Uzasadnienie
- 1. Zarządzeniem z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 104/15, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 18 grudnia 2014 r., nr [....] w kwocie 6.275 zł, powołując jako podstawę prawną § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) (dalej: rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.).
- 2. Na powyższe zarządzenie złożono zażalenie, w którym wniesiono o obniżenie kwoty wpisu sądowego od skarg. Wyjaśniono, że sprawa dotyczyła określenia zobowiązania podatkowego zmarłego podatnika oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności spadkobierców. Wartość przedmiotu sporu wynikająca z decyzji, tj. 627.470 zł wynika z zobowiązania podatkowego, które jest jedno dla wszystkich i do tej wysokości określono solidarną odpowiedzialność spadkobierców.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej u.p.p.s.a.) wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach należny jest wpis stały. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że właściwie to charakter sprawy, w której wniesiono skargę, a ściślej to, czy przedmiot skargi wiąże się z określonymi świadczeniami pieniężnymi, będzie przesądzał o tym, jaki rodzaj wpisu strona będzie zobowiązana uiścić (zob. S. Babiarz, P. Zaborniak, Wpis stały i wpis stosunkowy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Sądowy z 2005, nr 5, s 161-162). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się również, że wpis stosunkowy powinien zostać pobrany od skargi na akt, który w sposób bezpośredni wiąże się z należnością pieniężną. Bezpośredni związek między należnością pieniężną a obejmującym ją aktem zachodzi wtedy, gdy w danym akcie organ konkretyzuje (z reguły określa wysokość) tę należność (por. postanowienie NSA z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I FZ 239/08, LEX nr 493823).
W rozpatrywanej sprawie została zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia 18 grudnia 2014 r., nr [...], którą to określono zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2009 r. zmarłego podatnika oraz orzeczono o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako spadkobiercy wraz z pozostałymi spadkobiercami za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług zmarłego podatnika. Decyzja ta wiąże się w sposób bezpośredni z należnością pieniężną. W wydanym rozstrzygnięciu przedmiotem rozstrzygania objęta była należność pieniężna; organ podatkowy określił wysokość zobowiązań podatkowych zmarłego podatnika.
W świetle przedstawionych uwag zasadnie w zaskarżonym zarządzeniu wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu stosunkowego w sprawie. Mając na uwadze podaną przez strony postępowania wartość przedmiotu sporu, tj. 627.470 zł. prawidłowa była podstawa prawna wezwania, tj. § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.
Nie ma racji żalący, że wpis w sprawie powinien być obniżony z uwagi na to, że określone decyzją zobowiązanie podatkowe zmarłego podatnika dotyczy również pozostałych spadkobierców. Zwrócić należy uwagę, że zaskarżona w sprawie decyzja została wydana w stosunku do skarżącego. Adresatem tej decyzji jest skarżący i to skarżący wniósł skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W stosunku do pozostałych spadkobierców zostały wydane odrębne decyzje. W tej sytuacji skarżący zobowiązany jest do uiszczenia wpisu od zaskarżonej decyzji.
Przepis art. 214 § 2 u.p.p.s.a. wskazuje, że pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Wskazany przepis nawiązuje do sytuacji określonej w art. 51 u.p.p.s.a. w świetle którego kilku uprawnionych do wniesienia skargi może w jednej sprawie występować w roli skarżących, jeżeli ich skargi dotyczą tej samej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności albo bezczynności organu. W omawianym przypadku, jak to zostało już napisane, mamy do czynienia z odrębnymi decyzjami wydanymi dla każdego ze spadkobierców, zatem art. 51 u.p.p.s.a. nie znajduje zastosowania
Trafnie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w jednym ze swych orzeczeń, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym każda osoba posiadająca interes prawny jest uprawniona do samodzielnego wniesienia i popierania skargi przed sądem niezależnie od zachowania innych osób. W ramach tego interesu każdy ze skarżących - spadkobierców mógł zdecydować, czy chce wnieść skargę na decyzję wydaną w odniesieniu do jego osoby. Skoro zaś skargi trzech spadkobierców dotyczą trzech odrębnych decyzji, każda skarga powinna być opłacona oddzielnie (por. postanowienie z dnia 20 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FZ 57/10, dostępne w bazie internetowej CBOSA).
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.