Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 18 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 351/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę K. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 10 grudnia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od września do grudnia 2010 r. oraz od stycznia do sierpnia 2011 r.
Uzasadniając postanowienie Sąd wskazał, że skarga została złożona z przekroczeniem terminu do jej wniesienia. Zaskarżona decyzja doręczona została podatnikowi 29 grudnia 2015 r. w sposób zastępczy przewidziany w art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p."). Przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję wraz z prawidłowym pouczeniem o trybie i terminie jej zaskarżenia, z powodu niemożności doręczenia podatnikowi w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 O.p., została awizowana dwukrotnie: po raz pierwszy w dniu 15 grudnia 2015 r. i po raz drugi 23 grudnia 2015 r. Czternastodniowy termin zastrzeżony dla podjęcia pisma upłynął bezskutecznie 29 grudnia 2015 r. W konsekwencji trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, liczony od dnia 29 grudnia 2015 r., upływał z dniem 28 stycznia 2016 r. Skarga została wniesiona 3 lutego 2016 r., a zatem po upływie zastrzeżonego dla tej czynności terminu.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie. Orzeczenie zaskarżył w całości, zarzucając naruszenie art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., dalej "P.p.s.a.") poprzez błędne uznanie, że skarga pełnomocnika skarżącego została wniesiona po upływie terminu, podczas gdy skarga została wniesiona w terminie 30 dni od jej doręczenia skarżącemu oraz naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy skarga została wniesiona w terminie. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zwrot kosztów postępowania.
W uzasadnieniu zażalenia podkreślono, że zaskarżona decyzja organu została wydana żonie skarżącego w urzędzie pocztowym 4 stycznia 2016 r. tym samym należy uznać, że tego dnia decyzja została doręczona skarżącemu. Ponadto treść pouczenia nie zawierała wskazania, że termin doręczenia liczony jest w oparciu o treść art. 148 § 1 lub 149 O.p.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Skutek doręczenia decyzji organu z 10 grudnia 2015 r. nastąpił 29 grudnia 2015 r. i po tym dniu rozpoczął bieg termin 30 dni na wniesienie skargi, który bezskutecznie upłynął 28 stycznia 2016 r. Skarga, którą wniósł skarżący została uregulowana w art. 53 § 1 P.p.s.a. Z treści tego przepisu wynika, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kontrolowane postanowienie Sądu z 18 kwietnia 2016 r. odpowiada prawu. Niezbędne jest przypomnienie, że stosownie do art. 150 O.p. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 operator pocztowy [...] przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4)
W niekwestionowanym w sprawie stanie faktycznym przesyłkę awizowano dwukrotnie w dniach 15 i 23 grudnia 2015 r., natomiast przesyłkę wydano żonie skarżącego w dniu 4 stycznia 2016 r. Skoro zawiadomienie pozostawiono 15 grudnia 2015 r., to ostatni dzień 14-dniowego terminu przypadał na dzień 29 grudnia 2015 r. W tym też dniu doręczono w tzw. trybie zastępczym, przesyłkę z zaskarżoną decyzją. To z kolei skutkuje przyjęciem, iż ostatni dzień określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. terminu do złożenia skargi (30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie) upływał 28 stycznia 2016 r. W tym zaś stanie rzeczy skargę złożoną 3 lutego 2016 r. uznać należało za złożoną po terminie i odrzucić, zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Trafnie Sąd przyjął, że w okresie tych 14 dni skarżący nie podjął przesyłki, a wydanie przesyłki żonie skarżącego 4 stycznia 2016 r., po wspomnianym okresie 14 dni, nie miało doniosłości prawnej; termin odbioru przesyłki upłynął z ostatnim dniem okresu 14-dniowego terminu oczekiwania przesyłki w placówce pocztowej. Okoliczność odbioru przesyłki 6 dni po zastępczym doręczeniu, nie ma w świetle analizowanych przepisów żadnego znaczenia, podobnie jak fakt niezwrócenia nadawcy ww. przesyłki przez placówkę pocztową bezpośrednio po upływie 14-dniowego terminu wynikającego z art. 150 O.p. Upływ terminu przechowywania przesyłki listowej poleconej przez pocztę rodzi w dniu tego upływu skutek doręczenia i nie może już tego zmienić nawet fakt późniejszego faktycznego doręczenia (wydania w placówce pocztowej) przesyłki stronie postępowania.
Jedynie na marginesie NSA wskazuje, że nie ma przeszkód prawnych co do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu.
W konsekwencji poczynionych ustaleń, uznając zarzuty zażalenia za nieuzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 194 § 1 pkt 1 a) oraz art. 197 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem art. 203 i art. 204 P.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.