Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 27 kwietnia 2017 r., III SA/Wa 1247/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. R., stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Ppsa).
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 Ppsa poprzez ich zastosowanie "w sytuacji, gdy skarżący składając w terminie pismo stanowiące uzupełnienie braków formalnych skargi wyraził wolę merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez WSA w Warszawie, zaś odrzucenie skargi spowoduje niemożność skorzystania przez skarżącego z prawa do sądu".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Powodem odrzucenia skargi było ustalenie, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie (ewentualnie nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi), jako że w odpowiedzi na wezwanie Sądu w ww. zakresie strona przedłożyła podpisane przez siebie inne dokumenty w sprawie (kopię odpowiedzi organu na skargę oraz pismo przewodnie Sądu o doręczeniu odpowiedzi na skargę). W zażaleniu powyższe okoliczności nie są kwestionowane (s. 3 i n.) i nie nasuwają też wątpliwości w świetle akt sprawy (k. 27-33).
Niewątpliwie zaś nie jest, wbrew sformułowanemu przez skarżącego zarzutowi, równoznaczne z podpisaniem skargi (czy nadesłaniem podpisanego jej egzemplarza) omyłkowe, jak można wnioskować z treści zażalenia (skarżący powołuje się na brak doświadczenia w zakresie postępowania sądowego), przesłanie podpisanych przez skarżącego innych dokumentów w sprawie, tj. pisma przewodniego Sądu i pisma procesowego strony przeciwnej. Takie działanie, niezależnie od jego przyczyn, nie stanowi uzupełnienia braków formalnych skargi i uzasadnia jej odrzucenie w oparciu o przesłankę sformułowaną w art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa.
Na tym tle bez znaczenia jest przekonanie skarżącego o tym, że dostatecznie wyraził wolę merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd, jako że postępowanie sądowoadministracyjne ma charakter sformalizowany, wobec czego niedochowanie wymogów formalnych wiąże się z konsekwencjami procesowymi, m.in. w postaci odrzucenia skargi, jak w niniejszej sprawie.
Podobnie nie jest zasadne twierdzenie, że skarżący został poprzez zaskarżone orzeczenie pozbawiony prawa do sądu w sytuacji, gdy nie wykonał on – pomimo stosownego w tym przedmiocie wezwania – obowiązku uzupełnienia braków formalnych skargi, tj. gdy Sąd prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa. Skarżący otrzymał bowiem szansę usunięcia braku formalnego i tym samym doprowadzenia do merytorycznego rozpoznania jego skargi, toteż standard sprawiedliwości proceduralnej wynikający z art. 45 ust. 1 Konstytucji został dochowany (por. wyrok TK z 8.04.2014 r., SK 22/11, OTK-A 2014/4/37).
Z kolei przywołane przez stronę orzecznictwo dotyczy odmiennych od przedmiotowego stanów faktycznych (tj. sytuacji niedołączenia odpisu pisma oraz błędnie sformułowanego wezwania o uzupełnienie braków formalnych) i jako takie nie może stanowić wsparcia zarzutów skarżącego. Dodatkowo przywołany w tym zakresie pogląd, różnicujący konsekwencje nieuzupełnienia braków formalnych skargi w zależności od typu (wagi) braku (post. NSA z 26.09.2012 r., I OSK 2204/12, CBOSA), nie utrzymał się w orzecznictwie (vide uchwała NSA z 18.12.2013 r., I OPS 13/13, ONSAiWSA z 2014 r. nr 3, poz. 3).
Z tych powodów należało oddalić zażalenie, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.