Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 7 stycznia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1840/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z 22 sierpnia 2007 r. nr (...) w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu.
W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że w wymienionej skardze podatnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając go tym, że uzyskuje przychód z renty wynoszący 540 zł miesięcznie. Zobowiązany jest do płacenia alimentów na troje dzieci po 300 zł miesięcznie na każde z dzieci, jednakże obowiązku tego nie wykonuje oraz, że otrzymuje od ojca niewielkie kwoty na swoje utrzymanie.
WSA wskazał na treść art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) i stwierdził, że przedmiotowy wniosek nie wskazywał niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata należności podatkowej będzie podlegała zwrotowi, jeśli Sąd uchyli zaskarżoną decyzję, zatem uiszczenie podatku nie spowoduje nieodwracalnych skutków.
Ponadto WSA podkreślił, że art. 8 § 1 pkt 6 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. z 2005 r., Dz. U. nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej u.p.e.a.) ogranicza możliwość prowadzenia egzekucji przy przychodzie, jaki uzyskuje skarżący.
Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego uzasadnienie postanowienia WSA jest ogólnikowe, lakoniczne i nie odnosi się do sytuacji życiowej skarżącego w obliczu ujemnych skutków, jakie może wywołać egzekucja prowadzona mimo złożenia skargi na decyzję.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesienie skargi ze względu na treść art. 61 § 1 p.p.s.a. nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej, mimo złożenia skargi na nią. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności. Jak wynika z tego przepisu przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, skarżący powołał się jedynie na ogólnikowe stwierdzenia dotyczące jego sytuacji finansowej i rodzinnej. Natomiast z akt sprawy również nie wynika, aby przesłanki wstrzymania wykonania decyzji zachodziły. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że konieczne jest wykazanie szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Stan finansowy skarżącego nie jest w tym przypadku wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tymi przesłankami są bowiem zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a tak zdaje się rozumieć to skarżący. Trudna sytuacja materialna skarżącego może mieć niewątpliwie wpływ na przyznanie prawa pomocy, nie jest zaś wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Przesłanki przyznania prawa pomocy nie są bowiem tożsame z przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego.
Jak słusznie podniósł Sąd pierwszej instancji wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności, u.p.e.a. w art. 8-10 ogranicza zaś dopuszczalność prowadzenia egzekucji do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Z tego względu obawy skarżącego dotyczące ciężkich skutków egzekucji są nieuzasadnione, jak również nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji.
Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia należało je stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalić.
- - ---------------------- 1