Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 328/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę kasacyjną P. R. R. R. w G. "R. G." Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. (dalej "Spółka") od wyroku z dnia 15 października 2009 r. o tej samej sygnaturze.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w piśmie procesowym z dnia 31 marca 2009 r. Spółka wniosła skargę na dwie decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w G.: z dnia 27 lutego 2009 r. ([...] do [...]) oraz z dnia 27 lutego 2009 r. ([...] do [...])". Pismo strony zostało potraktowane jako zawierające w swej treści dwie skargi na dwie decyzje administracyjne. Skargę na decyzję dotyczącą określenia stronie zobowiązania podatkowego w podatku VAT za grudzień 2002 r. oraz miesiące od stycznia do grudnia 2003 r. zarejestrowano pod sygn. akt I SA/Gd 327/09 a równoległą skargę na decyzję dotyczącą odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT za grudzień 2002 r. styczeń, luty, sierpień, październik i listopad 2003 r. oraz stwierdzającej tę nadpłatę odpowiednio za okres od marca do lipca, wrzesień oraz grudzień 2003 r. zarejestrowano pod sygn. akt I SA/Gd 328/09.
Wyrokiem z dnia 15 października 2009 r. o sygn. akt I SA/Gd 328/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 27 lutego 2009 r., [...] do [...] w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT za grudzień 2002 r., oddalając skargę w pozostałym zakresie. W wyroku o sygn. akt I SA/Gd 327/09, Sąd dokonał częściowego uchylenia decyzji wymiarowej [...] do [...].
Kwestionując powyższe rozstrzygnięcia pełnomocnik Spółki, w dniu 23 grudnia 2009 r. wniósł do Sądu pismo zatytułowane "skarga kasacyjna od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 października 2009 r. (sygn. akt I SA/Gd 327/09) oraz I SA/Gd 328/09) oddalających skargę.
Podobnie jak w przypadku skarg, wskazane pismo procesowe zostało potraktowane jako zawierające dwie skargi kasacyjne.
W obu sprawach w formie odrębnych i oznaczonych stosownie do sygnatury danej sprawy wezwań, Sąd wystąpił do pełnomocnika strony o uzupełnienie braków formalnych skarg kasacyjnych poprzez nadesłanie ich odpisów (po jednym w każdej sprawie) dla strony przeciwnej w termie 7 dni od dnia doręczenia każdego z wezwań pod rygorem odrzucenia odpowiadającej wezwaniu skargi.
W wyznaczonym terminie pełnomocnik Spółki przesłał na adres Sądu 1 odpis pisma procesowego, które uprzednio wniósł w dniu 23 grudnia 2009 r., nie precyzując czy, jest to odpis mający uzupełnić braki formalne skargi kasacyjnej w sprawie I SA/Gd 327/09 czy też skargi kasacyjnej w sprawie I SA/Gd 328/09. Powyższe nie wynikało również z załączonego do odpisu pisma przewodniego.
Wobec powyższego Sąd zobowiązał doradcę podatkowego do jednoznacznego wskazania, do której sprawy złożył odpis skargi kasacyjnej, pod rygorem przyjęcia, że odpis złożono do sprawy o numerze niższym.
W odpowiedzi pełnomocnik wskazał, że złożył tylko jeden odpis skargi kasacyjnej, ponieważ złożył on tylko jedną skargę kasacyjną od obu zaskarżonych wyroków. W ocenie pełnomocnika nie było zatem potrzeby składania dwóch odpisów tej skargi dla strony przeciwnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, podając motywy swojego rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności podkreślił, że pełnomocnik Strony nie mógł złożyć jednej skargi na dwa odrębne wyroki sądu pierwszej instancji. Sąd powołał się przy tym na całokształt regulacji zawartej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), a w szczególności na art. 173 § 1 tej ustawy. Następnie wskazał, że poza wymogami specjalnymi, zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna musi czynić zadość wymaganiom ogólnym, przypisanym dla wszystkich pism w postępowaniu sądowym. Wymagania te precyzuje m.in. art. 47 § 1 p.p.s.a. zgodnie z którym do pisma strony należy każdorazowo dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Na koniec Sąd I instancji podkreślił, że otrzymując powyższe wezwanie strona została pouczona o konsekwencjach braku jego wypełnienia, a pomimo to uchyliła się od obowiązku wykonania wezwania Sądu, nie kwestionując jednocześnie wydanego w sprawie przez przewodniczącego wydziału zarządzenia o wezwaniu do uzupełniania braków formalnych skargi kasacyjnej.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu Strona podniosła, że Sąd nie zażądał uzupełnienia braków formalnych poprzez złożenie drugiego egzemplarza skargi kasacyjnej. W konsekwencji, skoro nie było wezwania do dostarczenia drugiego egzemplarza skargi i Sąd uznał jedną skargę kasacyjną w stosunku do obu wyroków należało, jego zdaniem sądzić, że prawidłowym będzie złożenie jednego odpisu tejże skargi.
Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że złożenie jednej skargi kasacyjnej od dwóch lub więcej spraw może nastąpić tylko w przypadku połączenia tych spraw do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Jak wynika z akt sądowych, sprawy o sygn. akt I SA/Gd 327/09 i I SA/Gd 328/09 nie zostały połączone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku do łącznego rozpoznania ani wyrokowania. Należało więc postąpić zgodnie z treścią art. 57 § 3 p.p.s.a., mającego odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych na podstawie art. 193 p.p.s.a., w myśl którego "Jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg".
W związku z tym Sąd I instancji prawidłowo potraktował pismo procesowe pełnomocnika skarżącej Spółki jako dwie skargi kasacyjne. Żaden jednak przepis, wbrew zarzutom zawartym w zażaleniu, nie zobowiązuje w takim przypadku Sądu do wezwania Strony do złożenie drugiego egzemplarza skargi kasacyjnej. Przepis art. 47 § 1 p.p.s.a. stanowi, bowiem że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika zatem, że strona ma obowiązek dołączyć odpisy składanego pisma przeznaczone dla innych stron postępowania sądowego. Nie przewiduje on natomiast obowiązku dołączania odpisów pisma przeznaczonych jedynie do złożenia w aktach sądowych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 639/04, niepubl., postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 128/05, niepubl., postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2008 r., II FZ 23/08, nie publ.).
Pełnomocnik Spółki nie mógł więc sądzić, że prawidłowym będzie złożenie jednego tylko odpisu tejże skargi. W tym miejscu należy wskazać na treści § 26 ust. 2 Zarządzenia nr 11 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych. Zgodnie z tym przepisem "w przypadku gdy sprawa zostaje wyłączona, należy – w miarę potrzeby – wyłączyć poszczególne części niezbędne do założenia osobnych akt lub sporządzić w tym celu uwierzytelnione odpisy". Stosując się do zasad wynikających z przytoczonych przepisów dotyczących biurowości, Sąd I instancji załączył pismo zawierające obie skargi kasacyjne do akt o numerze niższym, a jeden jego odpis do akt o numerze wyższym.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie Sądu I instancji odpowiada prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie odrzucił skargę kasacyjną, bowiem pełnomocnik Skarżącej uchylił się od wykonania wezwania do złożenia odpisów skargi kasacyjnej w niezbędnej ilości. Nie spełnienie tego obowiązku stanowi niewątpliwie brak formalny skargi kasacyjnej. Nieuzupełnienie zaś tych braków w terminie skutkuje, zgodnie z art. 178 p.p.s.a. jej odrzuceniem przez Sąd I instancji.
Na zakończenie należy podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wezwaniu do uzupełnienia wskazanych powyżej braków formalnych pouczył Stronę o konsekwencjach jego niewykonania a ponadto Sąd skierował oddzielne wezwanie do każdej ze spraw, oznaczając je odpowiednią sygnaturą, co wyklucza wszelkie wątpliwości autora zażalenia co do ilości wymaganych egzemplarzy odpisów. Ponadto należy podkreślić, że wezwanie było jednoznaczne co do swojej treści.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.