Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1358/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. sp. z o.o. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 22 lutego 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.
W uzasadnieniu ww. postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w skardze na powyższą decyzję Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Motywując swoje żądanie Strona podniosła, że jej sytuacja finansowa jest trudna, a jej reputacja została nadszarpnięta na skutek prowadzonych wobec niej postępowań egzekucyjnych. Zdaniem Strony brak wstrzymania wykonania decyzji grozi wyrządzeniem znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Wskazała, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego bardzo utrudni jej powrót do relacji biznesowych z partnerami handlowymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został uzasadniony z punktu widzenia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako "P.p.s.a."). W ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Podniosła jedynie, że jej sytuacja finansowa jest trudna, a reputacja została nadszarpnięta. Skarżąca nie przedstawiła jednak dokumentów obrazujących sytuację finansową. Nie wyjaśniła także, na czym konkretnie ma polegać trudny do odwrócenia skutek, który mógłby nastąpić w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Twierdzenie Skarżącej o utrudnieniu powrotu do relacji biznesowych z partnerami handlowymi ma charakter ogólnikowy, pozbawiony odniesienia do konkretnych realiów gospodarczych, w których funkcjonuje Skarżąca.
Ponadto - zdaniem Sądu - fakt prowadzenia przeciwko Skarżącej postępowania podatkowego ma charakter obiektywny i jako taki nie godzi w dobre imię Skarżącej. Sąd podkreślił, że bez wątpienia wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć wpływ na sytuację finansową Skarżącej. Jednakże wpływ ten nie jest równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzeniem znacznej szkody. Sąd uznał również, że kwestia wysokości zobowiązania określonego w zaskarżonej decyzji nie może być sama w sobie przesłanką do wstrzymania zaskarżonego aktu. Wyegzekwowanie należności pieniężnej z samej swej istoty także nie może być uznane za okoliczność powodującą trudne do odwrócenia skutki. W przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji wyegzekwowana należność zostanie bowiem zwrócona Skarżącej.
Ponadto Sąd przyjął, że znaczna szkoda nie może być utożsamiana z naturalną, oczywistą konsekwencją wykonania decyzji kreującej obowiązek uiszczenia określonej kwoty pieniędzy, jaką jest brak tych pieniędzy po stronie Skarżącej.
Strona zaskarżyła opisane wyżej postanowienie Sądu pierwszej instancji, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia Skarżąca - za nieprawidłową uznając ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie nieuwzględnienia jej wniosku - wskazała, że wykonanie przedmiotowej decyzji poważnie naruszy jej sytuację majątkową, skutkiem czego będzie utrata partnerów gospodarczych i jej płynności finansowej. W ocenie Skarżącej konieczność uiszczenia należności podatkowych określonych w ramach licznych prowadzonych wobec niej postępowań podatkowych doprowadzi do utraty stałych partnerów biznesowych i w konsekwencji tego do konieczności ogłoszenia przez Skarżącą upadłości, co - w ocenie Skarżącej - należy oceniać w kategorii nieodwracalnego skutku, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń.
Również w jej interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami. Uprawdopodobnienie okoliczności wskazanych we wniosku nie oznacza bowiem gołosłownego stwierdzenia przez podmiot powołujący się na te okoliczności, że one zachodzą (por. postanowienie NSA z 13 listopada 2014 r., II FZ 1504/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Na tle powyższych uwag należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu, gdyż trafnie Sąd tej przyjął, iż Strona nie wykazała, że wykonanie kwestionowanej decyzji będzie się dla niej wiązało ze znaczną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami.
Zgodzić się trzeba z Sądem pierwszej instancji co do tego, że Strona formułując wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. ograniczyła się jedynie do ogólnych twierdzeń odnośnie jej pozycji gospodarczej i wskazała, że fakt wszczęcia i prowadzenia przeciwko niej postępowania egzekucyjnego będzie skutkował tym, iż powrót do relacji biznesowych z partnerami handlowymi będzie bardzo utrudniony. Rację ma Sąd pierwszej instancji, że powyższa argumentacja w żaden sposób nie przekonuje, iż wykonanie kwestionowanej decyzji może spowodować dla Strony następstwa, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., co uzasadniałoby uwzględnienie wniosku Strony.
Nawiązując do wcześniejszych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu stwierdza, że brak jakichkolwiek danych odnośnie kondycji majątkowej Skarżącej oraz konkretnych okoliczności związanych z realiami prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej de facto uniemożliwia ocenę jej sytuacji w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania decyzji organu podatkowego.
Co więcej, również argumentacja zawarta w zażaleniu w żaden sposób nie konkretyzuje okoliczności, które Strona powołała motywując przedmiotowy wniosek. Strona w zażaleniu podniosła, że "Konieczność uiszczenia tak wysokich należności podatkowych (...) doprowadzi do utraty powyższych klientów i środków, czego konsekwencją będzie upadłość podmiotu.". W kontekście powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sytuacji gdy Skarżąca nie powołała konkretnych danych odnośnie jej sytuacji finansowej, brak jest podstaw by uznać, że egzekucja należności podatkowych objętych zaskarżoną decyzją spowoduje dla Skarżącej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W takiej sytuacji sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie ma możliwości zweryfikowania, czy egzekucja przedmiotowych należności podatkowych będzie miała dla strony skutek, który będzie można rozpatrywać w kategorii przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Dopiero mając do dyspozycji dane liczbowe dotyczące sytuacji finansowej Skarżącej, jej możliwości płatniczych i stanu posiadania Sąd pierwszej instancji a na etapie zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny mógłby ocenić, czy faktycznie wykonanie kwestionowanej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w stosownej wysokości będzie miało dla Skarżącej skutek, na który wskazuje we wniosku i następnie w zażaleniu, tj. poważne naruszenie jej płynności finansowej, a nawet upadłość.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu, a zatem zażalenie – na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. – podlega oddaleniu.