Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 20 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Bd 762/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił wniosek G. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 6 września 2007 r. nr (...) w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki.
W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że postanowieniem z 22 listopada 2007 r. odrzucił skargę G. P. na wspomnianą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, bowiem została ona złożona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu przewidzianego w art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Odpis tego postanowienia został doręczony skarżącemu 11 grudnia 2007 r. Skarżący w piśmie z 4 stycznia 2008 r. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Motywując wniosek skarżący wskazał, że jest pewien, iż skargę nadał w placówce pocztowej 15 października 2007 r., a data stempla pocztowego 22 października 2007 r. musiała być wynikiem błędu poczty.
Dodatkowo podniósł, iż wniosek o przywrócenie terminu składa tak późno z powodu choroby i pobytu w szpitalu. Jako dowód skarżący dosłał na wezwanie Sądu kartę informacyjną ze szpitala, w którym przebywał od 4 grudnia 2007 r. do 10 grudnia 2007 r., oraz zaświadczenie lekarskie o niezdolności do pracy od 4 grudnia 2007 r. do 31 grudnia 2007 r., przy czym określono, że chory może chodzić.
Zdaniem WSA wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony po upływie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Termin ten biegnie od daty ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.), a w tej sytuacji Sąd uznał, iż był to dzień, w którym doręczono skarżącemu postanowienie o odrzuceniu skargi, czyli 11 grudnia 2007 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji okoliczności choroby skarżącego nie wskazywały, aby nie mógł on sporządzić i wysłać w tym czasie wniosku o przywrócenie terminu, skoro 11 grudnia 2007 r. osobiście odebrał on na poczcie odpis postanowienia o odrzuceniu skargi. Marginalnie Sąd ten wskazał ponadto, iż po pierwsze skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie tezy, jakoby nadanie przesyłki nastąpiło 15 października 2007 r., a data stempla pocztowego 22 października 2007 r. była jedynie błędem poczty, przez co nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu.
Po drugie skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi bezpośrednio do WSA i nie załączył skargi do wniosku. Spóźniony wniosek o przywrócenie terminu WSA odrzucił na podstawie art. 88 p.p.s.a.
Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, w którym ponownie podniósł, iż jest przekonany, że przesyłkę ze skargą nadał 15 października 2007 r., jednak nie jest w stanie tego udowodnić. Jest również przekonany, iż wniosek o przywrócenie terminu złożył w wymaganym terminie, a nadanie tego pisma dopiero 4 stycznia 2008 r. usprawiedliwił złym stanem zdrowia. Skarżący podniósł także, iż osobisty odbiór odpisu postanowienia był możliwy, ponieważ został podwieziony na pocztę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu należy wnieść do sądu stosownie do treści art. 87 § 1 p.p.s.a. w ciągu siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi. Zgodnie z art. 87 § 3 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi składa się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Wnioskujący powinien przy tym uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a także równocześnie z wnioskiem powinien dokonać czynności, której nie dokonał w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W świetle art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu 4 stycznia 2008 r., podczas gdy z przedstawionej dokumentacji choroby i pobytu w szpitalu wynikało, że hospitalizacja zakończyła się 11 grudnia 2007 r., natomiast w dalszych wskazaniach medycznych nie było konieczności leżenia w łóżku. W tej sytuacji skarżący mógł samodzielnie bądź przy pomocy innych osób (podobnie jak przy odbiorze odpisu postanowienia) złożyć wniosek o przywrócenie terminu w dniach od 11 grudnia 2007 r. do 17 grudnia 2007 r., czego nie uczynił. Choroby wskazywane przez skarżącego w zażaleniu, które miałyby usprawiedliwiać spóźnienie wniosku o przywróceniu terminu są tożsame z chorobami wymienionymi w szpitalnej karcie informacyjnej. Nie ma zatem podstaw, aby uznać je wbrew zaświadczeniu lekarskiemu za wymagające leżenia w łóżku i uniemożliwiające samodzielne sporządzenie i nadanie pisma bądź skorzystanie w tym celu z pomocy osób trzecich.
Z powyższych rozważań wynika, iż słusznie uznał Sąd pierwszej instancji, że wniesiony przez skarżącego 4 stycznia 2008 r. wniosek o przywrócenie terminu jest wnioskiem spóźnionym, podlegającym ze względu na treść art. 88 p.p.s.a. odrzuceniu.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia zażalenia, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.