Uzasadnienie
Pobierz oryginalny załącznik.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 kwietnia 2009 r., w sprawie sygn. akt I SA/Sz 284/09, wezwano pełnomocnika reprezentującego skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego – od skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 23 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. – w kwocie 1.500 zł.
Strona reprezentowana przez pełnomocnika, na podstawie art. 227 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej jako "P.p.s.a.") na przedmiotowe zarządzenie Przewodniczącego Wydziału złożyła zażalenie. Wnosząc o jego uchylenie, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. § 1 pkt z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2003, Nr 221, poz. 2193, powołane dalej jako "rozporządzenie Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r.") poprzez błędne ustalenie wysokości wpisu stosunkowego ustalonego od wysokości należności pieniężnej objętej aktem.
W uzasadnieniu jego autor stwierdził, iż wysokość wpisu została ustalona nieprawidłowo oraz wyjaśnił, że wartość przedmiotu sporu określona w skardze z dnia 18.03.2009 r. wynosi 13.895 zł., stąd zgodnie z przepisem § 1 pkt 2 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. wpis stosunkowy wynosić powinien 417 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne, a podnoszone w nim kwestie nie zasługują na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji – m. in. skargi, pobiera się wpis stosunkowy lub stały (art. 230 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 230 § 2 P.p.s.a.). Do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, o ile ustawa nie stanowi inaczej (art. 214 § 1 P.p.s.a.), a opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie (219 § 1 P.p.s.a.). Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku nieopłaconej skargi przewodniczący wzywa wnoszącego ją, aby pod rygorem odrzucenia jej przez sąd, uiścił opłatę w terminie 7-dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a.). Przy czym, wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach należny jest wpis stały (art. 231 P.p.s.a.).
Jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 216 P.p.s.a.). Należy ją również podać w piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w każdej instancji, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty (art. 215 § 1 P.p.s.a.). W przypadku wątpliwości co do poprawności określonej w piśmie wartości przedmiotu zaskarżenia przewodniczący może dokonać jej weryfikacji w trybie art. 218 P.p.s.a.
Ponadto, na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 233 P.p.s.a., wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2003, Nr 221, poz. 2193 - zwanego dalej "rozporządzeniem Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r.").
W niniejszej sprawie sporną jest kwestia wartości przedmiotu zaskarżenia, a w konsekwencji zagadnienie określenia wysokości wpisu należnego od skargi.
Z akt sprawy wynika, że skargą zaskarżono decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 23 lutego 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r., którą uchylono w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia 25 września 2008 r. i określono za ten okres zobowiązanie podatkowe w wysokości 58.274 zł. Jednocześnie z decyzji tej wynika, że podatnik w deklaracji podatkowej dla podatku od towarów i usług VAT-7 złożonej w Drugim Urzędzie Skarbowym w K. wykazał za grudzień 2006 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie 4.696 zł.
Stąd, dokonując zestawienia obu wartości, mając jednocześnie na względzie, iż podatnik zaskarżył i wniósł o uchylenie w istocie całości decyzji organu odwoławczego, uznać należy, że rzeczywista wartość zaskarżenia stanowi kwotę 53.578 zł.
Wskazać należy, że powyższe zagadnienie było przedmiotem uchwały NSA (7) z dnia 28 stycznia 2008 r. (sygn. akt I FPS 7/07), w której stwierdzono, iż " w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze."
Ponadto, NSA w oparciu o poglądy doktryny w tej kwestii, uzasadniając swe stanowisko wskazał, że "W stosunkach prawnofinansowych zasadniczą przesłanką odpowiedzialności jest w zasadzie dług podatnika. Podatki mają charakter świadczeń pieniężnych. Stosunki prawne dotyczące obowiązku podatkowego mają charakter stosunków zobowiązaniowych. Podmiotem w stosunkach zobowiązaniowym jest wierzyciel podatkowy, który jest uprawniony do żądania poniesienia podatku, co wiąże się z realizacją obowiązku podatkowego przez dłużnika podatkowego (A. Gomułowicz, J. Małecki, Podatki i prawo podatkowe, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, s. 130 i 147). W związku z tym można wyciągnąć wniosek, że nie w każdym wypadku cała kwota zobowiązania podatkowego określona w decyzji podatkowej będzie kwestionowana przez podatnika, a zaledwie jej część [...]"
Stosownie do art. 269 P.p.s.a. powyższa uchwała ma ogólną moc wiążącą co powoduje, iż wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis /por. A. Skoczylas "Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego" C. H. Beck Warszawa 2004, s. 221 i nast./. Uwzględniając zatem postanowienia tego powołanego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie, akceptuje poglądy wyrażone w powyższej uchwale, które znajdują zastosowanie również na tle stanu faktycznego niniejszej sprawy. Powoduje to brak podstaw do uchylenia zaskarżonego zarządzenia Przewodniczącego.
W tym stanie rzeczy, Przewodniczący Wydziału dokonując weryfikacji wartości przedmiotu zaskarżenia określonej w skardze na kwotę 13.895 zł zasadnie uznał, że jest ona nieprawidłowa i zarządzeniem z dnia 20 kwietnia 2009 r. ustalił ją na kwotę 53.578 zł. Ponadto, skoro od skargi nie został uiszczony należny wpis, to na podstawie art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 20 kwietnia 2009 r., właściwie wezwał pełnomocnika strony skarżącej do opłacenia składanego środka zaskarżenia – prawidłowo określając wysokość wpisu należnego na kwotę 1.500 zł, stosownie do § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. – w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu tego zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie bowiem z tym przepisem rozporządzenia wpis, w przypadku wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącej ponad 50.000 zł do 100.000 zł - wynosi 2% tej kwoty, nie mniej jednak niż 1.500 zł.
Uznać więc należy, że Przewodniczący w zaskarżonym zarządzeniu nie mógł się dopuścić naruszenia w przepisów postępowania - § 1 pkt z rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. (w istocie skarżącemu chodziło zapewne o § 1 pkt 3) w sposób wskazany w zażaleniu.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o treść art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.