Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 13 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Bd 306/07, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 21 grudnia 2006 r. w kwocie 500 zł.
Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału strona złożyła zażalenie, w którym wniosła o obniżenie kwoty wpisu do wysokości 250 zł lub mniejszej.
Postanowieniem z dnia 17 września 2007 r., sygn. akt I FZ 389/07, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na przedmiotowe zarządzenie. NSA potwierdził zasadność i wysokość wpisu, o który wezwany został podatnik. Jednocześnie Sąd ten dodatkowo pouczył stronę o możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Zarządzeniem z dnia 27 września 2007 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wezwał ponownie stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł w związku z uprawomocnieniem się zarządzenia z dnia 13 kwietnia 2007 r.
Na powyższe zarządzenie, zgodnie z otrzymanym pouczeniem, strona wniosła zażalenie. Skarżący w zażaleniu domagał się połączenia przedmiotowej sprawy wraz ze sprawą o sygn. akt I SA/Bd 307/07 i ustalenia wspólnego wpisu. Wniesienie zażalenia motywował okolicznościami dotyczącymi samej sprawy oraz sytuacją osobistą. Argumenty te i żądania były tożsame z tymi, które podniesione zostały w zażaleniu, o którym rozstrzygnął już NSA.
Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie strony jako niedopuszczalne. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżone zarządzenie było już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie zakwestionował jego prawidłowości. Ponadto wskazał, że strona nie wskazała żadnych nowych argumentów ponad tymi, które były przedmiotem rozważań NSA. Sąd I instancji stwierdził również, że zażalenie można wnieść jedynie na nieprawomocne zarządzenia przewodniczącego o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego.
Na to postanowienie strona skarżąca wniosła zażalenie. W jego uzasadnieniu podniosła, że nieprawdą jest, że jej zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 września 2007 r., zawierało te same argumenty, które były zawarte w poprzednim zażaleniu. Wyjaśniono, że zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 kwietnia 2007 r. dotyczyło obniżenia kwoty wpisu. Natomiast w zażaleniu na zarządzenie z dnia 27 września 2007 r. wnioskowano o połączenie postępowań, jak również uwzględnienie okoliczności trudnej sytuacji finansowej skarżącego. Ponadto wskazano, że WSA w swoim zarządzeniu zawarł pouczenie co do prawa złożenia zażalenia, które miało jednak faktycznie charakter pozorny. Dodatkowo skarżący podniósł, że w piśmie z dnia 29 października 2007 r., nie został poinformowany o zagrożeniu odrzucenia skargi w przypadku nieskorzystania z prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, że prawidłowość ustalenia wpisu od wniesionych skarg była już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA w wydanych w dniu 17 września 2007 r. postanowieniach potwierdził zasadność ustalenia wpisu w kwocie 500 zł od wniesionych przez stronę skarżącą skarg. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej dotyczy bowiem zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. Podkreślił, że zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis stały w sprawach związanych ze zobowiązaniami podatkowymi wynosi 500 zł.
W związku z tym, zażalenie strony skarżącej, jako kwestionujące prawidłowość zarządzenia Przewodniczącego Wydziału ponownie wzywającego do uiszczenia wpisu w kwocie 500 zł w istocie prowadziłoby do ponownego roztrząsania tego samego problemu. Argumenty podnoszone przez skarżącego, zarówno w pierwszym jego zażaleniu, jak i kolejnym mogły służyć raczej jako podstawa wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z tym bez znaczenia jest, czy skarżący w zażaleniu na zarządzenia z dnia 27 września 2007 r. poszerzył swoje stanowisko w sprawie obowiązku uiszczenia wpisu w kwocie 500 zł o kolejne argumenty dotyczące jego sytuacji majątkowo-rodzinnej. Kwestia niepołączenia spraw do wspólnego rozpoznania, która znalazła się w zażaleniu, również nie mogła mieć wpływu na podważenie skutków prawnych prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji ponowne wezwanie skarżącego do zapłaty wpisu kolejnym zarządzeniem stanowiło jedynie wykonanie pierwszego zarządzenia.
W tym stanie rzeczy Sąd I instancji zasadnie postanowił odrzucić kolejne zażalenie strony, kwestionujące prawomocnie już rozstrzygniętą kwestię wysokości wpisu od skargi. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.