Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 122/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił D.M. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 3 lutego 2014 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2010 roku do sierpnia 2010 r.
Uzasadniając przyczyny wydania swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że powoływanie się przez pełnomocnika strony na nieprawidłowe, jak zdaje się to wynikać z treści wniosku, działanie pracownika Kancelarii, któremu przekazano skargę z poleceniem obowiązku jej przesłania do sądu, nie stanowi wystarczającego uzasadnienia dla braku winy pełnomocnika w niedochowaniu terminu do dokonania czynności procesowej. Działania osób, którymi pełnomocnik posługuje się przy wykonywaniu swoich czynności zawodowych obciążają jego samego, a skutki związane z nieprawidłowym funkcjonowaniem Kancelarii, czy błędami popełnionymi przez pracowników nie świadczą o tym, że pełnomocnik dochował należytej staranności przy wykonywaniu powierzonych mu przez stronę czynności.
Sąd zaznaczył, odwołując się przy tym do stanowiska przyjętego w orzecznictwie sądowym, że działania pełnomocnika obciążają bezpośrednio mocodawcę i to mocodawca ponosi ujemne skutki procesowe zaniedbań pełnomocnika.
W złożonym zażaleniu pełnomocnik strony wskazał, że nie można mu zarzucić, iż nie dochował należytej staranności, gdyż zorganizował pracę w Kancelarii we właściwy sposób. Błąd powstał z uwagi na pomyłkę jej pracownika. Wskazał ponadto, że nie można mocodawcy obarczać winą za działania jej pełnomocnika.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega oddaleniu, gdyż przedstawione przez autora zażalenia argumenty w żaden sposób nie podważają rozstrzygnięcia przyjętego przez Sąd I instancji.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej P.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu winno być wniesione w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.).
Zatem pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Brak winy wiąże się w takiej sytuacji z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej (por. wyr. NSA z 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003, nr 8, s. 340). Jedynie, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy (post. NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059).
W pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że w dniu 7 lutego 2014 r., tj. w dniu doręczenia decyzji administracyjnej pełnomocnik strony został w prawidłowy sposób pouczony o możliwości i terminie wniesienia skargi (pouczenie zawarto na stronie 42 decyzji). Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje okoliczność, iż to pracownik kancelarii, a nie bezpośrednio pełnomocnik dokonał błędu w wyliczeniu terminu do wniesienia skargi. Jak słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji w treści zaskarżonego postanowienia – za działania i zaniechania personelu administracyjnego kancelarii odpowiedzialność ponosi sam pełnomocnik, on obowiązany był do sporządzenia i wniesienia w imieniu swego mocodawcy skargi, a jeśli jakiekolwiek czynności zlecił osobom z nim współpracującym, to odpowiada za wszelkie uchybienia w działaniu tych osób (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2002 r., I SA/Gd 1676/99, POP 2002, z. 12, poz. 148; postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt I FZ 509/07; z dnia 10 stycznia 2008 r., sygn. akt I FZ 622/07, postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt I OZ 946/10).
Z kolei za działania i zaniechania pełnomocnika przy wykonywaniu czynności procesowych odpowiedzialność ponosi strona (por. postanowienia NSA z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt I FZ 244/13; z 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GZ 470/13; z dnia 22 lutego 2013 r., sygn. akt I GZ 20/13).
Reasumując wskazać należy, że ocena determinującej odmowę przywrócenia terminu przesłanki braku winy w uchybieniu terminu dokonana przez Sąd pierwszej instancji była prawidłowa, a okoliczności powołane w zażaleniu nie podważyły jej. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.