Uzasadnienie
Postanowieniem z 29 kwietnia 2011 r., sygn. III SA/Wa 172/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił J. S. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności wspólników spółki za zaległości podatkowe "A. M." S. P., J. S., A. M. spółka jawna z siedzibą w L. oraz określenia wysokości zobowiązania podatkowego spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r.
W uzasadnieniu do tego postanowienia Sąd wskazał, że we wniosku skarżący nie podał konkretnych okoliczności, poza trudną sytuacją finansową i wysokością określonego zobowiązania podatkowego, przemawiających za udzieleniem mu tymczasowej ochrony sądowej. Brak takiego uzasadnienia w ocenie Sądu uniemożliwił merytoryczną ocenę złożonego wniosku.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł o jego uchylenie w całości, uzasadniając to żądanie trudną sytuacją finansową skarżącego. Autor zażalenia wyjaśnił, że choć uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do WSA decyzji było lakoniczne, to jednak okoliczności, na które wskazywał skarżący, są oczywiste. Zdaniem strony skarżącej dla osoby utrzymującej się wyłącznie z emerytury nie jest możliwe uregulowanie blisko 7 milionowego zadłużenia. Egzekucja długu o takiej wielkości dla emeryta z pewnością wyrządzi szkody nie do odwrócenia w jego majątku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw.
Wobec takiej jego oceny w punkcie wyjścia podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", który po myśli art. 193 p.p.s.a. znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, decyzja o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu pozostawiona jest do uznania Sądu, który może wydać takie rozstrzygnięcie w razie stwierdzenia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści analizowanego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony to wnioskodawca (skarżący) zobligowany jest do złożenia stosownego wniosku, w którym powinien wykazać okoliczności opisane wspomnianym przepisem. Uzasadnienie takiego wniosku musi więc odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Z opisanym obowiązkiem skarżącego skorelowana jest powinność Sądu do dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności.
W świetle zaprezentowanych powyżej wywodów podzielić należy pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że skarżący nie wykazał – do czego obliguje go treść wspomnianego artykułu – przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem autora zażalenia o ziszczeniu się przesłanki wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków świadczy groźba wyegzekwowania zobowiązania podatkowego określonego w astronomicznej wysokości w powiązaniu z aktualną sytuacją finansową skarżącego jako emeryta.
Teoretycznie, tak jak twierdzi żalący, osoba fizyczna utrzymującą się wyłącznie z emerytury, nie będzie w stanie spłacić długu sięgającego blisko 7 milionów złotych. Jednak aby w takiej sytuacji faktycznej uzyskać sądową ochronę tymczasową strona postępowania nie może poprzestać na stwierdzeniu tej oczywistej prawdy. Zadaniem wnioskującego jest osadzenie teoretycznych rozważań w realiach rozpatrywanego przypadku. Skarżący powinien podać, w jakiej wysokości otrzymuje świadczenie emerytalne, jakie ponosi miesięczne koszty utrzymania siebie i swojej rodziny, wskazać, czy posiada jakikolwiek inny majątek ruchomy lub nieruchomy, do którego mogłaby zostać skierowana egzekucja.
Skarżący nie podał również, czy podjęto w sprawie czynności egzekucyjne. Informacji takiej nie zawierają również dołączone akta administracyjne. Zatem na obecnym etapie trudno jest jednoznacznie stwierdzić, czy egzystencji skarżącego grozi niebezpieczeństwo, i to o skutkach niemożliwych do odwrócenia. Zaś tylko taka sytuacja uzasadnia udzielenie ochrony tymczasowej.
Dodatkowo nie można tracić z pola widzenia faktu, iż egzekucja jakichkolwiek zobowiązań (cywilnoprawnych lub publicznoprawnych) niezależnie od ich wysokości skierowana do otrzymywanego przez dłużnika/zobowiązanego świadczenia emerytalnego bądź rentowego ma ustawowo określone granice. Kwestię tą regulują art. 139 - 141 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach (t.j. Dz. U. z 2009 r., nr 153, poz. 1227).
W świetle powyższych wywodów na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji