Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FZ 154/14

Uzasadnienie

1.1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1264/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: sąd pierwszej instancji) odrzucił zażalenie M. sp. z o.o. w D. (dalej: skarżąca) na ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 marca 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

1.2. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że na podstawie zarządzenia przewodniczącego wydziału z dnia 11 czerwca 2013 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia należnego od wniesionej skargi wpisu sądowego w kwocie 21.205,00 zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia.

Ponieważ złożony w odpowiedzi na powyższe wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych nie został uwzględniony, pismem z dnia 15 stycznia 2014 r. ponowiono wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego.

1.3. W odpowiedzi na ponowne wezwanie, skarżąca pismem z dnia 17 lutego 2014 r. (data stempla pocztowego), powołując się na art. 211-212 w zw. z art. 227 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) wystąpiła o "dokonanie zmiany wpisu sądowego i ustalenie go na kwotę 500,00 zł zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia dot. wpisów przed sądami administracyjnymi".

1.4. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 marca 2014 r., sąd pierwszej instancji, uznając powyższe pismo za zażalenie skarżącej na ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu, odrzucił je, jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

2.1. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie sądu pierwszej instancji, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w celu rozpoznania jej wniosku, a nie zażalenia, zgodnie z jego treścią.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

1. 3. Zażalenie skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
2. 4. Punktem wyjścia do oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia są wynikające z akt sprawy okoliczności faktyczne.

Doręczenie odpisu zarządzenia przewodniczącego wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu w kwocie 21.205,00 zł nastąpiło 8 lipca 2013 r. (k. 15 akt sprawy). W związku z tym, że skarżąca nie złożyła zażalenia w 7-dniowym terminie na to zarządzenie (por. art. 194 § 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a.), w którym kwestionowałaby wysokość czy sposób ustalenia wpisu sądowego, zarządzenie to stało się faktycznie prawomocne z dniem 16 lipca 2013 r. Faktu prawomocności przywołanego zarządzenia nie zmienia okoliczność złożenia przez skarżącą wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych. Skarżąca w piśmie w tym przedmiocie nadanym 11 lipca 2013 r. (k. 34 i 35) nie kwestionowała bowiem wysokości i sposobu ustalenia wpisu sądowego. Natomiast referendarz sądowy prawomocnym postanowieniem z dnia 18 października 2013 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy.

1. 5. W związku z tym należy stwierdzić, że wyżej wskazane zarządzenie przewodniczącego z dnia 11 czerwca 2013 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 21.205,00 zł, w momencie złożenia przez skarżącą odrzuconego przez sąd pierwszej instancji pisma, było prawomocne i skarżąca nie mogła podważyć wysokości określonego tam wpisu.
2. 6. Sąd pierwszej instancji nie mógł także potraktować odrzuconego pisma, jako "wniosku" o dokonanie zmiany wpisu i ustalenie go na kwotę 500 zł, ponieważ ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisy szczególne, nie przewidują takiego środka. Pismo skarżącej nadane 17 lutego 2014 r. należało zatem potraktować, jako zażalenie złożone w trybie art. 194 § 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a. Z resztą sama skarżąca w treści odrzuconego pisma powołała się na art. 227 p.p.s.a., który w § 1 stanowi: "Zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy."
3. 7. Słusznie zatem sąd pierwszej instancji przyjął, że pismo to (zażalenie) podlegało odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym, jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Po pierwsze bowiem, z dniem uprawomocnienie zarządzenia z dnia 11 czerwca 2013 r., upłynął termin do kwestionowania wysokości wpisu. Po drugie, co trafnie podniósł sąd pierwszej instancji, ponowne wezwanie do wykonania obowiązku określonego w prawomocnym zarządzeniu, nie stanowi zarządzenia, o którym mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a., co oznacza, że nie przysługuje od niego zażalenie, na podstawie art. 227 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2012 r. I OZ 8/12).
4. 8. Wobec powyższego należy stwierdzić, że działanie sądu pierwszej instancji, w którym potraktował pismo skarżącej z dnia 17 lutego 2014 r. (data stempla pocztowego) jako zażalenie było prawidłowe. Natomiast zażalenie to, jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu stosownie do art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
5. 9. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw z art. 197 § 2 p.p.s.a oddalił zażalenie skarżącej.