Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 28 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 897/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Ośrodka [...] w G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 26 lutego 2015 r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Sąd wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 3 czerwca 2015 r. wezwano stronę do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej na dzień złożenia skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono Ośrodkowi 12 czerwca 2015 r. Strona nadała na poczcie 17 czerwca 2015 r. przesyłkę zawierającą statut i pełnomocnictwo, lecz skierowała ją do Ministra Finansów, który dopiero 25 czerwca 2015 r. przesłał ją dalej do Sądu.
Sąd uznał zatem, że skoro wezwanie do usunięcia opisanego braku formalnego skargi doręczono stronie 12 czerwca 2015r. to siedmiodniowy termin do jego uzupełnienia upływał z dniem 19 czerwca 2015 r. Strona pouczona o sposobie i terminie usunięcia braku oraz rygorze wezwania nie uczyniła zadość wezwaniu Sądu w zakreślonym terminie. W przypadku bowiem wniesienia pisma do sądu administracyjnego, za pośrednictwem organu, ten ostatni powinien przekazać pismo właściwemu sądowi. O zachowaniu terminu decyduje jednak wówczas data skierowania jej przez organ pod adres właściwego sądu, co nastąpiło jednak dopiero 25 czerwca 2015 r. Zatem wskazane braki zostały uzupełnione po upływie zakreślonego terminu i skarga podlegała odrzuceniu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Ośrodek [...] wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Postanowienie zaskarżono w całości i zarzucono naruszenie:
- - art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 i art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu wskutek uznania, że skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez skarżącego jest niekompletna, tj. zawierała braki w zakresie prawidłowego udokumentowania sposobu reprezentacji strony skarżącej w sytuacji gdy skarżący załączył do wniosku o wydanie interpretacji dokumenty określające umocowanie osoby podpisującej skargę do jej wniesienia imieniem skarżącego oraz sposób reprezentacji, które to dokumenty winny znajdować się z aktach administracyjnych,
- - art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez nieuzasadnione zastosowanie tego przepisu i odrzucenie skargi w sytuacji gdy skarga spełniała warunki formalne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, za Sądem pierwszej instancji, że art. 57 § 1 P.p.s.a. zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia. Jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. W sytuacji, gdy skarżącym jest jednostka organizacyjna skarga musi zostać podpisana przez osoby pełniące funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich jednostek - na co wskazuje art. 28 § 1 P.p.s.a. W art. 29 powołanej ustawy procesowej ustawodawca wskazał przy tym jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie odpowiednim dokumentem. Uchybienie skargi w postaci braku takiego dokumentu, stanowi brak formalny, który można konwalidować w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie złożona do Sądu pierwszej instancji skarga na interpretację indywidualną nie zawierała stosownych dokumentów potwierdzających uprawnienie Dyrektora Ośrodka Sportu i Rekreacji do reprezentacji tej jednostki. Okoliczność, że dokumentacja taka została złożona przed organami nie ma w sprawie znaczenia bowiem stosownie do treści art. 29 P.p.s.a. "Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu". Wniesienie skargi było pierwszą czynnością w tym postępowaniu sądowym, a zatem istniał obowiązek wykazania umocowania do działania w imieniu skarżącej.
Słusznie zatem Przewodniczący Wydziału wystosował wezwanie do usunięcia braku skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej na dzień złożenia skargi.
Wezwanie do usunięcia opisanego braku formalnego skargi doręczono stronie 12 czerwca 2015 r. Siedmiodniowy termin do jego uzupełnienia upływał zatem 19 czerwca 2015 r. Strona pouczona o sposobie i terminie usunięcia braku oraz rygorze wezwania nie uczynił zadość wezwaniu Sądu w zakreślonym terminie. W przypadku wniesienia pisma do sądu administracyjnego, za pośrednictwem organu, ten ostatni powinien przekazać pismo właściwemu sądowi. O zachowaniu terminu decyduje jednak wówczas data skierowania jej przez organ pod adres właściwego sądu, co w przedmiotowej sprawie nastąpiło dopiero 25 czerwca 2015 r.
W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia. Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.
Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem art. 203 i art. 204 P.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.