Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 19 września 2016 r., sygn. akt III SA/Gl 1268/16 Zastępca Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 lipca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do października 2011 r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 6.446 zł stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
W zażaleniu na to zarządzenie skarżący wniósł o jego uchylenie. Skarżący jako wartość przedmiotu zaskarżenia wskazywał jedynie sumę kwot podatku do zapłaty określoną w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 8 kwietnia 2016 r. tj. 325.772 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału WSA w Gliwicach wskazuje prawidłową kwotę do uiszczenia wpisu od skargi.
W sprawie tej 19 września 2016 r. wydane zostało zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału określające kwotę wpisu 6.446 zł, obliczoną na podstawie wartości przedmiotu zaskarżenia (644.599,00 zł) ustalonej w drodze dochodzenia stosownie do art. 218 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej P.p.s.a.) Ustalenia te są prawidłowe i zgodne z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 (ONSAiWSA 2008/2/24), w świetle której wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. Jeżeli bowiem wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze, a ze skargi wynika, że podatnik zaskarżył decyzję w całości (vide k. 2 akt WSA), to nie ulega wątpliwości, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi całość należności pieniężnej, do której decyzja się odnosi.
Decyzja organu odwoławczego wskazuje zaś, po pierwsze, na różnicę między kwotą podatku naliczonego deklarowaną przez stronę a kwotą tego podatku ustaloną w toku kontroli, a po drugie, na określoną w czasie kontroli kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego wynikającą z wystawionych przez stronę faktur VAT. Skarżący zaś uznaje za wartość przedmiotu zaskarżenia jedynie sporną sumę podatku naliczonego, mimo że zaskarża decyzję w całości i bezpośrednio odnosi się w zarzutach skargi do kwestii podatku wskazanego w wystawionych przez niego fakturach. Oznacza to, że skarżący nie tylko nie zgadza się z rozstrzygnięciem organów co do podatku naliczonego, ale kwestionuje również rozstrzygnięcie w pozostałej części. Niewątpliwie oba te elementy składają się na całość decyzji, dlatego przy ustalaniu wartości przedmiotu zaskarżenia trzeba je uwzględnić.
W tej sytuacji należy wskazać, że wartością przedmiotu zaskarżenia była cała kwota podatku VAT naliczonego wynikająca z zakwestionowanych faktur, tj. 644.599 zł.
Stosownie do art. 216 P.p.s.a. jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia, a art. 231 zdanie pierwsze P.p.s.a. stanowi, że wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Słusznie zatem Zastępca Przewodniczącego Wydziału ustalił wysokość wpisu w tej sprawie na kwotę 6.446 zł, jako że zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi - w przypadku należności ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. Nie ulega wątpliwości, że 1 % sumy 644.599,00 zł wynosi, przy zastosowaniu zaokrąglenia wymaganego w świetle art. 219 § 2 zdanie drugie P.p.s.a., 6.446 zł., a więc słusznie skarżący został wezwany o uiszczenia wpisu w podanej wysokości.
Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.