Uzasadnienie
Postanowieniem z 13 marca 2017 r., I SA/Rz 29/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", odrzucił skargę G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R.) z 5 listopada 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r.
Na powyższe orzeczenie Skarżący złożył zażalenie.
Wobec tego, zarządzeniem z 24 marca 2017 r. Przewodniczący Wydziału wezwał Skarżącego do uiszczenia wpisu od wniesionego środka odwoławczego w kwocie 100 zł. Jako podstawę prawną wskazano art. 220 § 1 i 3 Ppsa oraz § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zwanego dalej "Rozporządzeniem".
Na to zarządzenie Skarżący również złożył zażalenie, wnosząc jednocześnie o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 239 § 1 pkt 4 Ppsa nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, której zostało przyznane prawo pomocy w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa.
W niniejszej sprawie Skarżący wnosił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Jego wniosek nie został jednak uwzględniony, najpierw w postanowieniu Referendarza z 29 lutego 2016 r., a następnie w postanowieniu WSA z 17 marca 2016 r., wydanym na skutek wniesionego sprzeciwu.
Powyższe postanowienie WSA, na podstawie art. 168 § 1 Ppsa, z chwilą wydania stało się prawomocne. Tym samym, w niniejszej sprawie, WSA nie miał już powodów aby wstrzymywać się z wezwaniami do uiszczenia opłat sądowych w przypadku pism Skarżącego wszczynających postępowanie w danej instancji, od których, stosownie do treści art. 230 § 1 Ppsa, pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
Wypada dodać, że Skarżący wprawdzie wnosił o zmianę postanowienia WSA z 17 marca 2016 r., jednakże postanowieniami z 20 października 2016 r., z 23 listopada 2016 r. i z 29 marca 2017 r. Sąd ten odmawiał zmiany orzeczenia w przedmiocie przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Stąd też wniosek, że Przewodniczący wydziału był uprawniony, aby wezwać Skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z 13 marca 2017 r. odrzucające skargę. Wysokość wpisu została natomiast prawidłowo określona, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia.
Przechodząc do analizy argumentacji wniesionego zażalenia należy podkreślić, że dotyczy ona całkowicie sytuacji materialnej Skarżącego, która, w kontekście przedmiotu zaskarżenia, pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na ocenę jego legalności. Skarżący uzasadnia w zasadzie wyłącznie zawarty w treści zażalenia wniosek o przyznanie prawa pomocy, do rozpoznania którego właściwy nie jest NSA, lecz odpowiednie organy procesowe wojewódzkich sądów administracyjnych, co wynika z art. 258 § 1, 2 i 4 Ppsa. W zażaleniu nie pada natomiast żaden argument kwestionujący zgodność z prawem zarządzenia z 24 marca 2017 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu.
Z tych względów NSA uznając, że przedmiotowe zażalenie nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w nim żądań, działając na podstawie przepisów art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.