Uzasadnienie
Postanowieniem z 12 września 2023 r., sygn. akt I SA/Sz 360/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Skarżąca/Spółka) na decyzję Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2019 r.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że pomimo wezwania Sądu nie uzupełniono w zakreślonym w wezwaniu terminie braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania Skarżącej (aktualny lub pełny odpis KRS). Sąd pierwszej instancji stwierdził, że za taki dokument nie mogło zostać uznane oświadczenie D. J. z 2 sierpnia 2023 r. Sąd pierwszej instancji uznał, że Skarżąca nie uczyniła zadość ww. wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi, co skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: P.p.s.a.)
Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem Spółka wniosła zażalenie. Domagając się jego uchylenie w całości, zarzuciła naruszenie art. 57 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. wskazując, że "fakt umocowania Pana D. J. jako prezesa zarządu A. Sp. z o.o. badany był przez Organy obu instancji, odpis KRS znajduje się na kartach 126 i nast. akt odwoławczych Organu."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 28 § 1 P.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do art. 29 P.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
Z art. 29 P.p.s.a. wynika, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z przepisów tych wynika zatem, że pełnomocnik wnoszący skargę obowiązany jest dołączyć do niej zarówno dokument pełnomocnictwa, jak i dokument, z którego będzie wynikał podmiot umocowany w osobie prawnej lub spółce do udzielania pełnomocnictwa.
Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 P.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi. Pogląd, że zaniechanie przedłożenia dokumentu, stwierdzającego umocowanie do reprezentowania jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową stanowi brak formalny jest ogólnie przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. post. NSA z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OZ 343/19). Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określa, jakim dokumentem należy wykazać umocowanie organu osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej posiadającej zdolność sądową do dokonywania czynności w jej imieniu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela wyrażany w orzecznictwie i piśmiennictwie pogląd, że umocowanie do reprezentowania spółek prawa handlowego wykazują dokumenty wydawane przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego, takie jak odpisy (pełne, aktualne), wyciągi zaświadczenia i pozostałe informacje (vide postanowienie NSA z 14 października 2008 r., sygn. akt I GSK 1080/07 i powołane tam orzecznictwo).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie jest bezsporne, że skarga obarczona była brakiem formalnym, którego Skarżąca - mimo wezwania - nie uzupełniła w terminie. Zarządzeniem z 11 lipca 2023 r. Skarżąca została wezwana do złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie osoby podpisanej pod skargą do jej wniesienia i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej.
Na wezwanie Sądu, odpowiedzi udzielił D.J., który poprzestał wyłącznie na złożeniu pisemnego oświadczenia, w którym wskazał, że "jest reprezentantem Skarżącej, uchwałę o powołaniu go "na Prezesa Zarządu" przedłożył Zachodniopomorskiego Urzędowi Celno-Skarbowemu w Szczecinie. Od tamtego czasu sytuacja się nie zmieniła i dane zawarte w KRS są aktualne." Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że powyższe oświadczenie w tym zakresie jest niewystarczające, jak wynika z art. 29 P.p.s.a., stosowne umocowanie do reprezentowania Spółki należy wykazać. Powyższe oświadczenie nie spełnia tego wymogu z akt w żaden sposób nie wynikało, iż osoba podpisana pod skargą była do tego uprawniona.
Oceny tej nie podważa okoliczność wskazywana w zażaleniu, że odpis KRS zalega w aktach sprawy. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które jest postępowaniem odrębnym od postępowania administracyjnego, zasadą jest - jak wskazano wyżej - że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 (w tym co do osób prawnych będących spółkami kapitałowymi - osoby uprawnione do działania w ich imieniu), mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 P.p.s.a.). Prawidłowa jest zatem uwaga Sądu pierwszej instancji, że nie zwalnia z wypełnienia dyspozycji tego przepisu złożenie odpisu KRS, wykazującego umocowanie do działania w imieniu Spółki w innej sprawie tego podmiotu i poinformowanie Sądu, że taki odpis znajduje się w jego posiadaniu ale w innych aktach – w niniejszej sprawie w aktach administracyjnych sprawy. Wobec nienadesłania przez Skarżącą wszystkich dokumentów wymienionych w wezwaniu Sądu, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odrzucenie skargi przez Sąd pierwszej instancji było prawidłowe.
Na marginesie należy wskazać, że gdyby potraktować skargę jako złożoną we własnym imieniu przez D.J., a nie w imieniu Spółki A., to podlegałaby odrzuceniu jako niedopuszczalna, a to ze względu brak interesu prawnego. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją podatkową niewątpliwie dotyczyło podatnika A. Sp. z o.o. i do tego podmiotu zaskarżona decyzja została skierowana.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.