Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 496/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Celnej w G. od wyroku tegoż Sądu z dnia 23 października 2008 r., zapadłego w sprawie ze skargi M. S..
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie wnoszącego skargę kasacyjną Dyrektora Izby Celnej do uiszczenia wpisu w kwocie 154 zł na rachunek Sądu wpłynęła kwota 153 zł. W związku z powyższym uiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej przez organ odwoławczy w wysokości 153 zł uznać należało za wniesienie opłaty nie w należnej wysokości, skutkujące koniecznością odrzucenia skargi kasacyjnej na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a.
Ponadto Sąd zaznaczył, że skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu. Jak wynikało bowiem z akt sprawy skarga kasacyjna wniesiona została bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który niezwłocznie przekazał ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, jednakże ostatecznie wpłynęła ona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 16 grudnia 2008 r. a więc z uchybieniem 30-dniowego terminu do jej wniesienia, który upływał w dniu 12 grudnia 2008 r.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił on naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 220 § 3 w zw. z art. 222 p.p.s.a. poprzez uznanie, że zaistniały podstawy do odrzucenia skargi kasacyjnej z uwagi na brak należytego jej opłacenia oraz art. 178 p.p.s.a. poprzez uznanie, że zaistniały przesłanki do odrzucenia skargi kasacyjnej z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem terminu.
W uzasadnieniu wnoszący zażalenie podniósł, że skoro Sąd uznał, że skarga kasacyjna wniesiona została z uchybieniem terminu to w myśl art. 222 p.p.s.a. nie powinien był wzywać Dyrektora Izby Celnej do uiszczenia wpisu. Powyższe naruszenie art. 222 p.p.s.a. doprowadziło w konsekwencji do naruszenia art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że nie uiszczenie wpisu w należnej wysokości stanowi podstawę do odrzucenia skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do drugiej z podstaw kasacyjnych pełnomocnik organu wskazał, że jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego i przesłania przez NSA skargi kasacyjnej do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, za datę wniesienia skargi kasacyjnej uznawać należy dzień, w którym NSA przekazał pismo, zaś w niniejszej sprawie, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej był dzień 12 grudnia 2008 r. i tego też dnia NSA przekazał do WSA w Gdańsku skargę kasacyjną do niego skierowaną. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej został zatem zachowany.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie podlegało oddaleniu.
W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny zbadał terminowość wniesienia skargi kasacyjnej i w tym zakresie uznał, że rację ma pełnomocnik organu twierdząc, iż w sytuacji błędnego skierowania skargi kasacyjnej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego za datę jej wniesienia należy uznawać dzień, w którym NSA przekazał pismo właściwemu Sądowi. Powyższy pogląd znajduje odzwierciedlenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym wniesienia skargi za pośrednictwem organu administracji w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. (m.in. postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2009 r., I FSK 53/09, postanowienie z dnia NSA z 18 czerwca 2009 r., II OSK 892/09), jak również wniesienia skargi kasacyjnej zgodnie z art. 177 p.p.s.a. A zatem jeżeli skarga kasacyjna została wniesiona do Sądu odwoławczego, to wywoła skutki prawne tylko wtedy, gdy Sąd ten przekaże ją właściwemu wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu przed upływem trzydziestodniowego terminu przewidzianego w tym przepisie (post. NSA z 27 czerwca 2008 r., II FZ 196/08).
Skoro w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał z dniem 12 grudnia 2008 r. i w tym dniu Naczelny Sąd Administracyjny przekazał skargę kasacyjną właściwemu sądowi (data nadania – k. 42), to przyjąć należało, że skarga kasacyjna została wniesiona z zachowaniem terminu wskazanego w art. 177 p.p.s.a. Sąd I instancji błędnie zatem ustalił i wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że skarga kasacyjna podległa odrzuceniu jako wniesiona z uchybieniem wymaganego terminu. Należy jednak stwierdzić, że powyższe błędne ustalenie nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, albowiem Sąd I instancji, po wpłynięciu skargi kasacyjnej przekazanej przez NSA podjął czynności celem nadania sprawie dalszego biegu, a mianowicie wezwał pełnomocnika organu do uiszczenia wpisu stosunkowego od skargi kasacyjnej. W zarządzeniu o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego wskazano kwotę 154 zł, której niewniesienie w wymaganym terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia miało skutkować odrzuceniem skargi kasacyjnej (k. 43). W odpowiedzi na powyższe wezwanie Dyrektor Izby Celnej uiścił kwotę 153 zł.
Stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga kasacyjna, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Nie budzi wątpliwości, że pod pojęciem "należny wpis" należy mieć na względzie wpis opiewający na całą kwotę wskazaną w wezwaniu, ewentualnie wynikającą wprost z przepisów w przypadku wpisów stałych. W omawianej sprawie Dyrektor Izby Celnej nie uiścił całej kwoty wymaganego wpisu od skargi kasacyjnej, a zatem Sąd prawidłowo, stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skargę kasacyjną odrzucił.
Z powyższych względów na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.