Uzasadnienie
Ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego złożył 11 kwietnia 2011 r. wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 kwietnia 2001 r., sygn. III SA/Wa 2463/10 i doręczenie mu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem.
Zarządzeniem z 11 kwietnia 2011 r. Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika skarżącego do uiszczenia kwoty 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia od wydanego w sprawie wyroku. Zarządzenie to zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącemu – 15 kwietnia 2011 r. (k. 59). Ani skarżący, ani jego pełnomocnik nie uiścili żądanej opłaty. W związku z tym zarządzeniem z 31 maja 2011 r., sygn. III SA/Wa 2463/10, zarządzono ściągnięcie od W. M. kwoty 100 zł tytułem nie uiszczonej opłaty kancelaryjnej za sporządzenie i doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem.
Zarządzenie o ściągnięciu opłaty kancelaryjnej zostało skutecznie doręczone jego pełnomocnikowi – 9 czerwca 2011 r. (k.
- 68) oraz skarżącemu – 13 czerwca 2011 r. (k. 81).
Powyższe zarządzenie zostało zaskarżone przez skarżącego, który wniósł o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej powinno zostać doręczone jemu a nie jego pełnomocnikowi. Zdaniem skarżącego błąd pełnomocnika ustanowionego z urzędu obciąża Sąd. Poza tym skarżący nadmieniły, że skoro jest zwolniony od obowiązku uiszczenia "kosztów sądowych", to nie musi uiszczać żądanej opłaty. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje:
Zażalenie uzasadnione nie jest.
Artykuł. 234 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." w zdaniu drugim stanowi, że jeżeli opłata (kancelaryjna – przypomnienie własne Sądu) nie zostanie uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Sformułowanie przez ustawodawcę cytowanego przepisu nie pozostawia żądnej swobody. Za wnioskiem takim przemawia bowiem zwrot "zarządzi", który w analizowanej tu regulacji użyty został w trybie nakazowym. Skoro więc w niniejszej sprawie skarżący nie dokonał oczekiwanej wpłaty, to w świetle wspomnianego przepisu spowodował konieczność wydania zaskarżonego zarządzenia.
W ramach rozpatrywanego przypadku błędny jest argument skarżącego, że zarządzenie o uiszczeniu opłaty kancelaryjnej powinno zostać doręczone wyłącznie jemu a nie jego pełnomocnikowi. Zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. W rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji postanowieniem z 29 grudnia 2010 r. ustanowił dla skarżącego pełnomocnika z urzędu - adwokata, a zgodnie z art. 244 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od 10 grudnia 2010 r. ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego, rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa.
Tym samym od 29 grudnia 2010 r. wszelka korespondencja sądowa w sprawie powinna być doręczona na adres pełnomocnika wyznaczonego imiennie przez właściwy organ samorządu adwokackiego. Zatem doręczenie pełnomocnikowi skarżącego zarządzenia wzywającego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej uznać należy za prawidłowe.
Nie jest również trafny zarzut skarżącego jakoby był on zwolniony od obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej, gdyż korzysta ze zwolnienia od kosztów sądowych. Przywołanym wcześniej postanowieniem z 29 grudnia 2010 r. (k. 21-22) Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie go jedynie od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi. Co oznacza, że pozostałe powstałe w toku postępowania koszty sądowe, a więc i w tym kwotę opłaty kancelaryjnej, skarżący ma obowiązek ponieść.
Kierując się powyższymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania i dlatego na podstawie art. 184 w związku z 198 i w związku z 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.