaznaczył, że znajduje się trudnej sytuacji materialnej i przymusowa egzekucja należności Skarbu Państwa pogłębiłaby ten stan, jednakże w żaden sposób nie skonkretyzował okoliczności, które – w jego ocenie – miałyby uzasadniać wstrzymanie wykonania spornej decyzji.
Skarżący zarówno we wniosku, jak i w zażaleniu, nie przedstawił konkretnych danych, które pozwoliłyby Sądowi przeanalizować jego sytuację finansową pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie jest bowiem w tym względzie wystarczające twierdzenie skarżącego, że wykonanie kwestionowanej decyzji negatywnie wpłynie na prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą, skoro skarżący de facto nie wskazał żadnych danych liczbowych, które by umożliwiły ocenę kondycji finansowej przedsiębiorstwa.
W tym miejscu należy wskazać, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym co do zasady przez stronę materiale dowodowym
Tymczasem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, iż twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795).
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Odnosząc się do wniosku w zakresie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, należy stwierdzić, że brak jest podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w art. 209 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 197 § 2 P.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, tj. przepisy rozdziału 1 działu IV. Brak natomiast odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami (dział V, rozdział 1), które dawałoby podstawę do ich odpowiedniego stosowania w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia.