Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 3105/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 25 sierpnia 2015 r., wydane w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania, z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braków.
W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że T. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "spółka") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 25 sierpnia 2015 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału wezwano pełnomocnika spółki do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia oraz do złożenia oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Odrębnym zarządzeniem wezwano spółkę do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Powyższe wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi spółki 10 grudnia 2015 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718., dalej: "P.p.s.a.").
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że pełnomocnik spółki do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie uzupełnił braków formalnych skargi oraz nie uiścił wpisu od skargi. Wezwania zostały doręczone na wskazany w skardze adres do korespondencji. Tym samym Sąd pierwszej instancji uznał, że pełnomocnik spółki został prawidłowo pouczony o skutkach niewykonania wezwań z dnia 24 listopada 2015 r. we wskazanym terminie.
Na powyższe postanowienie spółka złożyła zażalenie. Orzeczenie zaskarżono w całości i zarzucono naruszenie art. 73 P.p.s.a. poprzez uznanie, że doszło do prawidłowego doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, podczas gdy strona nie miała możliwości podjęcia spornej przesyłki pocztowej w terminie bowiem nie pozostawiono jej awiza.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy za Sądem pierwszej instancji przypomnieć, że odpis zarządzenia o wezwaniu do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej oraz uiszczenia wpisu od skargi, wraz z pouczeniem o skutkach nieuzupełnienia powyższych braków, został przesłany na wskazany w skardze adres do doręczeń. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki (26 listopada i 4 grudnia 2015 r.), nie została ona odebrana przez adresata. Powyższe wynika ze znajdującej się w aktach sprawy koperty oraz informacji zwrotnej dotyczącej potwierdzenia odbioru przesyłki (k. 62 akt sądowych).
Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz argumentację pełnomocnika strony zaprezentowaną w złożonym zażaleniu należy wskazać, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające. Z całą pewnością obalenie domniemania nie może nastąpić w oparciu o gołosłowne oświadczenie strony o tym, że doręczyciel nie pozostawił w skrzynce odbiorczej pisma (awizo) informującego stronę o oczekującej na stronę w placówce pocztowej przesyłce. Należy zatem stwierdzić, iż próba podważenia wiarygodności zwrotnego potwierdzenia odbioru przez skarżącą okazała się bezskuteczna.
Tym samym zasadnie w treści zaskarżonego postanowienia przyjęto, że w sprawie zaistniały przesłanki do odrzucenia skargi na podstawie z art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków, ponadto na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie został uiszczony od niej należny wpis.
Wziąwszy pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji