Uzasadnienie
W zarządzeniu z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 1531/16, po przeprowadzeniu dochodzenia z art. 218 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Zastępca Przewodniczącego Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie ze skargi I. W. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: organ odwoławczy) z dnia 19 września 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług na 3 246 400 zł i wezwał pełnomocnika skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od tej skargi w kwocie 32 464 zł, stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej: rozporządzenie).
W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wpłaciła na rachunek bankowy sądu kwotę 15 821 zł tytułem wpisu od skargi, kierując równocześnie w dniu 17 maja 2017 r. pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w którym:
- - wyjaśniła, że w jej ocenie prawidłowa wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 1 582 013 zł,
- - w przypadku uznania wniesionej opłaty za zbyt niską wniosła o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego ponad już uiszczoną kwotę, tj. 15 821 zł,
- - w przypadku uznania, że brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy, wniosła o rozpoznanie skargi jedynie w części dotyczącej określenia podatku do zapłaty w trybie z art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: u.p.t.u.) za miesiące od czerwca do września 2010 r.
Pismo skarżącej z dnia 17 maja 2017 r. zostało uznane za zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny podlega tylko część pisma skarżącej dotycząca kwestionowania ustalonej w zarządzeniu z dnia 25 kwietnia 2017 r. wysokości wpisu od skargi w przedmiotowej sprawie. Pozostałe kwestie podniesione w piśmie z dnia 17 maja 2017 r. nie podlegają kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego, stąd też Sąd ten nie może się do nich odnieść.
Wyjaśniając swoje stanowisko w zakresie, w którym nie zgadza się z wartością przedmiotu zaskarżenia ustaloną w zarządzeniu z dnia 25 kwietnia 2017 r., skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 217 p.p.s.a. do wartości przedmiotu zaskarżenia nie wlicza się odsetek i kosztów związanych z należnością główną. Należnością taką jest natomiast w ocenie skarżącej określony w decyzji z dnia 19 września 2016 r. podatek od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r., w łącznej kwocie 1 582 013 zł.
Stanowisko skarżącej nie może zostać podzielone.
Przede wszystkim warto zaznaczyć, że nie jest sporne, że wpis w sprawie powinien być wpisem stosunkowym, gdyż przedmiotem zaskarżenia jest tzw. decyzja wymiarowa. Nie ulega też wątpliwości, że w takim przypadku wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi należność pieniężna, której dotyczy skarżona decyzja. Dla porządku należy również wskazać, że w skardze skarżąca wyraźnie stwierdziła, że zaskarża decyzję organu odwoławczego w całości (jak i wydane w sprawie decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego), całości wszystkich wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji dotyczy też wniosek o ich uchylenie.
Trafnie skarżąca wskazuje, że odsetek i kosztów związanych z należnością główną nie wlicza się do wartości przedmiotu zaskarżenia. Do takiego błędu jednak, wbrew sugestii skarżącej, nie doszło w okolicznościach niniejszej sprawy, to bowiem należność główna wynosi 3 246 400 zł.
Potwierdzają to jednoznacznie akta sprawy.
Zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, tj. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Wartość przedmiotu zaskarżenia stanowić w takim przypadku będzie różnica między rozliczeniem podatku od towarów i usług za okres od czerwca do września 2010 r. zadeklarowanym przez skarżącą a tym dokonanym w wydanych wobec niej decyzjach wymiarowych organu pierwszej instancji. W sytuacji, gdy kwestionowane przez organy są zarówno przyjęte przez podatnika wielkości podatku należnego, jak i naliczonego, wartość przedmiotu zaskarżenia będzie stanowić suma tych kwestionowanych wartości (a nie tylko określony w decyzji podatek do zapłaty). Tej specyfiki decyzji wymiarowej w zakresie podatku od towarów i usług nie dostrzega skarżąca, analiza sentencji decyzji organu pierwszej instancji pokazuje bowiem, że skarżąca zsumowała mechanicznie wskazane w tych sentencjach kwoty, za nieistotne uznając "wyzerowane" przez organ kwoty podatku naliczonego i należnego, i dodając wyłącznie określone przez organ kwoty podatku do zapłaty.
Z zaskarżonej decyzji wynika tymczasem, że skarżąca deklarowała:
- - za czerwiec 2010 r.: podatek należny w wysokości 99 584 zł, podatek naliczony w wysokości 98 825 zł (zobowiązanie podatkowe podlegające wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 759 zł),
- - za lipiec 2010 r.: podatek należny w wysokości 717 607 zł, podatek naliczony w wysokości 713 873 zł (zobowiązanie podatkowe podlegające wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości 3 734 zł),
- - za sierpień 2010 r.: podatek należny w wysokości 406 790 zł, podatek naliczony w wysokości 542 305 zł (nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 135 515 zł),
- - za wrzesień 2010 r.: podatek należny w wysokości 358 032 zł, podatek naliczony w wysokości 309 384 zł (nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, po uwzględnieniu nadwyżki z sierpnia 2010 r., w wysokości 86 867 zł).
Działający w sprawie organ pierwszej instancji zakwestionował wszystkie faktury wystawione przez lub na rzecz skarżącej, w rezultacie stwierdzając, że:
- - podatek należny za poszczególne miesiące od czerwca do września 2010 r. wynosi 0 zł (zamiast deklarowanego 1 582 013 zł),
- - podatek naliczony za wskazane miesiące wynosi 0 zł (zamiast deklarowanego 1 664 387 zł).
Równocześnie organ określił skarżącej podatek do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. w wysokości 1 582 013 zł (tj. w kwocie równej deklarowanemu podatkowi należnemu).
Skoro skarżąca kwestionuje skorygowanie jej rozliczenia zarówno w zakresie podatku naliczonego, jak i należnego, łącznie tenże podatek należny (nieuznany przez organ i "przekształcony" w kwotę podatku do zapłaty na podstawie art. 108 u.p.t.u.) w kwocie 1 582 013 zł i podatek naliczony w kwocie 1 664 387 zł będą tworzyć należność główną w rozumieniu art. 216 p.p.s.a. Wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie będzie więc wynosić 3 246 400 zł. Bezzasadnie zatem skarżąca pominęła przy obliczeniu wartości przedmiotu zaskarżenia kwoty spornego podatku naliczonego ("przekształcony" w kwotę podatku do zapłaty podatek należny nie podlegał dublowaniu).
Warto nadmienić, że również w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał kwotę 3 246 400 zł jako wartość przedmiotu zaskarżenia, zwracając uwagę (na s. 2 tego pisma), że na wartość tę składają się sumy zakwestionowanego podatku naliczonego i kwot określonych w trybie art. 108 u.p.t.u., podczas gdy w skardze skarżąca wskazała wyłącznie sumę kwot określonych w trybie art. 108 u.p.t.u.
W konsekwencji należy uznać, że Zastępca Przewodniczącego Wydziału prawidłowo ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia. Zgodnie z przepisami prawa obliczona też została na kwotę 32 464 zł wysokość wpisu należnego od skargi, zgodnie bowiem z § 1 pkt 4 rozporządzenia przy należności pieniężnej przekraczającej 100 000 zł wpis stosunkowy wynosi 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł, a 1% z 3 246 400 to 32 464.
Ze wskazanych przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.