Uzasadnienie
Postanowieniem z 6 kwietnia 2016 r., I SA/Bk 721/15 Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Białymstoku oddalił wniosek R. sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej zwanej: skarżącą lub wnioskodawcą) o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie wyroku.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca nie dochowała należytej staranności w zakresie prowadzenia własnych spraw. Sąd podkreślił, że skarżąca została prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy w dniu 3 listopada 2015 r., a w zawiadomieniu pouczono stronę o terminie, w jakim powinna złożyć wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, w sytuacji oddalenia skargi.
W ocenie Sądu pierwszej instancji podnoszone przez skarżącą okoliczności tj. nagły wyjazd prezesa zarządu uniemożliwiający uczestnictwo na rozprawie oraz brak wiedzy o odroczeniu publikacji orzeczenia na dzień 30 grudnia 2015 r. nie mogą stanowić okoliczności uniemożliwiających złożenie wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku w ustawowym terminie. W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżąca nie uczestnicząc w rozprawie powinna liczyć się z możliwością publikacji orzeczenia w późniejszym terminie. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że strona należycie dbająca o własne interesy powinna poczynić starania celem ustalenia jaka była przyczyna niewydania orzeczenia bezpośrednio po zakończeniu rozprawy, czego w niniejszej sprawie skarżąca nie uczyniła. Fakt, że dopiero po upływie blisko 3 miesięcy skarżąca wystąpiła do Sądu z pisemnym zapytaniem o stan sprawy i po uzyskaniu stosownej informacji wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku dodatkowo świadczy o braku należytej staranności skarżącej.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła jego wydanie z naruszeniem art. 86 § 1, art. 87 § 2 w zw. z art. 188 i 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej zwanej: p.p.s.a.) przez odmówienie przywrócenia terminu, w sytuacji gdy skarżąca nie złożyła wniosku o uzasadnienie wyroku w ustawowym terminie bez własnej winy, pozostając w przeświadczeniu, że sprawa nie została rozstrzygnięta merytorycznie, a wniosek o przywrócenie terminu skarżąca złożyła niezwłocznie po uzyskaniu informacji z Sądu o tym, że wyrok został ogłoszony 30 grudnia 2015 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do oceny, czy skarżąca spółka spełniła przesłankę zachowania należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw uzasadniającą uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji.
W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 30 grudnia 2015 r., oddalającego skargę spółki na decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2011 r.
Wyrok ten został ogłoszony w dniu 30 grudnia 2015 r., natomiast wniosek spółki o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wraz z uzasadnieniem spółka złożyła z datą 24 marca 2016 r. (data wpływu do Sądu – 31 marca 2016 r.), po otrzymaniu pisma WSA w Białymstoku z 15 marca 2016 r. zawierającym odpis wyroku (data otrzymania – 19 marca 2016 r.).
Przechodząc do meritum analizowanej sprawy należy wskazać, że spór w rozpatrywanej sprawie w zasadzie sprowadza się do zbadania, czy opisany w art. 87 § 2 p.p.s.a. wymóg uprawdopodobnienia przez stronę wnoszącą o przywrócenie terminu braku winy w jego uchybieniu został wypełniony. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy.
W świetle powyższych uwag Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżąca z opisanego obowiązku nie wywiązała się. Zarówno we wniosku o przywrócenie terminu oraz w zażaleniu brakuje argumentów przemawiających za rozstrzygnięciem korzystnym dla strony.
Należy zgodzić się z konstatacjami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku o nie uprawdopodobnieniu przez pełnomocnika okoliczności, na których całkowicie opiera się wniosek o przywrócenie terminu. Twierdzenie o uzyskaniu niepełnej informacji, uzyskanej w wyniku rozmowy telefonicznej jest gołosłowne i nie może stanowić samodzielnej podstawy do uwzględnienia przedstawionych żądań. W tym wypadku ocena działania wnioskodawcy musi być dokonana z uwzględnieniem faktu, że nie wziął on udziału w rozprawie, o której został powiadomiony, a zatem ponosi pełną odpowiedzialność za brak wiedzy o stanie sprawy, która odbyła się bez jego obecności. Musiał tym samym liczyć się z możliwością odroczenia przez Sąd ogłoszenia wyroku.
Należy podzielić również twierdzenia Sądu pierwszej instancji, że o braku staranności w dbaniu o własne interesy przez wnioskodawcę świadczy fakt, że zasięgając informacji o stanie sprawy nie dociekał jaka była przyczyna braku rozstrzygnięcia w sprawie. Przyjęcie przez wnioskodawcę, że otrzymana z sekretariatu informacja o tym, że "wyrok w sprawie nie został jeszcze wydany" było równoznaczne z odroczeniem rozprawy przez WSA w Białymstoku było nieuprawnione, zwłaszcza w sytuacji, w której wnioskodawca nie dopytał jaka była przyczyna braku wydania wyroku na rozprawie 22 grudnia 2015 r. Niezrozumiały przy takim stanowisku skarżącego jest również fakt ponad 2 miesięcznej bezczynności w oczekiwaniu na zakładane wezwanie na kolejną rozprawę, bez podjęcia jakichkolwiek działań mających na celu weryfikację poprzednio uzyskanej telefonicznie wiadomości z sądu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dalsze działania skarżącej wskazują raczej na chęć przerzucenia odpowiedzialności za własne uchybienia (w szczególności art. 141 § 2 p.p.s.a.) na Sąd pierwszej instancji, niż na dezinformację, której Sąd kasacyjny, w świetle dokonanych ustaleń, nie daje wiary.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.