Uzasadnienie
Zażalenie R. T. dotyczy postanowienia z dnia 10 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 186/14, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "Ppsa", odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy wynikało, że R. T. w złożonej skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że wskutek wykonania zaskarżonego aktu poniesienie znaczną szkodę materialną.
Wskazując na motywy nieuwzględnienia wniosku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zweryfikowanie, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, obejmującej nie tylko wysokość uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków, ale też dotyczących posiadanych oszczędności, majątku nieruchomego i ruchomego. Takich zaś informacji skarżący nie udzielił.
Sąd stwierdził zatem, że brak jakichkolwiek danych co do stanu majątkowego skarżącego nie pozwalał tym samym na weryfikację jego twierdzeń co do tego, iż nie jest on w stanie uiścić zaległości podatkowej wynikającej z zaskarżonej decyzji.
Sąd dodał, że każdy akt administracyjny zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W ocenie Sądu, uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w omawianym przepisie, a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie, sprowadzającego się jedynie do ogólnikowych twierdzeń, bez odwołania się do konkretnych okoliczności popartych stosownymi dokumentami, uniemożliwił pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku.
Na powyższe orzeczenie skarżący złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że obowiązkiem Sądu było z urzędu uwzględnienie wszystkich okoliczności, nawet tych niepodniesionych we wniosku, o ile można było je wyinterpretować na podstawie obowiązujących przepisów prawa oraz akt sprawy. Skarżący odniósł się do zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., nadające decyzji wymiarowej rygor natychmiastowej wykonalności, w którym wskazał, że wykonanie tejże decyzji uniemożliwiłoby dalsze prowadzenie działalności gospodarczej, która jest jedynym źródłem jego utrzymania i doprowadziłoby w rezultacie do likwidacji tej działalności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Na podstawie art. 61 § 1 Ppsa wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie natomiast do treści art. 61 § 3 Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o przyznaniu tzw. ochrony tymczasowej stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły, że zaskarżone decyzje podlegają wykonaniu i w związku z tym jego wydanie jest dopuszczalne wyłącznie po spełnieniu wskazanych powyżej przesłanek.
Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w uzasadnieniu złożonego wniosku. Samo powołanie się na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania zastosowania instytucji ochrony tymczasowej.
Wbrew argumentacji zażalenia, to na wnioskodawcy spoczywa w pierwszej kolejności obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Obowiązkiem sądu jest wprawdzie wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, lub robi to lakonicznie lub niezwykle ogólnikowo, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący nie wykazał, że w jego sytuacji spełniona jest choćby jedna z dwóch przesłanek wstrzymania wykonania aktu, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa. Ograniczenie się bowiem do ogólnego spostrzeżenia, że wykonanie decyzji może prowadzić do likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej nie spełnia warunku wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Stwierdzić należy bowiem, że skarżący nie powołał jakichkolwiek okoliczności, które wskazywałyby, iż wykonanie zaskarżonej decyzji grozi zamknięciem jego firmy. Nie jest bowiem wystarczający sam wywód skarżącego co do jego obaw w tym zakresie. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne.
Na zakończenie dodać należy, że zażalenie, na które powoływał się skarżący nie znajduje się w aktach administracyjnych niniejszego postępowania, a zatem Sąd pierwszej instancji, jak również Naczelny Sąd Administracyjny nie miały możliwości aby zapoznać się z przedstawioną tam argumentacją. Niezależnie od powyższego należało jeszcze raz podkreślić, że lakoniczna i ogólnikowa argumentacja tak wniosku jak i zażalenia nie mogły odnieść skutku w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa orzekł jak w sentencji.