Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 lipca 2023 r., I SA/Gl 851/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił B. G. (dalej: strona, skarżąca) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zawarty w skardze strony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony. Dlatego też, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), Sąd postanowił jak w sentencji.
W zażaleniu na powyższe postanowienie strona argumentowała, że drastycznie narusza ono jej sytuację, ponieważ pozwala wykonać decyzje organów, które nie są zgodne z prawem, ponieważ są wydane w sposób, który obarcza ją winą za niezgodne z prawem działania innych osób, co jest sprzeczne z orzecznictwem trybunałów europejskich oraz polskich sądów administracyjnych.
Strona wniosła o zmianę postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z dyspozycji powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek tam zawartych. Oznacza to, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu winien wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Ciężar wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, jak wynika to z jego konstrukcji, spoczywa na skarżącym.
Ponadto brak należytego wykazania (udokumentowania) przez wnioskodawcę przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie podlega uzupełnieniu na wezwanie sądu przed rozpoznaniem wniosku.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni ocenę Sądu I instancji, że wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie ze względu na brak argumentacji przemawiającej za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca ograniczyła się bowiem do samego sformułowania wniosku.
Jeżeli zatem skarżąca dążyła do wykazania, że w jej przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie decyzji, to dla oceny, czy rzeczywiście w okolicznościach niniejszej sprawy było to prawdopodobne, konieczne stało się odniesienie kwoty objętej zaskarżoną decyzją w szczególności do obecnego stanu majątkowego skarżącej, popartego konkretnymi danymi między innymi o dochodach, oszczędnościach, wydatkach, możliwościach zarobkowych, posiadanym majątku, i uprawdopodobnienie tego stanu dokumentami źródłowymi. Brak tego rodzaju argumentacji - w postępowaniu wywołanym jej wnioskiem o wstrzymanie przez Sąd zaskarżonego aktu - oznaczał, że skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zwraca w tym miejscu uwagę, że chociaż do akt sprawy dołączono akta I SPP/Gl [...], dotyczące wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy, w którym znajdują się pewne informacje dotyczące aktualnej sytuacji majątkowej skarżącej, to jednak w ocenie Sądu z wniosku tego nie sposób wywieść możliwości wystąpienia zdarzeń określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Bartosz Wojciechowski (spr.) sędzia NSA