Uzasadnienie
W wyniku wstępnego badania złożonego w imieniu Ł. G. (dalej: skarżący) zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 119/22, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że znajdujące się w aktach sprawy dokumenty pełnomocnictwa nie mogą być uznane za upoważniające podpisanego pod zażaleniem pełnomocnika do wniesienia tego środka zaskarżenia w imieniu skarżącego. W aktach sprawy znajdują się dwa dokumenty pełnomocnictwa dla Z. G. (ojca skarżącego) do reprezentowania skarżącego, z czego pierwszy (z dnia 28 lutego 2022 r., k. 58 akt sądowych) obejmuje tylko umocowanie do działania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, a drugi (z dnia 5 lutego 2024 r., k. 96 akt dot. prawa pomocy) dotyczy reprezentacji przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wyłącznie w postępowaniu zażaleniowym w sprawie o sygn. akt I FZ 259/23.
Żadne z tak sformułowanych pełnomocnictw nie upoważnia do stwierdzenia, że ojciec skarżącego może skutecznie wnieść w imieniu skarżącego zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 22 maja 2022 r., zarejestrowane w NSA pod sygn. akt I FZ 167/24.
Ze wskazanych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wystąpił brak formalny uniemożliwiający nadanie zażaleniu biegu, tj. brak wykazania w sposób jednoznaczny, że podpisany pod zażaleniem pełnomocnik został umocowany do dokonania podjętej przez siebie czynności procesowej, tj. sporządzenia w imieniu skarżącego zażalenia na postanowienie z dnia 25 maja 2022 r. Wskazany brak zażalenia należy uzupełnić w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 3 i art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił zwrócić zażalenie sądowi pierwszej instancji w celu usunięcia dostrzeżonych braków.
Sylwester Marciniak
Sędzia NSA