Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 333/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 26 stycznia 2011 r., nr [...], w sprawie ze skargi S. K., w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług za czerwiec i sierpień 2007 r.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że Skarżący wraz ze skargą z dnia 24 lutego 2011 r. na wyżej opisaną decyzję złożył wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu wydania wyroku, potraktowany przez Sąd jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarżący powyższego wniosku nie uzasadnił.
Powołując się na przepisy art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, iż Skarżący nie wskazał, by zachodziły okoliczności wymienione w powołanym wyżej przepisie, a Sąd nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za Skarżącego uzasadnienia wniosku.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Strony wskazał, iż w chwili obecnej S. K. jest na rencie, nie pracuje i nie prowadzi działalności gospodarczej. Wszczęcie egzekucji z renty spowodowałoby rażące naruszenie stanu majątkowego czyli życie w niedostatku. Ponadto powołano się na uzasadnienie skargi oraz stan faktyczny sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że w postępowaniu zażaleniowym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 p.p.s.a. dokonuje oceny prawidłowości orzeczenia wydanego przez Sąd I instancji. Oznacza to, że Sąd kasacyjny może wyeliminować z obrotu prawnego nieprawidłowe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z uwagi na to, że nie uwzględniało ono, wskazanych i uprawdopodobnionych we wniosku przesłanek, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wynika z przywołanego przepisu, wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania przez wnioskującego okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki.
Z analizy wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wynika, że Skarżący istotnie nie wskazał okoliczności, mogących przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd II instancji podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu uznając, że brak uzasadnienia takiego wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
W zażaleniu na postanowienie Sądu pierwszoinstancyjnego, Skarżący podał okoliczności w celu "uzupełnienia" przedmiotowego wniosku. Należy zauważyć, że przytoczenie okoliczności, pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie sądu I instancji, oddalające wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia, nawet w przypadku spełnienia tych przesłanek, jeżeli sądowi I instancji nie można zarzucić naruszenia prawa (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod. red. J. P. Tarno, Wyd. Prawnicze Lewis Nexis, Warszawa 2006, s. 191, również postanowienia NSA z dnia 8 sierpnia 2008 r., II OZ 805/08, z dnia 15 października 2008 r., II FZ 469/08, z dnia 30 stycznia 2009 r., II OZ 68/09, z dnia 24 lutego 2009 r., I OZ 102/09, z dnia 25 lutego II OZ 173/09).
W związku z powyższym, Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę stwierdza, iż nie dopatrzył się w zażaleniu żadnych argumentów, wskazujących na to, aby postanowienie Sądu I instancji było niezgodne z prawem.
Dodatkowo należy zaznaczyć, że oddalenie zażalenia nie stoi na przeszkodzie do złożenia powtórnego wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności co wynika z art. 61 § 4 p.p.s.a. Strona, domagająca się zmiany lub uchylenia postanowienia winna wykazać taką zmianę okoliczności, która czyni zasadnym jej wniosek.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.